ตอนที่6

" ใช่ ข้าขี้เกียจแสร้งทำเป็นดีกับเจ้าเต็มทนแล้ว ข้าเกียจขี้หน้าเจ้า เกียจตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าเจ้าจะกลับมาตระกูลรุ่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาแย่งทุกอย่างไปจากข้าหรอกนะเพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าว่าทะเลสาปที่นี่ลึกไหม"

หยางเหม่ยเยว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

รุ่ยรั่วฉีแสยะยิ้ม

" ถ้าข้ากับเจ้าตกลงไปพร้อมกัน เจ้าว่าพี่อวิ๋นโจวจะช่วยใครก่อน ตอนไฟไหม้โรงเตี๊ยมเขาก็เลือกช่วยข้าก่อน แล้วครั้งนี้หล่ะ เขาจะช่วยใคร เจ้า หรือข้า"

รุ่ยรั่วฉีจับแขนหยางเหม่ยเยว่แน่น นางพยายามสะบัดออกแต่ก็ถูกรุ่ยรั่วฉีฉุดกระชากลงไปในทะเลสาปพร้อมกัน ตู้มม

เสียงน้ำแตกกระจาย คนบนเรือพากันวิ่งมาดู เห็นรุ่ยรั่วฉีกับหยางเหม่ยเยว่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำร้องเรียกให้ช่วย

ตู้มม ลู่อวิ๋นโจวกับรุ่ยจื้อเฉียงกระโดดลงน้ำลงมาพร้อมกัน

" ช่วยฉีฉีด้วย"

" เร็วเข้า ฉีฉีจะไม่ไหวแล้วช่วยฉีฉีก่อน"

เสียงของรุ่ยซุนอีกับรุ่ยเจี้ยนหัวร้อนรนร้องบอกให้ช่วยรุ่ยรั่วฉีก่อน ลู่อวิ๋นโจวสบตาหยางเหม่ยเยว่แว่บนึงก่อนจะว่ายผ่านหน้านางตรงไปที่รุ่ยรั่วฉี ทั้งเขาและรุ่ยจื้อเฉียงว่ายไปถึงตัวรุ่ยรั่วฉีพร้อมกัน ทั้งสองช่วยกันพารุ่ยรั่วฉีขึ้นไปบนเรือไม่มีใครสนใจนางสักคน นางสิ้นหวังค่อยๆหลับตาลงปล่อยให้ร่างจมดิ่งสู่ก้นทะเลสาป ลู่อวิ๋นโจว เกิดใหม่ขาติหน้าข้าจะไม่รักท่านแล้ว

หยางเหม่ยเยว่ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนั่งอยู่ในรถม้า ไม่ใช่ว่านางตายไปแล้วเหรอร่างของนางนอนหนาวเหน็บอยู่ก้นทะเลสาปแล้วเหตุมาถึงได้มานั่งอยู่ในรถม้าได้ นางก้มมองสำรวจตัวเอง เนื้อตัวก็ไม่ได้โปร่งแสงเป็นวิญญาณ ลองตบหน้าตัวเองก็ยังรู้สึกเจ็บ แสดงว่านางยังไม่ตาย ดูชุดที่นางสวมใส่เป็นเสื้อผ้าสีน้ำตาลอ่อนดูมอซอนี่มันชุดเดียวกับวันนั้น ที่นางถูกรับกลับมาบ้านตระกูลรุ่ย 

ตอนนั้นนางไม่ทันได้ตั้งตัวพึ่งกลับจากหาปลาก็เจอชายสองคนมาบอกว่านางคือบุตรสาวตัวจริงของตระกูลรุ่ยที่ทำหายไปเมื่อ17ปีก่อน จะมารับนางกลับคืนครอบครัวแล้วดันตัวนางขึ้นรถม้ามาทันที นี่นางย้อนเวลากลับมาใช่ไหม นางได้เกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ทันได้คิดต่อรถม้าก็หยุดลง ผ้าม่านเปิดออก

" ถึงแล้วขอรับคุณหนู"

