ตอนที่ 6 นักข่าวคนใหม่

ตอนที่ 6 นักข่าวคนใหม่

ระหว่างที่เขียนอยู่อวี้หรานรู้สึกว่าถูกเขาจ้องมองอยู่เสมอ เลยรีบเขียนให้เสร็จและส่งมอบคืนให้เขา เขาหยิบมาอ่านคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“ทำไมไม่มีที่อยู่ ? ”

“ฉันพึ่งจะเดินทางมาที่นี่ยังไม่ได้หาที่พักค่ะ คิดว่าถ้าได้งานที่นี่จะหาที่พักใกล้ ๆ กับที่ทำงาน”

“อื้ม .. เป็นอย่างนั้นสินะ ที่สำนักข่าวเรามีที่พักสำหรับพนักงาน ตอนนี้ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงแล้วกว่าจะหาที่พักได้คงจะค่ำก่อน ฉันจะให้จื่อเหยาพาไปดู”

“ขอบคุณนะคะที่เมตตารับฉันเข้าทำงาน ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่” อวี้หรานก้มหัวให้เขาด้วยความดีใจ

“จื่อเหยาเข้ามาด้านในหน่อยฉันจะสั่งงานให้เธอทำ”

เขาตะโกนเสียงดังไม่นานประตูก็ถูกเปิดจากด้านนอกเข้ามา เขาพึ่งจะสังเกตเห็นเด็กชายตัวน้อยที่เดินตามจื่อเหยาเข้ามาทำให้เขาเกิดความสงสัย จื่อเหยายังไม่ได้แต่งงานและไม่เคยมาเด็กมาที่นี่แล้วเด็กคนนี้เป็นลูกของใครกัน

“ท่านประธานมีอะไรให้ฉันทำหรือคะ”

“เธอช่วยพาอวี้หรานไปดูห้องพักของสถานี และบอกเรื่องหน้าที่ที่เธอต้องทำต่อไปนี้ ฉันจะให้เธอทำหน้าที่ประกาศข่าวที่ทำได้ทำวันนี้ แจ้งเวินชิงถิงเข้ามาหาฉันด้วย ว่าแต่เด็กชายคนนั้นเป็นลูกใครกันทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า”

“เอ่อ..นี่คือลูกชายของฉันเองค่ะ ท่านประธานไม่ต้องกลัวว่าฉันจะพาเขามาเกะกะหรือสร้างปัญหานะคะ ฉันจะหาสถานที่รับเลี้ยงเด็กก่อนเข้าทำงานฉันจะไปส่งเขา หลังเลิกงานค่อยรับกลับจะไม่ให้เกิดปัญหาแน่นอน”  อวี้หรานมองใบหน้าของท่านประธานเริ่มเปลี่ยนสีไปจากเดิม เธอคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่รับเข้าทำงานทว่าเขากลับตอบกลับในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด

“อย่างนั้นพรุ่งนี้เธอไปหาสถานที่รับเลี้ยงเด็กก่อนก็แล้วกันจัดการตัวเองให้เสร็จค่อยมาทำงาน จื่อเหยาฉันฝากเธอจัดการด้วย” 

“ขอบคุณที่เมตตาเราสองคนแม่ลูกนะคะ ฉันจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้” รอยยิ้มของอวี้หรานส่งตรงมาหาเขาทว่าเขาต้องรีบหันหน้าหนี ทำให้เธอหุบยิ้มในทันทีและเดินออกจากห้องไป 

“พี่จื่อเหยาเมื่อครู่ฉันไม่ได้ทำอะไรให้ท่านประธานไม่พอใจใช่มั้ย ? รู้สึกเหมือนเขาผิดหวังยังไงไม่รู้ หรือว่าไม่เต็มใจรับฉัน”

“ไม่น่าจะใช่นะ หากท่านประธานไม่เต็มใจคงไม่รับเธอเข้าทำงานหรอก มาเถอะฉันจะพาเดินไปดูห้องพัก ถ้าเธออยากประหยัดเงินสามารถอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยก็ได้นะ ว่าแต่เด็กชายหน้าตาน่ารักน่าชังนี่ชื่อว่าอะไร ฉันจะได้เรียกถูก” 

“ลูกชายของฉันชื่อฉู่อี้ค่ะ ”

