บทที่ 1

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหารมีผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันสองคนนั่งอยู่

คนหนึ่งคือเผยชวน ลูกชายคนโตของตระกูลเผย นิสัยเย็นชา

อีกคนคือเผยอวี่ ลูกชายคนเล็กของตระกูลเผย แต่เป็นลูกนอกสมรส นิสัยอ่อนโยน

[ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้]

เสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งลอยเข้ามาในหูฉัน

เป็นเสียงของพี่สาว ฉันหันไปมองเธอ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา

ดวงตาเพียงแค่จ้องมองเผยอวี่เขม็ง

[อีกเดี๋ยวฉันจะต้องแย่งนายมาให้ได้]

เสียงของเธอดังออกมาอีกครั้ง

ฉันถึงได้ค้นพบว่า ฉันไม่เพียงแต่เกิดใหม่ แต่ยังได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ด้วย

และดูจากคำพูดสองประโยคนี้ของพี่สาว เธอก็น่าจะเกิดใหม่เหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีทางพูดแบบนี้

เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมาเธอก็เดินไปนั่งข้าง ๆ เผยอวี่ แล้วมองเขาด้วยความเขินอาย

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อซูเหอ ฉันชอบคุณค่ะ”

พ่อที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “ซูเนี่ยน ในเมื่อพี่สาวแกเลือกเผยอวี่แล้ว งั้นแกก็แต่งงานกับเผยชวนซะ”

สิ้นคำพูดนี้ แววตาของพี่สาวก็เต็มไปด้วยความลำพองใจ เธอพูดในใจว่า: [ชาตินี้ แกก็ไปโดนตบตีแทนฉันก็แล้วกัน]

ชาติที่แล้ว พี่สาวแต่งงานกับเผยชวน

เผยชวนมีความสามารถในการทำธุรกิจที่เก่งกาจ วัน ๆ ยุ่งอยู่แต่กับงาน แถมยังได้ยินมาว่าเป็นพวกเย็นชาไร้ความรู้สึก...

พี่สาวไปหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทุกครั้งกลับถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดแล้วไล่ออกมาจากห้อง

สุดท้าย ในเมื่อเธอไม่ตั้งท้องเสียที จึงถูกคุณนายผู้เฒ่าตระกูลเผยฟันธงว่าร่างกายมีความผิดปกติ และถูกขับไล่ออกจากตระกูลเผย

ส่วนเผยอวี่ที่ฉันแต่งงานด้วย ถึงแม้จะไม่มีอิทธิพลอะไรในตระกูลเผย แต่ก็มีกินมีใช้มากพอให้ฉันสุขสบาย

เขาอยู่เป็นเพื่อนฉันทุกวัน พาฉันไปเดินห้าง กินข้าว ออกเดต ทะนุถนอมฉันที่สุด

คนในตระกูลเผยต่างก็รู้กันดีว่า ความสัมพันธ์ของเราสองคนหวานชื่นแค่ไหน

แถมในเวลาต่อมา จู่ ๆ เผยชวนก็ถูกวางยาพิษจนเสียชีวิต เผยอวี่จึงได้รับสืบทอดบริษัทของครอบครัว

สถานะของฉันในตระกูลเผยจึงพุ่งสูงขึ้นในชั่วพริบตา

พี่สาวเกิดความริษยา อาศัยจังหวะที่ฉันออกไปช็อปปิงขับรถพุ่งชนฉัน ยอมตายตกไปด้วยกัน

“ค่ะพ่อ หนูเองก็ชอบเผยชวนอยู่พอดีเลย”

ฉันยิ้มรับพลางเดินเข้าไปนั่งลงข้างกายเผยชวน

ต้องยอมรับเลยว่า รังสีอำมหิตของผู้ชายคนนี้รุนแรงจริง ๆ แค่นั่งลงไปก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่เข้ามาปกคลุมตัวฉัน จนทำให้ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร

มิน่าล่ะ ชาติที่แล้วพี่สาวถึงได้ถูกเขาซ้อมจนมีสภาพน่าเวทนาขนาดนั้น

ฉันพยายามเงี่ยหูฟังเสียงในใจของเขา แต่ในใจเขากลับเงียบกริบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

แต่ทว่า ในจังหวะที่เผยอวี่ยิ้มส่งให้พี่สาว ฉันกลับได้ยินเขาพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

[ช่างเป็นแม่ยอดดวงใจตัวน้อยที่สวยจริง ๆ]

พอได้ยินคำนี้ ฉันก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

จนเผลอไปคว้ามือของเผยชวนเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ถึงเขาจะมีนิสัยเย็นชา แต่ฝ่ามือกลับอุ่นมากทีเดียว

เพราะการกระทำของฉัน ทำให้เขาปรายตามองมา

ฉันรีบลนลานปล่อยมือออกจากเขา เขาถึงได้นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ถึงแม้ผู้ชายคนนี้จะดูน่ากลัว

แต่ฉันคิดว่าอยู่กับเขา ยังดีกว่าต้องไปอยู่กับงูพิษอย่างเผยอวี่ตั้งเยอะ

ชาตินี้ ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตอันแสนรันทดของตัวเองให้ได้

ฉันจะหาเงินให้ได้เยอะ ๆ ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง และไม่พึ่งพาใครหน้าไหนทั้งนั้น

3.

ฉันกับพี่สาวจัดงานแต่งงานพร้อมกัน

ชาติที่แล้วพวกเราก็จัดงานเวลานี้เหมือนกัน

ตอนนั้น เผยชวนไม่ได้มาร่วมงานแต่ง แต่กลับเป็นเผยอวี่ที่มาตั้งแต่เช้าตรู่

ใครต่อใครต่างก็บอกว่าสามีคนนี้ช่างเอาใจใส่มากกว่า

เป็นไปตามคาด ชาตินี้ก็เหมือนกัน

เผยอวี่สวมชุดสูทสีขาว รีบวิ่งขึ้นมาอุ้มพี่สาวออกไป

ตอนที่ผ่านหน้าฉัน พี่สาวมองฉันด้วยความลำพองใจ “น้องพี่ ทำไมเผยชวนถึงไม่มารับเธอล่ะ”

ฉันทำเพียงแค่ยิ้ม “ไม่ต้องลำบากให้พี่ต้องมาเป็นห่วงหรอก ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ”

เธอถูกคำพูดของฉันตอกกลับจนหน้าถอดสี

[หัวเราะไปเถอะ ฉันจะคอยดูว่าหลังจากนี้ตอนที่โดนซ้อม เธอจะยังหัวเราะออกไหม]

เธอพูดในใจจบ ก็ลงไปชั้นล่างกับเผยอวี่

แต่ตอนนี้จะพูดอะไรมันยังเร็วเกินไป ใครจะได้หัวเราะเป็นคนสุดท้ายก็ยังไม่แน่หรอก

การที่เผยชวนไม่มาร่วมงานแต่ง ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับพี่สาวในชาติที่แล้ว ที่ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านและถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ ในงานแต่ง

พี่สาวยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ อดใจไม่ไหวที่จะพูดกับเผยอวี่ว่า “ฉันรักคุณค่ะ อาอวี่”

จากนั้นก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา