ตอนที่ 15 วางแผน

ตอนที่ 15 วางแผน

เมื่อคุยกับป้าหลินเสร็จ หลี่เหมยได้เดินทางออกจากบ้านพร้อมกับหม่าถง  เธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใหม่อย่างที่เธอบอกกับเจี้ยนเฉินอีกทั้งยังซื้อชุดเครื่องประดับเอาไว้ขายยามที่เธอต้องการมากกว่าซื้อกระเป๋าหรือเครื่องแต่งหน้า  หลังจากนั้นก็เลือกเดินซื้อของใช้ต่าง ๆ จนสายตาของเธอเหลือบไปเห็นชายที่เธอคุ้นตา

‘นั่นจิ้นฟงไม่ใช่หรือไง เขามาที่นี่ได้ยังไงหรือว่ามาตามหาฉันแต่คงไม่ใช่หรอกเขาคงโกรธฉันที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ และทำให้ห้องพักของเขาวุ่นวาย ’

หลี้เหมยคิดในใจพลางมองไปด้านหน้าเห็นเขากำลังเดินมาทางนี้ เธอกลัวเหลือเกินว่าหม่าถงจะทำร้ายเขาอีก จึงรีบขอร้องหม่าถงก่อนที่เขาจะเดินมาถึง

“หม่าถงฉันขอคุยกับคุณจิ้นฟงสักครู่ได้มั้ย ฉันไม่หนีไปไหนแน่นอน หากนายไม่เชื่อใจก็อยู่ข้าง ๆ ฉันระหว่างที่เราคุยกันก็ได้ ฉันรู้สึกผิดกับเขาที่เจี้ยนเฉินสั่งให้พวกนายทำร้ายเขาอยากขอโทษเขาด้วยความจริงใจอีกครั้งจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน”

“ได้ครับ ผมเองก็รู้สึกว่าวันนั้นลงมือรุนแรงเกินไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคุณสองคนไม่ได้เป็นอะไร” หม่าถงผายมือให้หลี่เหมยเดินไปหาจิ้นฟง อย่างน้อยเขาก็ยังคงเห็นหลี่เหมยอยู่ในสายตาและเขาก็เดินตามหลังเธอไปติด ๆ 

“คุณหลี่เหมย เป็นอย่างไรบ้างครับไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ยครับ ?”

“ฉันต่างหากละคะที่ต้องถามคุณ ร่างกายของคุณเป็นอย่างไรบ้างคะ ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่ไม่ได้บอกเรื่องส่วนตัวให้คุณได้รู้ เลยทำให้คุณต้องมาพบเจอเรื่องแบบนี้ขอโทษจริง ๆ นะคะ”  หลี่เหมยก้มโค้งลงขอโทษเขาด้วยความจริงใจ

“ผมไม่เจ็บมากหรอกครับ อีกอย่างมันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณไม่จำเป็นต้องบอกนี่ครับ เมื่อเห็นว่าคุณสบายดีผมก็ดีใจ ผมออกมาตามหาคุณและเอาของที่คุณลืมเอาไว้มาให้ครับ” จิ้นฟงเสียใจเล็กน้อยผู้หญิงที่เขารู้สึกดี ๆ ด้วยกลับมีสามีอยู่แล้ว เขาเดินทางมาที่นี่เพื่อตามหาเธอกลัวเธอได้รับอันตราย แต่เมื่อเห็นเธอตอนนี้เขาก็พอเข้าใจสถานการณ์  หลี่เหมยยื่นมือไปยกของใช้ของเธอที่จิ้นฟงเอามาคืน หม่าถงเห็นรีบเข้ามาถือให้นายหญิงทันที

“ขอบคุณนะคะ หวังว่าเรายังจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ ครั้งหน้าหากเจอกันทักทายฉันได้เสมอนะคะ” หลี่เหมยยิ้มกว้างให้กับเขาก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้าย

บ้านตระกูลเฟิ่ง

ซินหนานกับเสี่ยวลี่นั่งคุยกันเรื่องแผนการกำจัดหลี่เหมยออกจากบ้าน โดยเสี่ยวลี่เอาแผนที่ได้ปรึกษาพี่สะใภ้มาเล่าให้แม่เฟิ่งฟัง เธอไม่ได้ตำหนิอันใดแถมยังเห็นดีเห็นงามในแผนการครั้งนี้อีกด้วย

“อีกเพียงแค่ 5 วันก็ถึงวันงานไหว้บรรพบุรุษแล้ว อยากให้ถึงเร็ว ๆ เสียจริง”

“คุณป้าไม่ต้องห่วงนะคะ ครั้งนี้ฉันจะทำให้สำเร็จให้ได้ เพื่อกำจัดผู้หญิงร้าย ๆ คนนั้น ระหว่างรอวันนั้นมาถึงฉันจะไปหายาที่จะใช้กับพี่เฟิ่งเจี้ยนเฉินเอง คุณป้าก็ทำตัวเหมือนปกติอย่าให้ทั้งสองคนจับได้นะคะว่าเรากำลังวางแผนทำอะไรกัน ”

“ได้อยู่แล้ว ว่าแต่ยาที่เธอจะใช้กับเฟิ่งเจี้ยนเฉินต้องเป็นยาที่ไม่อันตรายกับเฟิ่งเจี้ยนเฉินเข้าใจมั้ย”