“เอ่อ ..ฉันขอถามเรื่องส่วนตัวหน่อยได้มั้ยพ่อของเด็กอยู่ที่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้เธอกับลูกมาหางานกันตามลำพัง”

“ฉันเลิกกับพ่อของฉู่อี้แล้วค่ะ ฉันเลยต้องออกมาหางานทำเพื่อเลี้ยงดูลูกชาย” 

“เป็นอย่างนี้นี่เอง มาเถอะ ๆ ต่อจากนี้พี่สาวคนนี้จะช่วยเธอเอง” อวี้หรานไม่ได้เล่าความจริงของเธอให้คนอื่นต้องมารับรู้และไม่อยากจะพูดถึงผู้ชายชั่ว ๆ อย่างไป๋หงเทียนนั้นอีกต่อไป 

         ด้านจ้าวจื้อหาว หลังจากที่อวี้หรานออกไปเขาอ่านประวัติที่เธอกรอกอย่างตั้งใจ ในนี้ไม่ได้เขียนถึงการแต่งงานหรือหย่ายิ่งทำให้เขาสงสัยหลายอย่างเกี่ยวกับตัวของเธอ นาน ๆ ครั้งจะเจอผู้หญิงที่ถูกใจทำไมเธอถึงมีสามีแล้วมิหนำซ้ำยังมีลูกชายแสนน่ารักนั้นอีกด้วย แต่เขาก็เริ่มเอะใจหากเธอมีสามีแล้วทำไมถึงต้องหาที่อยู่แล้วสามีของเธออยู่ไหน เรื่องนี้กวนใจเขาเหลือเกินจนเขาต้องโทรศัพท์หานักสืบไปจัดการสืบเรื่องของเธอ 

        ฝั่งด้านบ้านตระกูลไป๋เมื่ออวี้หรานเดินทางจากไปไป๋ซินหย่าเขียนจดหมายรายงานลูกชายของเธอทันที ว่าต่อจากนี้อวี้หรานไม่อยู่ที่นี่และไม่มีใครหาเงินส่งเสียเขาอีกต่อไป  เวลาล่วงเลยมา 1 สัปดาห์จดหมายจากไป๋ซินหย่าพึ่งจะมาถึงมือของไป๋หงเทียนเขาอ่านจดหมายก่อนจะขยำทิ้งอย่างเสียอารมณ์ 

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ผู้หญิงหน้าโง่คนนั้นไม่น่าจะกล้าลุกขึ้นมาต่อต้านแถมยังพาลูกของฉันหนีออกจากบ้านไปอีก ” 

“เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมสีหน้าของพี่หงเทียนถึงได้เคร่งเครียดแบบนี้” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นเข้ามาในห้อง เขาถอนหายใจก่อนจะยื่นจดหมายให้หญิงคนนั้นอ่าน 

“โธ่ ๆ คิดว่าอะไรที่แท้ก็แค่ภรรยาหน้าโง่ของพี่หนีออกจากบ้านนี่เอง ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าเรื่องการใช้จ่ายฉันจะช่วยจัดการให้พี่เอง หากพี่เป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่ก็ย้ายท่านมาอยู่ใกล้  ๆ ฉันจะช่วยดูแลเองไม่เห็นต้องอารมณ์เสียเลย หรือว่าพี่ยังรักภรรยาคนนั้นอยู่”

“ไม่ใช่แบบนั้นใครจะไปคิดถึงผู้หญิงบ้านนอกหน้าตาขี้เหร่วัน ๆ ทำแต่งานเนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อแบบนั้นกัน แค่คิดก็หมดอารมณ์แล้ว สู้เหมยหลินของฉันไม่ได้สักนิด แต่ที่ฉันเป็นห่วงคือลูกชายต่างหากล่ะ ” ไป๋หงเทียนดึงกายหญิงงามต่อหน้ามากอดแน่นพร้อมหอมแก้มนวลอย่างเอาใจ

“เรื่องนั้นฉันจะช่วยพี่ตามหาที่อยู่ของผู้หญิงคนนั้นเอง เมื่อเจอแล้วเราก็เอาแค่ตัวเด็กส่วนผู้หญิงคนนั้นจะไปทางไหนก็ไป ต่อจากนี้เรื่องของบ้านพี่ไม่ว่าอะไรพี่ต้องบอกฉันทุกเรื่องเข้าใจมั้ยไม่ต้องเกรงใจ อีกไม่นานเราจะเป็นครอบครัวกันแล้ว พ่อแม่ของพี่ก็เหมือนพ่อแม่ของฉัน ”

