LOGINจ้าวหยวนเซิงไม่ได้เร่งถามนาง เพราะนี่ไม่ใช่การเค้นความจากศัตรู เป็นการหารือของสามีภรรยา เขาเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเขียนลงบนกระดาษ มือซ้ายที่ถูกพันผ้าวางกดกระดาษไว้ให้นิ่ง หลี่ลั่วอิงมองเขาเขียนอยู่ครู่หนึ่ง
“ท่านเขียนอะไร”
“ทุกสิ่งที่เจ้าเล่า”
หลี่ลั่วอิงมองเสี้ยวหน้าของเขาที่กำลังจริงจังกับการจรดปลายพู่กัน ก่อนจะถอนสายตาหันไปมองสวนไผ่ที่ต้นไผ่แกว่งไหวตามลมนอกหน้าต่าง
“ข้าจะส่งคนไปเฝ้าโรงหมอท้ายถนน” เขาเอ่ย “ไม่ใช่เพื่อสอดแนมท่านพ่อตา แต่เพื่อดูว่าใครเข้าออกบ้าง เจ้าจะอนุญาตหรือไม่”
นางหันกลับมามองเขา เขาถามนางเรื่องบิดาของนางเอง ไม่คิดว่าแม้แต่เรื่องพวกนี้เขาก็ยังขอความเห็นจากนาง
“ห้ามให้ท่านพ่อรู้สึกว่าถูกตามก็พอ ท่านพ่อไม่ชอบความยุ่งยาก หากเห็นว่ามีคนตามเกรงว่าจะมาโวยวายหน้าจวนกั๋วกงได้”
“ข้ารู้แล้ว”
“ถ้าท่านพ่อสังเกตเห็น ข้าจะถือว่าท่านผิดข้อตกลง”
“อือ”
เขาจดต่ออีกสองสามบรรทัดแล้ววางพู่กันลง ม้วนกระดาษที่จดไว้ถูกพับเก็บเข้าอกเสื้อ
“ยังมีอีกเรื่อง” หลี่ลั่วอิงเอ่ยเมื่อเขาลุกขึ้นพร้อมนาง “เรื่องที่ดินทางใต้”
“ข้ารู้ว่าเจ้าซื้อไว้”
“ข้าจะไม่ยอมถอยให้เรื่องนี้”
“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าถอย มันจะเป็นสินเดิมของเจ้า เป็นทางหนีที่ดี เพราะหากเกิดอะไรขึ้น เจ้าจะได้ไม่ไร้ที่พึ่งพิง”
“ท่านกลัวว่าตัวเองจะกลับไปเป็นเหมือนชาติที่แล้วหรือ”
“ไม่กลัว...ข้าจ้าวหยวนเซิงใช้ชีวิตอย่างเลอะเลือนไปแล้วชาติหนึ่ง ไม่คิดใช้ชีวิตเช่นนั้นอีก ข้าเพียงกังวลว่าหากครั้งนี้ข้ายังเอาตัวไม่รอด ก็หวังให้เจ้ากับอี้เอ๋อร์อยู่รอดปลอดภัย ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป”
หลี่ลั่วอิงนิ่งงัน สบมองดวงตาของผู้เป็นสามีที่มองมายังนางด้วยความอ่อนโยน จนเป็นนางที่หลบสายตาเขาก่อน แล้วรีบเร่งลุกขึ้น
“ข้ากลับเรือนก่อน” นางกล่าว “ท่านกั๋วกงไม่ต้องส่ง”
“อือ”
เมื่อนางเปิดประตูออกไป ชุนเถาที่ยืนรออยู่ในศาลาก็รีบเดินเข้ามาหา ทว่าสีหน้าของนางก็คงประหลาดน่าดู สาวใช้ข้างกายจึงเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลขึ้นมาว่า “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านกั๋วกงไม่ได้ทำอะไรท่านใช่ไหมเจ้าคะ”
“ไม่ได้ทำ” หลี่ลั่วอิงเอ่ยแล้วไม่พูดอะไรออกมาอีก จากนั้นนางก็เดินไปตามทางเดินริมสวนไผ่ แล้วหวนนึกถึงเรื่องมากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา
สิบหกปีที่แล้ว นางไม่เคยมีโอกาสได้รับความเมตตาและความเอ็นดูจากเขามากมายขนาดนี้มาก่อน ต่อให้นางร้อขอ เขาก็ไม่เคยคิดจะเมตตา แต่ครั้งนี้เขากลับมอบทุกอย่างมาให้นางโดยที่นางไม่ต้องเอ่ยปาก
ทว่าในยามนี้นางยังต้องการสิ่งที่เขามอบให้อยู่ไหม...
นางเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...
ตอนที่ 22: ไฟลามถึงเรือนบิดาสายวันที่สี่หลังเรื่องขนม จ้าวหยวนเซิงมาถึงห้องตำราปลายเรือนตะวันตกเร็วกว่าทุกวัน เขาไม่ได้รอให้นางเงยหน้าก่อน แต่ยืนอยู่หน้าประตู น้ำเสียงต่ำจนผิดปกติ “ลั่วอิง ข้ามีข่าวที่เจ้าควรได้ยินก่อนใคร”หลี่ลั่วอิงวางพู่กันลง ไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร นางเพียงพยักหน้าให้เขาเข้ามา ซึ่งจ้าวหยวนเซิงก็ไม่รีรอ เร่งเข้าไปและพูดถึงเรื่องสำคัญ“เมื่อคืนเหยียนเฟิงรู้มาว่ามีหนังสือกล่าวโทษยื่นต่อผู้ตรวจการ กล่าวหาว่าท่านพ่อตาแอบซ่องสุมอาวุธไว้ในเรือน” เขาเอ่ยตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม “ผู้ตรวจการยังไม่ได้ออกคำสั่ง แต่เหยียนเฟิงคาดว่าอีกไม่กี่วันทหารจะไปค้นเรือน”ในห้องเงียบลง สิ่งแรกที่นางรู้สึกไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความเย็นที่ไล่ขึ้นมาตามสันหลัง นางยังจำข้อหานี้ได้ดี ชาติก่อนเรื่องเดียวกันนี้เกิดขึ้นในปีที่สามของการแต่งงาน และพรากทั้งตระกูลหลี่ไปจากนาง ส่วนวันนี้ยังเป็นปีแรกเท่านั้น“เร็วกว่าชาติก่อนสองปี” นางเอ่ยช้า ๆ “องค์ชายสามคงเห็นแล้วว่าท่านเริ่มตรวจสมุดบัญชี จึ
ตอนที่ 21: ขนมที่นางชอบสามวันหลังเรื่องในโถงใหญ่ จ้าวหยวนเซิงมาที่ห้องตำราปลายเรือนตะวันตกในยามบ่าย พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งในมือเขาหยุดอยู่หน้าประตูห้องตำรา มองสตรีที่มาถึงก่อนกำลังเคร่งเครียดกับตำราตรงหน้า รอจนกระทั่งหลี่ลั่วอิงเงยหน้าจากตำรับยาแล้วพยักหน้าให้ จึงก้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามโต๊ะ สามวันมานี้เขามาหานางเช่นนี้ทุกวัน ไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วน แต่เพราะข้อตกลงข้อสองของนางที่ให้เขาบอกทุกเรื่องแก่นาง ซึ่งเขาทำตามโดยไม่ต้องให้นางท้วงทว่านั่นก็เป็นแค่เหตุผลที่เขามาอ้าง ลึก ๆ แล้วเขาก็อยากมาพบหน้านางทุกวันเช่นกัน...“คนของเหยียนเฟิงเห็นสาวใช้ซักผ้าของจวนผู้หนึ่งแอบออกไปที่ประตูหลังเมื่อเช้า” เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ “นางส่งห่อผ้าเล็ก ๆ ให้พ่อค้าดอกไม้ที่มาส่งของประจำ ในห่อมีจดหมายหนึ่งฉบับ ข้ารู้ว่าซูหวั่นให้เครื่องประดับแก่นางไปหนึ่งชิ้น แลกกับการนำข่าวออกไป”“ท่านจับนางแล้วหรือ”“ยัง ข้ารอถามเจ้าก่อน” เขาตอบ “ถ้าจับตอนนี้ ซูหวั่นก็จะหาคนอื่นมาแทน และเราจะต้องไล่ตามใหม่อีกครั้ง ข้าคิดว่าควรปล่อยให้นางส่งต่อไป แล้วเปลี่ยนจดหมายเป็นข่าวที่ข้าต้องการให้องค์ชายรู้ แต่ข้ากลัวว่าจะพลาดอะไรไป”
