ตอนที่5

นางกวาดสายตามองดูทุกคนอีกครั้งด้วยแววตาผิดหวัง ทั้งบิดามารดา พี่ชาย คนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ในเมื่อทุกคนคิดว่าที่นางหายไปเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจก็ช่างเถอะ อยากคิดอย่างไรก็แล้วแต่ถึงนางอธิบายไปยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดีเพราะนางในสายตาของทุกคน ไม่ว่าจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว นางเหนื่อยเกินจะอธิบาย ค่อยๆหมุนตัวเดินออกไปไม่พูดอะไรสักคำ 

" เจ้านี่ ทำท่าทีอะไรของเจ้าห๊ะ"

รุ่ยจื้อเฉียงผลักหยางเหม่ยเยว่จากด้านหลังจนนางล้มลง ความเจ็บปวดจากขาข้างที่กระดูกเคลื่อนเจ็บแปลบขึ้นมาจนนางน้ำตาไหล นางพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นค่อยๆเดินกระโผลกกระเผลกออกไป ลู่อวิ๋นโจวถึงพึ่งสังเกตุว่านางเดินผิดปกติ เห็นเลือดไหลซึมออกมาจากขาจนกระโปรงย้อมไปด้วยสีแดงสด เขาตกใจรีบเข้าไปจับแขนนางให้หยุด

" เยว่เอ๋อ ขาของเจ้าบาดเจ็บรึให้ข้าดูหน่อย"

นางปัดมือเขาออก

" อย่ามาแตะต้องตัวข้า ไปดูแลฉีฉีของเจ้าเถอะ"

" เยว่เอ๋อเจ้าโกรธข้าข้ารู้ ข้าขอโทษ ตอนนั้นฉีฉีนางไม่ไหวข้าเลยต้องรีบช่วยนางออกมาก่อน ข้าคิดว่าเจ้าคงออกมาเองได้ก็เลย"

นางไม่สนใจฟังคำแก้ตัวของเขา รีบเดินออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด พยายามเดินให้เป็นปกติ เพื่อไม่ให้ทุกคนมองนางด้วยสายตาสมเพช ทั้งที่ขาของนางเจ็บมาก เจ็บปวดราวกระดูกหัก นางรู้ว่ากระดูกของนางที่พึ่งกลับเข้าที่ตอนนี้คงเคลื่อนอีกแล้ว

ลู่อวิ๋นโจวทำท่าจะตามแต่รุ่ยจื้อเฉียงเรียกเอาไว้

" อวิ๋นโจวไม่ต้องตาม นางแกล้งทำ เจ้าไม่เห็นรึ ข้าแค่ผลักนางเบาๆนางก็ทำเป็นอ่อนแอล้มลง ยังแสร้งเดินกระโผลกกระเผลกทำเป็นเจ็บเหลือเกิน"

ลู่อวิ๋นโจวหันควับไปมองรุ่ยจื้อเฉียงด้วยสายตาไม่พอใจ

" เจ้าไม่เห็นรึว่าขาของนางมีเลือดไหล นางเจ็บที่ขาถึงได้เดินผิดปกติแบบนั้น จื้อเฉียงเยว่เอ๋อเป็นน้องสาวแท้ๆของเจ้านะ เจ้าผลักนางทำไม เจ้าทำร้ายนางไม่ละอายใจบ้างรึไง"

รุ่ยจื้อเฉียงนิ่งอึ้ง เมื่อกี้เขาก็เหมือนจะเห็นชายกระโปรงนางเปื้อนเลือดแต่ไม่ได้ใส่ใจเป็นเขาที่ทำให้นางบาดเจ็บจริงๆ เเต่เขาไม่ได้ผลักนางแรงสักหน่อย ถึงจะไม่ชอบนางยังไงแต่นางก็เป็นน้องสาวแท้ๆของเขานะ เห็นสีหน้ารู้สึกผิดของรุ่ยจื้อเฉียง รุ่ยรั่วฉีก็เข้ามาจับแขนเขาแล้วพูดขึ้น

" พี่ใหญ่ ท่านก็แค่ผลักนางเบาๆไม่ได้ตั้งใจให้นางบาดเจ็บสักหน่อย ตอนที่นางล้มอาจไปกระแทกโดนก้อนหินเลยมีเลือดไหล นางก็แค่เจ็บนิดหน่อย ท่านอย่าคิดมากเลย"