“เหมยหลินของพี่ดีที่หนึ่งเลยอย่างนี้ไม่ให้พี่รักได้อย่างไรกัน” ไป๋หงเทียนประกบปากจูบกับเหมยหลินอย่างดูดดื่มเบิกบานใจด้วยความรักที่ทั้งสองมีต่อกัน  แม้จะไม่มีคนส่งเสียเขาต่อจากนี้แต่เขาก็ไม่ได้เดือดร้อนเพราะตอนนี้มีผู้หญิงอีกคนที่ยอมถวายตัวและช่วยเหลือเขาทุกอย่าง

   

       2 ปีต่อมา อวี้หรานกลายเป็นนักประกาศข่าวชื่อดัง ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือน้ำเสียงในการอ่านสะกดให้ผู้คนสนใจข่าวทุกข่าวที่เธอประกาศ และวันนี้เธอต้องออกไปทำงานนอกสถานที่ ข่าวถ่ายทอดสดที่ทุกคนจับตามองและสนใจ สถานีต่าง ๆ พากันมารออยู่ที่หน้ากองทัพเพื่อรอรายงานข่าวการรับตำแหน่งของท่านนายพลคนใหม่ ที่ได้รับตำแหน่งตั้งแต่อายุยังน้อย

“เจี่ยเจี่ยเธอรู้มั้ยว่าท่านนายพลคนใหม่ชื่อว่าอะไร ฉันยังไม่ได้อ่านเนื้อหาของข่าววันนี้เลย ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่ใช่มั้ย?” ช่วงนี้อวี้หรานมีงานเข้ามามากมายอีกทั้งลูกชายตัวน้อยของเธอได้เข้าโรงเรียน ทำให้เธอยุ่งวุ่นวายจนไม่ได้อ่านเนื้อหาข่าวที่จะต้องทำวันนี้ เพียงแค่รู้ว่าต้องมาทำข่าวการรับตำแหน่งของท่านนายพลคนใหม่เท่านั้น ปากเอ่ยถามเจี่ยเจี่ยพร้อมกับตากล้องอีกหนึ่งคนที่มากับเธอในวันนี้ ในมือก็เปิดอ่านเนื้อหาข่าว

“ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นชายมาจากชนบท ตั้งใจเล่าเรียนแถมยังมีความฉลาดเป็นที่ถูกตาต้องใจผู้บังคับบัญชาและเด่นที่สุดในรุ่นไม่ว่าจะเป็นฝีมือหรือสมอง ชื่อของเขาคือท่านนายพลไป๋หงเทียนค่ะพี่อวี้หราน”  กระดาษในมือของอวี้หรานร่วงลงพื้นเมื่อได้ยินชื่อที่เธอไม่ได้ยินมานาน และไม่คิดจะได้เจอเขาอีกครั้ง เมื่อครั้งก่อนเขาได้รับตำแหน่งเสร็จก็กลับไปบ้านตระกูลไป๋พาพ่อแม่และลูกชายไปจากเธอ  เธอพยายามเปลี่ยนแปลงชะตากรรมไม่อยากจะเจอกับเขาทำไมฟ้าถึงได้กลั่นแกล้งให้เธอต้องมาเจอกับเขาอีกครั้ง

“พี่อวี้หรานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมใบหน้าถึงได้ซีดเซียวแบบนี้หรือว่าไม่สบาย”เจี่ยเจี่ยก้มลงไปหยิบกระดาษยื่นให้อวี้หรานพร้อมถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายซีดราวกับว่าจะเป็นลม

“ฉะ..ฉันไม่เป็นอะไร ขอบใจนะที่เป็นห่วง วันนี้เราคงไม่ได้เข้าไปสัมภาษณ์ใช่มั้ย เพียงแค่ได้ทำข่าวรายงานใช่มั้ย? ”

“ใช่ค่ะ ” อวี้หรานถอนหายใจเฮือกใหญ่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะปะทะหน้ากับเขาจัง ๆ รีบตั้งสติอ่านเนื้อหาต่อเพื่อทำข่าวให้ออกมาดีที่สุด