11

" ต้องจองด้วยหรือคะ นึกว่ามีเงินก็ซื้อได้เลย" หลี่เล่อเยียนถามออกไปด้วยความใสซื่อ

" นี่แม่หนู....จะบอกอะไรให้นะ ใช่ว่ามีเงินแล้วเธอจะซื้อได้ทุกอย่าง

เธอต้องมีคูปอง แล้วเธอจะต้องสั่งจอง เพราะเนื้อนั้นมีปริมาณจำกัดในการขายของแต่ละวันน่ะ" แม่ค้าพูดพร้อมกับส่ายหัวในความใสซื่อของแม่สาวสวยคนนี้ อย่างว่าละนะ คนชนบทไม่ค่อยได้เข้าเมืองบ่อย ๆ จึงไม่รู้กฎข้อนี้เท่าไหร่

" ตายจริง ทำอย่างไรดีล่ะคะคุณป้า พอดีพี่สาวของฉันกำลังจะคลอดลูก ฉันก็เลยอยากจะซื้อขาหมูเอาไว้สำหรับไปบำรุงเธอสักขาน่ะค่ะ " หลี่เล่อเยียนตีสีหน้าเศร้าได้สมบทบาทโดยแท้ ถ้าจำไม่ผิดหล่อนไม่มีพี่สาวที่นี่ไม่ใช่หรือ

หม่ายวี่ไท่ขมวดคิ้วเป็นปมสงสัยในคำพูดของหลี่เล่อเยียน หล่อนไปมีพี่สาวที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เคยเห็น แล้วก็ไหนจะท้องแก่คลอดด้วย นางจิ้งจอกหน้าขาวคนนี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

ส่วนฝั่งของเหอหมี่เมี่ยนนั้นเล่นไปตามน้ำได้อย่างสมบูรณ์แบบมาก เพราะเธอพอจะเข้าใจความหมายของเล่อเยียนบ้างแล้วว่าหล่อนต้องการอะไร

" เป็นอย่างนี้นี่เอง เอาล่ะเห็นแก่คนท้องใกล้คลอด และนางหนูกตัญญูต่อพี่สาวของเธอ ฉันบอกสถานที่พิเศษที่หนึ่งให้

สถานที่นี้ มีของที่เธอต้องการจริง แต่เธอต้องแลกมันมาด้วยราคาที่สูงถึงเท่าตัวเลยล่ะ เอาหูมาใกล้ๆ สิฉันจะบอกทางให้ "

เป็นไปตามแผนที่หลี่เล่อเยียนคิดเอาไว้ คนยุคนี้ยึดถือคำว่ากตัญญูเป็นหลัก สิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับคำว่ากตัญญูมักจะชนะเสมอ อีกอย่างคือไม่ค่อยทันเล่ห์เหลี่ยมอะไร คบหากันด้วยความจริงใจ

หากเป็นยุคที่เธอจากมาคงต้องคัดกรองคนสักสิบชั้นเห็นจะได้ ด้วยเล่ห์กลนั้นมีมากมายนัก จะต้องตามให้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ตกเป็นเหยื่อของกลโกงต่าง ๆ แน่นอน

" ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ "

หลังจากที่เดินมาได้เล็กน้อย หลี่เล่อเยียนจึงยื่นซาลาเปาให้กับทั้งสองสาวคนละ 2 ลูก แต่ทั้งสองคนกลับยืนนิ่งไม่รับ ได้แต่พากันจ้องหน้าเธอไม่ขยับไปไหน

" รับไปสิฉันกินคนเดียว 6 ลูกไม่หมดหรอก ถ้ากินหมดนี่มีหวังท้องแตกก่อนแน่ " หลี่เล่อเยียนยัดซาลาเปาใส่มือของทั้งสองคน แล้วเธอก็เดินกินซาลาเปาของตัวเอง อืม.. รสชาติไม่ได้เรื่องเลย นี่มันวิญญาณหมูชัดๆ

