12

หลี่เล่อเยียน เรียกเถ้าแก่เจ้าของร้านเก็บเงินค่าบะหมี่ 3 ชาม วันนี้เธอจ่ายค่าเบิกทางในการหาเงินเกือบ 7 หยวนช่างเป็นประสบการณ์ที่แสนแพงเหลือเกิน แต่พอคิดถึงเม็ดเงินที่กำลังจะเกิดขึ้น ก็พลันทำให้เธอยิ้มขึ้นมาในทันที

หม่ายวี่ไท่ที่สังเกตใบหน้าของหลี่เล่อเยียน ที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวทำหน้าเศร้าแล้วก็กลับมายิ้มอีกครั้ง ก็คิดไปไกลว่าเธอคงจะใช้เงินมากจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วกระมัง

มันก็น่าใจหายอยู่หรอก เพียงครึ่งวันหล่อนใช้เงินไปถึง 6.9 หยวน นั่นมันเงินจำนวนเท่าไหร่กัน หากเป็นเธอคงใช้ได้ถึงครึ่งปีเป็นแน่

วันนี้ถือว่าหลี่เล่อเยียนได้ซื้อใจของเหอหมี่เมี่ยนกับหม่ายวี่ไท่ไปจนหมดแล้ว พวกเขาทั้งสองคนรู้สึกซาบซึ้งใจ จนน้ำตาคลอ เพราะหากเป็นพวกเธอที่ถึงแม้ว่าจะมีเงินก็คงไม่กล้าที่จะจ่ายเงินมากมาย เพื่อเลี้ยงข้าวแบบนั้นอย่างแน่นอน อย่างดีที่สุดก็คงจะแค่บะหมี่หนึ่งชาม แล้วกินด้วยกันหรือไม่ก็ซาลาเปาคนละลูกเพียงเท่านั้น ถือว่าเพียงพอแล้วต่อน้ำใจที่หยิบยื่นให้กัน

ด้านเจ้าตัวนั้น คงจะยังไม่รับรู้ว่าเธอนั้นได้ใจของเพื่อนทั้งสองไปแล้ว หลี่เล่อเยียนไม่คิดมากกับการแบ่งปันของกินเพียงเล็กน้อยนี้ เพราะหากเธอคิดจะทำการใหญ่เธอจะต้องมีคนคอยสนับสนุน แน่นอนว่าเธอทำมันคนเดียวไม่ได้

" กลับกันเถอะ " หลี่เล่อเยียนจ่ายเงินเถ้าแก่เสร็จก็ชวนทั้งสองออกจากร้านโดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งมองเธอตั้งแต่ตัวเธอนั้นเดินเข้าร้านมาแล้ว

อีกฝั่งหนึ่งของร้านบะหมี่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสมกับเป็นชายชาติทหารทำให้ดูดีมีภูมิฐาน ทั้งยังดูน่าเกรงขามไม่น้อย เพียงแค่เขานั่งนิ่งๆ ก็ทำให้สาวน้อยใหญ่ที่เดินผ่านไปมาแทบจะละลายเหมือนกับในยามที่หิมะต้องแสงแดดแล้วนั้น แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจสิ่งใด นอกจากหญิงสาวผิวขาว ปากจิ้มลิ้มดวงตากระต่ายทอประกายแสนจะมีเสน่ห์คู่นั้นที่เขาไม่มีวันลืม

ยิ่งเมื่อชายหนุ่มได้ยินน้ำเสียงที่แสนหวานของเธอ หัวใจที่ห่อเหี่ยวก็กลับฟูฟ่องขึ้นอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นแรงมาก มันดังมากเสียจนเกรงว่าโต๊ะข้างๆ นั้นจะได้ยิน

' เป็นเธอแน่ ๆ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่'

เดินทางกว่าจะถึงบ้านพักก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้ว ไม่รู้ว่ามันคือวันหยุดจริง ๆ หรือเปล่า แต่พวกเธอรู้สึกว่าเหนื่อยกว่าตอนที่ออกไปทำงานในทุ่งนาสะอีก

กลับมาถึงก็ต้องมีเรื่องชวนให้ปวดหัว เพราะเธอพบโจรกระจอกแอบย่องเข้าห้องตอนที่เธอไม่อยู่ หลี่เล่อเยียนไม่ได้ฉลาดจนรู้ว่าโจรคือใคร แต่ถ้าเห็นสภาพห้องที่โจรนั้นรื้อข้าวของของเธอกระจัดกระจายทั่วห้องเช่นนี้ เธอก็สุดแสนจะโมโห

แต่ถึงอย่างไรเล่อเยียนเชื่อว่าโจรจะต้องเป็นคนในบ้านพักหลังนี้อย่างแน่นอน

เมื่อสำรวจความเสียหายภายในห้องเธอพบว่า ไม่มีของมีค่าอะไรหายไปหรืออาจจะพูดอีกนัยหนึ่งว่าไม่มีของมีค่าใดให้โจรขโมยเพราะเธอนำเงินที่คิดว่ามีค่ามากที่สุดแล้วนั้น เก็บไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว

หลี่เล่อเยียนบอกกับหม่ายวี่ไท่ให้ไปตามคณะกรรมการมาพร้อมทั้งผู้ใหญ่บ้าน เพื่อที่จะมาช่วยเธอจับโจร

เมื่อทุกคนมาถึงฟ่านเหมยเหมยก็ตามมาด้วยขาดแต่ฟู่หลินฮุ่ยคนเดียวเท่านั้น

" เอาล่ะตอนเกิดเหตุมีใครเห็นเหตุการณ์บ้างครับ”สมาชิกในคณะกรรมการคนหนึ่งที่พูดขึ้น

" ฉันกับหม่ายวี่ไท่ค่ะ พอดีพวกเราเข้าไปในเมืองกับเล่อเยียน กลับมาถึงบ้านเห็นประตูเปิดทิ้งไว้ คิดว่ามีคนอยู่ในบ้าน พอเดินมาถึงกลางบ้าน เห็นประตูห้องของเล่อเยียนเปิดอยู่จึงเดินไปดูพร้อมกันค่ะ " เหอหมี่เมี่ยนเล่าเหตุการณ์ให้ฟังก่อน

" นอกจากข้าวสารกับแป้งมีอะไรที่หายอีกไหมครับ "

เลขาธิการหนุ่มถามหญิงในดวงใจด้วยความเป็นห่วง ตัวแค่นี้ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ

" มีสบู่กับยาสระผมค่ะ " หลี่เล่อเยียนนึกอะไรดี ๆ ออกแล้วล่ะ

" ว่าแต่เธอสงสัยใครรึเปล่าล่ะเล่อเยียน หมู่บ้านเราไม่เคยมีประวัติของหายมาก่อน ฉันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าเป็นฝีมือใคร "