นางลงจากรถม้ายืนมองป้ายหน้าจวน อักษรสกุลรุ่ยตัวใหญ่อยู่ตรงหน้า นางยิ้มมุมปาก สิ่งที่เห็นยืนยันชัดเจนว่านางได้ย้อนเวลามาเกิดใหม่ในวันแรกที่นางถูกรับกลับมาตระกูลรุ่ย ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนาง นางก็จะใช้ชีวิตชาตินี้ให้ดี จะเอาคืนทุกคนที่ทำร้ายนาง

บ่าวรับใช้เดินนำหน้านางเข้าไปที่ห้องโถงเมื่อนางไปถึงทุกคนก็หันมามองนาง รุ่ยเจี้ยนหัวเดินเข้ามาใกล้ มองสำรวจใบหน้านาง

" หน้าตาเจ้าเหมือนข้ามาก นี่แหละลูกสาวของข้า ข้าคือพ่อแท้ๆของเจ้า"

หยางเหม่ยเยว่หันไปมองรุ่ยซุนอีมารดาแท้ๆของนางที่นั่งอยู่ข้างๆรุ่ยรั่วฉี เห็นนางมองมา รุ่ยซุนอีจึงรีบปล่อยมือรุ่ยรั่วฉีแล้วลุกขึ้นมาหานาง จับมือนางพูดยิ้มแย้ม

" ในที่สุดเจ้าก็กลับมา 17ปีที่ผ่านมาลำบากเจ้าแล้ว"

หยางเหม่ยเยว่ถูกพาไปนั่งที่เก้าอี้ สบตากับรุ่ยรั่วฉีที่มีน้ำตาเอ่อคลอ ข้างๆเป็นรุ่ยจื้อเฉียงพี่ชายแท้ๆของนางที่มองมาที่นางด้วยสายตาไม่พอใจ

" ท่านพ่อ ท่านแม่ เมื่อบุตรสาวตัวจริงของพวกท่านกลับมาแล้ว งั้นข้าก็คงต้องไปแล้ว"

" ไปอะไรกัน ไม่ใช่เราคุยกันแล้วเหรอว่าเจ้ายังคงเป็นคุณหนูตระกูลรุ่ย เป็นบุตรสาวของพวกเราเหมือนเดิม"

รุ่ยซุนอีกุมมือรุ่ยรั่วฉีรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน

" แต่"

รุ่ยรั่วฉีหันไปมองหยางเหม่ยเยว่ สายตาทุกคนมองตาม แต่ละคนมองหน้านางเหมือนนางทำผิด

" ไม่ต้องไปสนใจใครทั้งนั้น ฉีฉี ยังไงข้าก็เห็นเจ้าเป็นน้องสาวของข้าแค่คนเดียว"

" จื้อเฉียง เจ้าพูดอะไรอย่างนั้นนั่นก็น้องสาวของเจ้าเหมือนกัน"

รุ่ยเจี้ยนหัวต่อว่าบุตรชายคนโตก่อนจะชะงักหันไปมองหน้าบุตรสาวที่พึ่งตามกลับมา

" เจ้า เอ่อเจ้าชื่ออะไรนะ"

หยางเหม่ยเยว่จ้องมองหน้ารุ่นเจี้ยนหัวด้วยสายตาเย็นชา

" ข้าไม่ได้ลืมชื่อเจ้านะ แต่ว่าชื่อเจ้ามัน เอ่อชื่อเจ้ามันเรียกยาก ข้า"

รุ่นเจี้ยนหัวหันไปมองหน้ารุ่ยซุนอี รุ่ยซุนอีก็นิ่งเพราะนางก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าบุตรสาวแท้จริงชื่ออะไร ตั้งแต่วันที่มีคนมาส่งข่าวว่าตามหาบุตรสาวที่หายไปเจอ รุ่ยรั่วฉีก็เอาแต่ร้องไห้น้อยใจ กลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง ยังพยายามคิดสั้น นางจึงไม่ได้สนใจเรื่องบุตรสาวแท้ๆเพราะมัวแต่ปลอบใจรุ่ยรั่วฉี

หยางเหม่ยเยว่กำลังจะอ้าปากบอกชื่อ เสียงหนึ่งก็พูดขึ้นมาก่อน

" เหม่ยเยว่"