“ฉันเข้าใจค่ะ คุณป้ายาที่ฉันจะใช้เป็นเพียงยาปลุกความเป็นชายเท่านั้น แรก ๆ อาจจะมีอาการมึนหัวเล็กน้อยก่อนที่ร่างกายจะร้อนรุ่มและต้องการปลดปล่อย วันนั้นคุณป้าต้องช่วยกีดกัน หลี่เหมยออกไปไกล ๆ นะคะ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง ครั้งนี้แผนของเราต้องสำเร็จหลี่เหมยต้องยอมจำนนและถอยไปเองส่วนพี่เฟิ่งเจี้ยนเฉินฉันจะร้องไห้อ้อนวอนให้พี่รับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น และหย่ากับหลี่เหมยเองค่ะ”

“เยี่ยมเลย อย่างนั้นเอาตามนี้ก็แล้วกัน”

“ค่ะคุณป้า ”ทั้งสองยิ้มหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเมื่อพูดเรื่องแผนสำเร็จ เสี่ยวลี่ยังคงอยู่ทีนี่เพราะแม่เฟิ่งชักชวนให้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนค่อยกลับ

                ฝั่งด้านหลี่เหมย

เธอได้ของครบอย่างที่ต้องการหม่าถงก็พากลับ มาถึงบ้านเธอได้ยินเสียงของเสี่ยวลี่ยังอยู่ที่นี่ร่างเล็กถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องของตนเองโดยที่ต้องเดินผ่าน เสี่ยวลี่กับแม่เฟิ่งที่ห้องโถงของบ้าน

“พี่หลี่เหมยกลับมาแล้วหรือคะ ว้าวของใช้มากมายที่เดียวซื้ออย่างกับว่าไม่เคยซื้อมาก่อน แต่ก็นะนาน ๆ พี่เฟิ่งเจี้ยนเฉินจะตามใจคงไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้เลยเลือกซื้อของใช้จนล้นมือสินะ คนบ้านนอกเห็นเงินก็เป็นอย่างนี้เหมือนกันทุกคน ทั้ง ๆ ที่ช่วงนี้เศรษฐกิจบ้านเมืองยังอยู่ในช่วงชะลอตัวกำลังพัฒนาน่าจะช่วยคุณป้าประหยัดอดออม ” สองเท้าของหลี่เหมยหยุดชะงัก แม้ว่าเธอจะมาจากชนบทแต่เรื่องเศรษฐกิจบ้านเมืองเธอก็พอรู้เรื่องอยู่บ้าง ว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่เศรษฐกิจกำลังขยับขยายมีนายทุนจากต่างประเทศมาก่อตั้งโรงงานอุตสาหกรรมมากมาย ชนบทที่เคยอดอยากก็เริ่มลืมตาอ้าปากได้เมื่อบ้านเมืองกำลังพัฒนา ร่างเล็กแสยะยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นี่นะหรือคนร่ำรวยและอยู่ในเมือง ช่างไม่มีความรู้เกี่ยวกับเศรษฐกิจบ้านเมืองเลยสักนิด โง่แล้วยังอวดฉลาดตอนนี้ประเทศกำลังพัฒนา อย่าได้ไปเที่ยวบอกใครเขาเรื่องนี้นะมันจะอายคนอื่นเอาได้ อีกอย่างเงินที่ฉันใช้คือเงินที่สามีมอบให้ใช้ได้อย่างตามใจเหตุใดฉันต้องประหยัดด้วยล่ะ หม่าถงเอาของไปเก็บที่ห้องให้ฉันด้วยนะ ฉันจะของสดไปให้ป้าหลิน” หลี่เหมยพูดจบหันไปสั่งหม่าถงที่ถือของใช้ตามหลังมาให้เอาไปเก็บที่ห้อง

         เสี่ยวลี่สั่นเทาทั้งตัวกำมือแน่นกัดฟันกรามดังกรอดก่อนที่จะลุกขึ้นต่อว่า หลี่เหมยที่ดูถูกเธอเรื่องความรู้ ทั้ง ๆ ที่มาจากชนบทแท้ ๆ     

“ที่ฉันพูดเพราะหวังดีเท่านั้นทำไมพี่หลี่เหมยต้องว่าฉันแบบนั้นด้วยคะ ฉันแค่เป็นห่วง”

“นั่นสิ ทำไมแกต้องว่าหนูเสี่ยวลี่ด้วย เห็นว่าเจี้ยนเฉินเข้าข้างถือหางหน่อยเอาใหญ่จนไม่เห็นหัวฉันเลยนะ ”

“เฮ้อ ! แล้วแต่จะคิดเถอะ ฉันไม่อยากเสียเวลามาพูดเรื่องไร้สาระนี่ด้วยหรอก คนนิสัยเดียวกันอยู่ด้วยกันก็คงมีความคิดเหมือน ๆ กันสินะ ” หลี่เหมยกำลังจะเดินหนีแต่ตอนนี้เสี่ยวลี่รีบเดินเข้ามาจับมือของเธอเอาไว้เสียก่อน

“พี่หลี่เหมย ทำไมต้องพูดแบบนี้กับคุณป้าคะ ในเมื่อเรื่องนี้ฉันเป็นคนผิดที่เป็นคนเริ่มพูดก่อนแต่พี่หลี่เหมยว่าคุณป้าอย่างนี้ไม่สมควรนะคะ ใช่ค่ะฉันมันไม่มีสมองไม่ดีเองที่คิดเองเออเองไม่คิดว่าความเป็นห่วงของฉันจะทำให้พี่หลี่เหมยโกรธขนาดนี้ ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ ” หลี่เหมยรำคาญจนสะบัดแขนของเสี่ยวลี่ให้ออกจากแขนของตนเอง ตอนนั้นเสี่ยวลี่เหลือบไปเห็นเจี้ยนเฉินกลับเข้ามาพอดี เธอรีบแสร้งเป็นถลาล้มลงกับพื้นเพื่อใส่ร้ายหลี่เหมย