ลู่อวิ๋นโจวหันหลังเดินตามหยางเหม่ยเยว่ไปรุ่ยรั่วฉีรีบร้องเรียก

" พี่อวิ๋นโจวท่านจะไปไหน"

" ข้าจะไปดูเยว่เอ๋อสักหน่อย"

" แต่นางกำลังโกรธท่านอยู่ ตอนนี้นางอารมณ์ร้อน ถึงท่านไปนางก็คงไม่พบท่านหรอกมีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ ท่านกลับไปก่อน รอให้นางอารมณ์เย็นลงก่อนแล้วค่อยมาหานางวันหลัง ท่านไม่ต้องห่วง ข้ากับท่านแม่จะไปดูนางเอง หากนางบาดเจ็บมีแผลข้าจะเอายาไปใส่ให้นางด้วย"

ลู่อวิ๋นโจวคล้อยตามเห็นด้วยกับที่รุ่ยรั่วฉีบอก เขาพยักหน้าแล้วขอตัวกลับ

หยางเหม่ยเยว่ใส่ยาพันผ้าพันแผลใหม่กำลังจะนอนพัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น รุ่ยรุั่วฉีเดินเข้ามาพร้อมรุ่ยซุนอี

" เยว่เอ๋อ เมื่อกี้ที่จื้อเฉียงผลักเจ้าล้ม เจ็บมากไหม ให้แม่ดูหน่อย"

รุ่ยซุนอีทำท่าจะไปดูที่ขา หยางเหม่ยเยว่เบี่ยงหลบ มือของรุ่ยซุนอีชะงักค้าง

" ข้าไม่ได้เป็นอะไร"

" ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าเจ้าต้องไม่เป็นอะไร นี่เป็นยารักษาบาดแผลเจ้าเก็บเอาไว้ใช้นะเรื่องที่โรงเตี๊ยมเป็นความผิดข้าเอง เพราะข้าอ่อนแอเกินไป ตอนนั้นเลยตกใจจนจะเป็นลม พี่อวิ๋นโจวเลยต้องช่วยข้าออกมาก่อนแทนที่จะช่วยเจ้า แต่เจ้าอย่าเข้าใจผิดนะ เขาเห็นข้าเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น คนที่เขารักคือเจ้าคนเดียว เจ้าก็อย่าน้อยใจไปเลย อีกไม่นานเจ้ากับเขาก็ต้องแต่งงานกัน ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเข้าใจผิด"

" อย่างที่ฉีฉีพูด เยว่เอ๋อ เจ้าต้องเข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันโกลาหล ไม่ใช่อวิ๋นโจวไม่อยากช่วยเจ้า แต่ฉีฉีนางร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก เขาปกป้องนางเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เจ้าอย่าคิดมาก แล้วก็ทีหลังอย่าประชดแบบนี้อีกรู้ไหม "

นางมองหน้ามารดาแท้ๆที่ไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยมเป็นอย่างไรบ้างกลัวไหม มีบาดแผลตรงไหนรึเปล่า แล้วหนีออกมาได้ยังไง แต่กลับหลงเชื่อคำพูดของรุ่ยรั่วฉีว่าที่นางหายไปเพราะต้องการประชด ต้องการเรียกร้องความสนใจจากลู่อวิ๋นโจว 

" เอาหล่ะๆ เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วไป เจ้าพักผ่อนเถอะ"

รุ่ยซุนอีพูดแล้วเดินออกไปพร้อมรุ่ยรั่วฉี ก่อนออกจากห้องรุ่ยรั่วฉีหันไปเห็นชุดเปื้อนเลือดที่วางอยู่ นางมองหน้าหยางเหม่ยเยว่แล้วยิ้มเยาะ

หลายวันผ่านไปหยางเหม่ยเยว่พักรักษาตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน ให้บ่าวรับใช้เอาอาหารมาให้ที่นี่ บ่าวรับใช้บอกนางว่าลู่อวิ๋นโจวมาหานางทุกวัน ต้องการจะพบนางแต่นางก็ให้สาวใช้บอกไปว่านางไม่ต้องการพบ

" คุณหนู นายท่านให้ข้ามาตามท่านไปพบเจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับท่าน"