หลี่ลั่วอิงชะงัก “เรื่องพวกนี้ข้าทำเองก็ได้”“ข้าทำให้” เขาตอบ “เจ้าจะใส่อะไรลงในน้ำอุ่นไหมจะได้สบายตัวขึ้น ข้าไม่รู้ว่าอะไรปลอดภัยต่อครรภ์”หลี่ลั่วอิงมองเขาแล้วไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ไม่นานชุนเถาก็กลับมาพร้อมอ่างไม้ใบหนึ่ง ไอน้ำลอยขึ้นบาง ๆ หลี่ลั่วอิงเอ่ยชื่อสิ่งที่ต้องใส่ คือขิงสดฝานบาง ๆ กับใบสมุนไพรชนิดอ่อน ไม่มีดอกคำฝอย ไม่มีตัวยากระตุ้นเลือดใด ๆ ทั้งนั้น ชุนเถาวางอ่างลงข้างเก้าอี้ตามที่สั่ง แล้วออกไปจากห้องโดยไม่เอ่ยสิ่งใดจ้าวหยวนเซิงยังไม่ลุกไปไหน เขามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะไปคุกเข่าอยู่ข้างกายนาง ตั้งท่าจะเอื้อมมือมาประคองเท้าของนาง ทว่าหลี่ลั่วอิงก็ชักเท้าหลบแล้วถามเขาด้วยความตกใจ“ท่านจะทำอะไรน่ะ”“ช่วยแช่เท้าให้ฮูหยิน”“ท่านเป็นถึงเซียวกั๋วกง จะมาคุกเข่าทำงานของบ่าวได้อย่างไร” หลี่ลั่วอิงค้านเสียงแข็ง แต่ทว่าเขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“ข้าเคยคุกเข่าต่อหน้าเจ้ามาแล้ว อีกอย่างข้าเองก็เป็นสามีของเจ้า ปรนนิบัติภรรยาคือหน้าที่ของสามีเช่นกัน”
ตอนที่ 20: ราคาของการไม่ถือโทษค่ำวันนั้น จ้าวหยวนเซิงมายังเรือนซิ่งหลินจวี เมื่อได้พบหน้ากันอีกครั้ง สิ่งแรกที่ทำ คือนางคืนเสื้อคลุมของเขากลับคืนมาจ้าวหยวนเซิงมองเสื้อคลุมตัวนั้น พลันคิดสะท้อนในใจ สามีภรรยากันไยนางจึงคิดกับเขาถ้วนถี่ราวกับคนนอกเช่นนี้ ทว่าคำถามพวกนี้ก็คล้ายว่าตนจะรู้คำตอบทั้งหมดตั้งแต่ต้นเป็นเขาเองที่ทำให้นางหมางเมิน ชีวิตในชาติที่แล้ว ต่อให้เอาชีวิตในชาตินี้ชดใช้ก็เกรงว่าจะไม่พอ สุดท้ายก็ทำได้แค่รับเสื้อคลุมตัวนั้นมาแล้ววางไว้ข้างตัว แล้วจึงเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาเอง“ที่ข้าบอกว่าไม่ถือโทษคุณหนูซู ไม่ได้หมายตามที่พูด”หลี่ลั่วอิงนั่งนิ่ง เปิดโอกาสให้จ้าวหยวนเซิงได้อธิบาย“ถ้าวันนี้ข้าลงโทษนาง ผู้อาวุโสจะเห็นนางเป็นหญิงที่ถูกข่มเหง และฮูหยินผู้เฒ่าจะยิ่งปกป้อง ถ้าข้าส่งนางออกจากจวน องค์ชายสามจะหาช่องทางใหม่ ซึ่งทำให้เราระวังตัวได้ยากยิ่งกว่า ส่วนเรื่องให้นางอยู่ในจวนภายใต้การคุ้มครองของจวนกั๋วกง ก็เพื่อทำให้นางเชื่อว่าข้าอ่อนข้อให้ และนางจะยังส่งข่าวต่อไป” เขาหยุด “ข้าจะใช้นางเป็นช