จุดหมายของเธอคือตลาดมืด ที่หญิงวัยกลางคนบอกทางพร้อมรหัสผ่านเข้าไป

ในที่สุดเมื่อไปถึงทางเข้า ก็เจอกับคนเฝ้าปากทางตัวโตสามคน หลี่เล่อเยียนไม่พูดอะไรมากไม่ทักทายเพียงแค่พูดรหัสลับออกไปทั้งสามก็เดินจากไปอย่างง่ายดาย

เหอหมี่เมี่ยนที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาอยู่นั้น แทบจะสำลักซาลาเปาที่กินเข้าไปออกมา เมื่อเห็นคนตัวโตร่างยักษ์ทั้งสามที่เฝ้าทางเข้า แต่เล่อเยียนกลับพูดด้วยท่าทางสบายๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ถ้าบอกว่าเธอเคยมายังสถานที่แห่งนี้มาก่อน ก็คงจะมีคนเชื่ออย่างแน่นอน

เมื่อเข้ามาข้างในได้แล้วทั้งสามคนก็ตื่นตาตื่นใจกับสถานที่แห่งนี้มาก เพราะมีบางคนที่ใจกล้านำสิ่งของออกมาวางขายอย่างไม่เกรงกลัวใด ๆ เลย

หลี่เล่อเยียนลอบสังเกตคนที่เข้ามายังสถานที่แห่งนี้ส่วนใหญ่จะเป็นพวกแม่บ้านมากกว่า ที่มาหาซื้อของไว้รอคนที่บ้าน เพราะบางคนมีเงิน แต่ไม่มีคูปองก็ไร้ค่า

เดินสังเกตอยู่นานเธอจึงเดินตามหญิงที่แต่งตัวทะมัดทะแมงคนหนึ่ง เธอมักจะเดินเข้าไปหาแม่บ้านเหล่านั้นอยู่บ่อย ๆ หลี่เล่อเยียนเลียนแบบพฤติกรรมแล้วถามซื้อสิ่งที่เธอต้องการ จากนั้นก็แทบกระอักเลือด เพราะเนื้อที่เธอต้องการสอบถามราคานั้นสูงลิ่วจริง ๆ เนื้อชั้นแย่อยู่ที่ชั่งละ 9 หยวนอย่าพูดถึงเนื้อชั้นดีเลยราคาสูงถึงชั่งละ 11 หยวนเชียวล่ะ

หลี่เล่อเยียนซื้อเนื้อมาครึ่งชั่ง 4.5 หยวน ไข่ไก่ครึ่งชั่ง 5 เหมา วันนี้เธอเสียเงินไป 6 หยวนแล้วนะ แต่จะทำอย่างไรได้ถ้าเธอไม่ซื้ออะไรติดมือกลับไปบ้าง เธอก็คงจะเอาอาหารในมิติออกมาทำไม่ได้

มันน่าเจ็บใจตรงที่เธอมีเนื้อในมิติเป็นร้อยๆ ชั่งแต่ต้องมาเสียเงินซื้อเนื้อชั้นแย่โดยใช่เหตุนี่สิ

ทางด้านเหอหมี่เมี่ยนกับหม่ายวี่ไท่เดินตามเธออย่างสงบเสงี่ยมแต่ไม่เห็นว่าสองคนนั้นจะใช้จ่ายอะไรสักอย่าง ไหนบอกว่าเข้าเมืองมาซื้อของ

พอเดินจนทั่วแล้วก็คงจะได้เวลากลับบ้านพักสักทีละนะเพราะตอนนี้ดวงอาทิตย์ตกลงกลางหัวคงเป็นเวลาเที่ยงตรงพอดี คนที่ทำงานในเมืองเริ่มออกมาหาอะไรกินกันบ้างแล้วทำให้ดูคึกคักเป็นพิเศษ