ทุกคนหันไปมองชายที่นั่งอยู่มุมหนึ่ง หยางเหม่ยเย่วมองตาม ชายคนนั้นคือลู่อวิ๋นโจว เขามองมาที่นางส่งยิ้มบางๆให้ นางเบนหน้าหนี สิ่งที่เขาทำกับนางเมื่อชาติก่อนยังคงชัดเจน ชาตินี้นางจะอยู่ให้ห่างไกลจากเขา

" ฮ่าฮ่า อ่าใช่ๆ เหม่ยเยว่ เยว่เอ๋อ ลูกสาวข้าคนนี้ชื่อเยว่เอ๋อ "

รุ่ยเจี้ยนหัวหัวเราะกลบเกลื่อนที่ลืมชื่อบุตรสาวตัวเอง ทั้งที่ก่อนหน้าคนที่ไปตามหานางก็บอกชื่อนางแล้วแท้ๆ

ลู่อวิ๋นโจวเห็นนางมองเขาด้วยสายตาตกใจแว่บนึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาแล้วเบนหน้าหนี เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย 

ความทรงจำชาติก่อนผุดขึ้นมา ตอนนั้นหลังจากเขาช่วยรุ่ยรั่วฉีขึ้นไปบนเรือแล้ว เขาหันกลับไปมองหาหยางเหม่ยเยว่ ใจของเขากระตุกวูบเมื่อมองหานางไม่เห็น เขารีบกระโดดลงน้ำไปหานางอีกรอบ หาอยู่นานก็ไม่พบ จนอีกหลายคนมาช่วยกันหา ผ่านไปหลายชั่วยามก็ไร้วี่แววจะพบนาง เขาเริ่มใจคอไม่ดี ในที่สุดก็ขอความช่วยเหลือจากทางการ 

ผ่านไปสามวันก็ยังหาร่างของนางไม่พบ ทุกคนต่างบอกว่านางตายแล้ว แต่เขาไม่เชื่อเขาคิดว่านางยังมีชีวิตอยู่ ร่างของนางอาจถูกพัดลอยไปไกลแล้วถูกใครช่วยเอาไว้ก็ได้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เกณฑ์คนออกตามหานางทั้งในน้ำและบนบก ผ่านไปหลายเดือนก็ไม่พบนาง

เขานั่งคิดถึงเรื่องราวของเขากับนางตลอดสามปีที่ผ่านมา แม้ว่าเขาตั้งใจเข้าหานางเพื่อต้องการให้นางยกเลิกหมั้นหมายกับหนานอ๋อง แต่สามปีที่เขากับนางใกล้ชิดกันมันทำให้เขาผูกพันธ์ไม่น้อย เขาคิดว่าเขาไม่ได้รักนาง กระทั่งวันที่นางจากไป วันที่เขาต้องอยู่โดยที่ไม่มีนางมันเจ็บปวดทรมานขนาดไหน เขาถึงพึ่งรู้ใจตัวเองว่าเขารักนาง เป็นความผิดของเขาเองที่ไม่ได้ช่วยนาง เขาโทษตัวเองทุกวัน ทำไมนะทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่ช่วยนาง ทำไมต้องไปช่วยรุ่ยรั่วฉี ทั้งที่รุ่ยจื้อเฉียงก็ไปช่วยนางอยู่แล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด 

เขาลุกขึ้นแล้วกระโดดลงไปในทะเลสาปปล่อยให้ร่างค่อยๆจมลง เขาอธิษฐานในใจ

" เยว่เอ๋อ เป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า ข้าขอโทษ เจ้าอยู่ใต้ก้นทะเลสาปคงเหงาและหนาวมากใช่ไหม เจ้าไม่ต้องกลัวข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว "

เขาหลับตาลงปล่อยให้ทะเลสาปกว้างใหญ่กลืนกินร่าง 

ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนพิงต้นบ๊วยอยู่ในสวนหน้าเรือนพักในจวนของตัวเอง บ่าวรับใช้เดินมาบอกว่าวันนี้รุ่ยจื้อเฉียงไม่อาจมาร่ำสุราตามนัดได้เพราะต้องอยู่ต้อนรับน้องสาวที่พึ่งตามหาเจอ หลังจากพลัดพรากไปนานถึง17ปี เขารู้ได้ทันทีว่าเขาได้ย้อนเวลากลับมา เขาดีใจรีบลุกขึ้นแล้วไปที่ตระกูลรุ่ยทันที