“ท่านป้า...ท่านผู้อาวุโส” ซูหวั่นเอ่ยเสียงสะอื้นแผ่ว ทว่าชัดพอให้ทุกคนได้ยิน “หวั่นเอ๋อร์...หวั่นเอ๋อร์ผิดแล้วเจ้าค่ะ หวั่นเอ๋อร์ไม่กล้าเรียกร้องสิ่งใดจากท่านพี่ เพียงแต่ในคืนที่หวั่นเอ๋อร์ขึ้นรถกลับ มีชายผู้หนึ่งดักอยู่กลางทาง...” นางสะอื้นจนเอ่ยต่อไม่ได้ “หวั่นเอ๋อร์ไม่กล้าบอกผู้ใด เมื่อรู้ว่ามีครรภ์ก็ตกใจจนไม่รู้ว่าจะพึ่งผู้ใด นึกได้เพียงท่านพี่ที่เคยเมตตาหวั่นเอ๋อร์มาตั้งแต่เด็ก จึงหลงผิดคิดโยนความผิดนี้ให้ท่านพี่...”“ชายผู้นั้นเป็นใคร” ผู้อาวุโสถามเสียงหนักซูหวั่นส่ายหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด “หวั่นเอ๋อร์ไม่รู้เจ้าค่ะ คืนนั้นมืดมาก หวั่นเอ๋อร์มองไม่เห็นหน้า และไม่กล้าจดจำ...”หลี่ลั่วอิงวางถ้วยชาลงเบา ๆ นางกล่าวโดยไม่ลังเลว่าไม่รู้ ไม่ได้เอ่ยถึงองค์ชายสามแม้แต่น้อย ทั้งที่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ซูหวั่นอาจเปิดเผยทุกสิ่งเพื่อให้ตนรอด แต่นางเลือกเงียบ เพราะนางรู้ว่าสิ่งที่ผู้อยู่เบื้องหลังจะทำกับนางหากพูดออกไปนั้นหนักกว่าการถูกประณามในโถงนี้นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่นางจะบอกจ้าวหยวนเซิงคืนนี้
ตอนที่ 19: ไม่ถือโทษสาวใช้ผู้นั้นคุกเข่าลงกลางโถง ก้มศีรษะต่ำจนแทบแตะพื้น เสียงเบาจนผู้อาวุโสท่านหนึ่งต้องบอกให้พูดดังขึ้นอีกครั้ง“บ่าวเป็นผู้ยกน้ำแกงสร่างเมาไปที่เรือนซิ่งหลินจวีในคืนงานเลี้ยงฉลองชัยเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ห้องครัวต้มส่งตามไป เพราะท่านกั๋วกงถูกพาไปที่ห้องของฮูหยินแล้ว ตอนบ่าวไปถึงก็ราวยามสาม ท่านกั๋วกงนอนอยู่บนเตียง ฮูหยินนั่งอยู่ที่ริมเตียง บ่าวจึงวางถ้วยไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วออกมา ไม่ได้อยู่ต่อ”“เจ้าเห็นคุณหนูซูอยู่ที่นั่นหรือไม่” จ้าวหยวนเซิงถาม“ไม่เห็นเจ้าค่ะ ในห้องมีเพียงท่านกั๋วกงกับฮูหยิน”“ออกไปได้แล้ว” เขาโค้งศีรษะให้ผู้อาวุโสเล็กน้อย “พยานข้ามีเพียงเท่านี้ ที่เหลือข้าขอให้ท่านผู้อาวุโสถามต่อ เพราะเป็นเรื่องที่ต้องให้ฮูหยินกั๋วกงเป็นผู้ยืนยันเอง”เสียงกระซิบแผ่วเบากระจายไปทั่วโถง ผู้อาวุโสหลายท่านหันมาทางหลี่ลั่วอิง นางลุกขึ้น ก้าวมายืนกลางห้องข้างซูหวั่นที่ยังคุกเข่าอยู่ แต่ไม่ได้มองลงไป“ข้าขอเอ่ยเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง” นางกล่าวเสียงเรียบจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “คืนงานเลี้ยงฉลองชัย ท่านกั๋วกงถูกพามาที่ห้องข้าในยามที่ดึกมากแล้ว ข้ายังตื่นอยู่