" พวกเธอเจอของที่อยากได้บ้างหรือยัง หาอะไรอยู่หรือเปล่าทำไมฉันไม่เห็นพวกเธอซื้ออะไรกันเลยล่ะ " หลี่ล่อเยียนอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้น

" ไม่มีหรอก...พวกเราเพียงแค่มาเดินดูของเท่านั้นน่ะ เราไม่มีเงินซื้อของพวกนี้หรอก " เป็นหม่ายวี่ไท่ที่เป็นคนตอบเหอหมี่เมี่ยนที่นั่งข้างๆ ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปให้

ตอนนี้ทั้งสองคน โดนหลี่เล่อเยียนลากมานั่งในร้านบะหมี่ร้านหนึ่ง เธอบอกกับทั้งสองคนว่าอยากกินอะไรสั่งได้เลย วันนี้เธอเลี้ยงก่อน หากมาคราวหน้าค่อยให้พวกหล่อนทั้งสองคนเลี้ยงคืน

ถ้าหากไม่ใช้วิธีนี้ มีหรือที่สองคนนั้นจะกล้าสั่งของมากิน คงได้แต่นั่งกลืนน้ำลายมองเธอและคนอื่นในร้านกินเป็นแน่ บางคนก็ไม่ได้มีเงินติดตัวมายังค่ายแห่งนี้ ไม่แปลกอะไรเพราะใช่ว่าทุกคนจะมีเงินเสมอไปมีข้าวกับแป้งติดตัวมานับว่าดีมากแล้ว

หลี่เล่อเยียนยังอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างเดิมเอาเงินมาจากไหนมากมายเพียงนี้ บางครอบครัวใช้เงินเพียงแค่ 10 หยวนในการใช้จ่ายทั้งปี เพราะของกินไม่ต้องใช้เงินซื้อ ที่ต้องใช้เงินคือจำพวกผ้า เอาไว้สำหรับตัดชุดเท่านั้น ซึ่งเสื้อผ้าบางคนดีหน่อย ได้ซื้อใส่ปีละชุด บางคนชุดเดียวใส่ทั้งปีก็มีถมเถไป

ยังคงเป็นหลี่เล่อเยียนที่สั่งบะหมี่มาให้พวกเธอคนละชาม บะหมี่ที่นี่ราคา 3 เหมา เหอหมี่เมี่ยน บอกว่าจริงๆ แล้ว เธอกินกับหม่ายวี่ไท่ได้ให้สั่งมาแค่ 2 ชาม เธอยังอิ่มซาลาเปาสองลูกนั้นอยู่เลย

แต่ไหนเลยหลี่เล่อเยียนจะฟัง บะหมี่แค่ชามเดียวกินสองคนจะไปอิ่มอะไร หนทางเดินกลับที่พักยังอีกยาวไกล เงินแค่นี้เธอไม่เสียดายหรอก เพราะยังไงเธอก็มองหาช่องทางรวยเอาไว้แล้ว เธอมีของหายากในมิติอีกตั้งมากมาย รอวันหยุดรอบหน้าก่อนเถอะ สงสัยจะต้องมาคนเดียวเพื่อระบายของหน่อยแล้วล่ะ

หลี่เล่อเยียนมั่นใจว่าพวกเครื่องปรุงที่เธอมีนั้น จะต้องสร้างมูลค่าให้เธอได้อย่างแน่นอน ไหนจะน้ำมันคุณภาพต่ำ ราคาแสนแพงนั่นอีก มันกันเทียบไม่ได้เลยกับน้ำมันถั่วลิสงคุณภาพเยี่ยมที่เธอมี เพียงแค่คิดเงินก็ลอยมาในหัวของเธอแล้ว หลี่เล่อเยียนนั่งเหม่อแอบยิ้มคนเดียว โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าในอีกมุมของร้านมีใครคนหนึ่งกำลังมองเธออยู่