หยางเหม่ยเยว่จำใจไป เมื่อไปถึงห้องโถงทุกคนก็อยู่พร้อมหน้ารวมถึงลู่อวิ๋นโจวด้วยพอเขาเห็นนางก็ยิ้มแล้วรีบลุกเข้ามาหา

" เยว่เอ๋อ"

นางไม่สนใจเขาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ริมสุด

" ท่านพ่อให้บ่าวรับใช้ไปตามข้ามา มีเรื่องอะไรพูดมาเถิด"

" พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของฉีฉี นางอยากไปล่องเรือ พวกเราจึงตกลงกันว่าจะไปล่องเรือที่ทะเลสาปตงไห่กัน แล้วก็จะจัดวันเกิดให้นางบนเรือ"

รุ่ยเจี้ยนหัวพูดขึ้นพรางรินน้ำชาใส่ถ้วยยกขึ้นจิบ

" เยว่เอ๋อ เจ้าไม่ต้องห่วงเมื่อถึงวันเกิดเจ้าพวกเราก็จะจัดให้เหมือนกัน"

รุ่ยซุนอีบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

" วันเกิดข้าเมื่อสามเดือนที่แล้ว มันผ่านมาแล้ว"

คำพูดของหยางเหม่ยเยว่ทำให้ทุกคนเงียบกริบ เห็นท่าทีของรุ่ยเจี้ยนหัวกับรุ่ยซุนอี นางก็ยิ้มมุมปาก นางรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจำไม่ได้ ไม่ใช่จำไม่ได้ แต่ไม่เคยคิดจะจำ น่าขันสิ้นดี บิดามารดาจำวันเกิดบุตรสาวแท้ๆของตัวเองไม่ได้ แม้แต่ลู่อวิ๋นโจวในฐานะคนรักก็ยังจำไม่ได้

" เยว่เอ๋อ คือว่า แม่ขอโทษนะที่ลืมวันเกิดของเจ้า เอางี้ดีไหมแม่จะจัดย้อนหลังให้"

" ท่านแม่ ก็จัดให้นางพรุ่งนี้พร้อมข้าเลยสิเจ้าคะ"

" จริงด้วย งั้นเอาตามนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะจัดงานวันเกิดให้ฉีฉีกับเยว่เอ๋อพร้อมกัน"

รุ่ยซุนอีตบหลังมือรุ่ยรั่วฉี ทีแรกนางก็คิดจะจัดวันเกิดย้อนหลังให้หยางเหม่ยเยว่เป็นวันพรุ่งนี้วันเดียวกับรุ่ยรั่วฉี แต่ก็กลัวรุ่ยรั่วฉีจะไม่พอใจ เมื่อรุ่ยรั่วฉีพูดขึ้นมาเองแบบนี้นางก็สบายใจ

เรือลำใหญ่ออกจากฝั่งแล่นอยู่ในทะเลสาปตงไห่ ท่ามกลางทิวทัศน์ที่งดงาม บ่าวรับใช้ที่มาด้วยช่วยกันปรุงอาหารอยู่มุมหนึ่ง รุ่ยเจี้ยนหัวกับรุ่ยซุนอีชี้ชวนกันชมวิวทิวทัศน์ส่วนลู่อวิ๋นโจวพูดคุยอยู่กับรุ่ยจื้อเฉียงและสหายสนิทอีกสี่คนที่มาร่วมงานด้วย รุ่ยรั่วฉีเดินเข้าไปหาหยางเหม่ยเยว่ที่ยืนชมวิวอยู่คนเดียว

" เป็นคุณหนูตัวจริงแล้วไง สามปีแล้วเจ้าก็ยังไม่ได้ถูกนำชื่อเข้าตระกูล สามปีแล้วก็ยังไม่ได้ใช้แซ่รุ่ย ยังต้องอยู่เรือนเล็กท้ายจวน ฮ่าฮ่าฮ่า หยางเหม่ยเยว่ เจ้าไม่มีทางแทนที่ข้าได้หรอก เจ้าก็เห็นแล้วว่าทั้งท่านพ่อท่านแม่ พี่ชายของเจ้าเขารักข้ามากแค่ไหน ไม่มีใครรักเจ้าหรอก แม้แต่พี่อวิ๋นโจวที่กำลังจะแต่งงานกับเจ้าก็ด้วย อย่าบอกนะว่าเจ้าดูไม่ออกว่าคนที่เขารักคือข้า "

หยางเหม่ยเยว่ยิ้มมุมปาก

" ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ"