ตอนที่7

" อวิ๋นโจว อวิ๋นโจว"

เสียงเรียกทำให้เขาได้สติ

" เหม่ออะไรอยู่ มานั่งตรงนี้สิจะได้กินข้าวกัน"

รุ่ยจื้อเฉียงกวักมือเรียก

"นี่ก็เย็นมากแล้ว ทุกคนกินข้าวกันเถอะ เยว่เอ๋อเจ้าเดินทางมาไกลคงหิวแล้วใช่ไหม แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้รอเจ้าเยอะแยะเลยเดี๋ยวเรากินไปคุยไปดีไหม"

รุ่ยซุนอีเดินไปจับจูงหยางเหม่ยเยว่ไปที่โต๊ะอาหาร

หยางเหม่ยเยว่มองดูรุ่ยซุนอีกับรุ่ยจื้อเฉียงพากันคีบอาหารใส่ชามข้าวรุ่ยรั่วฉีอย่างเอาอกเอาใจ รุ่ยรั่วฉีมองนางด้วยสายตายิ้มเยาะก่อนจะพูดขึ้น

" ท่านแม่ พี่ใหญ่ พอก่อนเถอะ อาหารล้นชามข้าแล้ว พวกท่านคีบให้นางบ้าง"

รุ่ยจื้อเฉียงมองหยางเหม่ยเยว่ด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะคีบอาหารใส่ปากตัวเอง รุ่ยซุนอีคีบเนื้อหมูผัดถั่วลิสงให้หยางเหม่ยเยว่

นางใช้ตะเกียบเขี่ยไปไว้ด้านข้างแล้วเอื้อมไปคีบผัดผัก รุ่ยจื้อเฉียงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

" ไม่มีมารยาท ท่านแม่คีบอาหารให้เจ้าเหตุใดถึงไม่กิน หรือเพราะไม่พอใจที่ท่านแม่ใส่ใจฉีฉีมากกว่า"

" เยว่เอ๋อ เจ้าก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย ยังไงฉีฉีก็อยู่กับพวกเรามาก่อน แม่ของเจ้าเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เด็ก เรื่องใส่ใจนางก็เป็นปกตินางยังไม่ชินที่มีเจ้า"

รุ่ยเจี้ยนหัวพูดขึ้นมา น้ำเสียงดูไม่ค่อยพอใจนัก

" เยว่เอ๋อ ต่อไปแม่จะใส่ใจเจ้าไม่น้อยไปกว่าฉีฉีเลย เจ้าชิมนี่ดู"

รุ่ยซุนอียังคงคีบหมูผัดถั่วลิสงใส่ชามข้าวให้นาง ไม่ได้สนใจว่าพึ่งจะคีบให้นางไปเมื่อครู่ แค่คีบส่งๆไปแบบนั้น นางก็ใช้ตะเกียบเขี่ยไปรวมกันด้านข้างอีก รุ่ยซุนอีแสดงสีหน้าไม่พอใจถามเสียงแข็ง

" เจ้าไม่ชอบรึ งั้นเจ้าชอบอะไรก็คีบเอาเองเถิดข้าเอาใจเจ้าไม่ถูกหรอก"

เห็นทุกคนมองมาที่นางด้วยสายตาไม่พอใจหยางเหม่ยเยว่วางตะเกียบ

" ข้าแพ้ถั่ว"

ทุกคนเงียบกริบ รุ่ยซุนอีมองไปที่ชามข้าวของหยางเหม่ยเยว่เห็นมีหมูชิ้นเล็กกับถั่วลิสงเม็ดใหญ่ก็รู้สึกผิดขึ้นมา

" แม่ขอโทษ แม่ไม่รู้ว่าเจ้าแพ้ถั่ว"

" เหอะ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าแพ้อะไรไม่ใช่ความผิดท่านแม่สักหน่อย อีกอย่างคนที่เติบโตมาในชนบทไม่ใช่จะแข็งแรงทนทานรึ"

รุ่ยจื้อเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

ลู่อวิ๋นโจวคีบหมูตุ๋นให้หยางเหม่ยเยว่ นางเงยหน้ามองเขา

" ข้าเห็นเจ้ามองมันคิดว่าคงอยากกินพอดีมันอยู่ไกลเจ้า แต่อยู่ใกล้ข้า ข้าเลยคีบให้"

เหมือนดูจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล คนอื่นๆที่มองเขาจึงเบนสายตากลับไปที่ชามข้าวของตัวเอง ชาติก่อนนางชอบกินหมูตุ๋นเขายังจำได้ แต่ชาตินี้นางไม่ได้ชอบอีกแล้ว ทั้งหมูตุ๋นทั้งคนนั่นแหละ เห็นนางนั่งเฉยไม่ยอมกิน ลู่อวิ๋นโจวขมวดคิ้วมองหมูตุ๋นในชามสลับมองหน้านางที่ไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด 

" เยว่เอ๋อเจ้าไม่กินรึ หรือว่าแพ้หมูอีก"

" เปล่าเจ้าค่ะ ก่อนมาที่นี่ข้าแวะกินบะหมี่ที่ข้างทางมาแล้วตอนนี้ยังอิ่มอยู่"

บ่าวรับใช้สองคนเดินเข้ามา

" นายท่านขอรับคนในวังส่งชุดแต่งงานกับเครื่องประดับมาให้คุณหนู เอ่อคุณหนู"

บ่าวรับใช้มองหน้ารุ่ยรั่วฉีสลับหยางเหม่ยเยว่ เขาไม่รู้จะบอกว่าเป็นของใครดีระหว่างคุณหนูตัวจริงที่พึ่งกลับมา หรือคุณหนูตัวปลอมที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในตระกูลรุ่ยมาถึง17ปี

" อืม เจ้าเอาไปไว้ที่ห้องเก็บของก่อน"

รุ่ยเจี้ยนหัวโบกมือบอกบ่าวรับใช้ ก่อนจะหันไปมองหยางเหม่ยเยว่แล้วพูด

" การหมั้นหมายมีมาตั้งแต่ตอนเจ้ายังอยู่ในท้อง ในงานเลี้ยงครั้งนั้นเต๋อเฟยเอ่ยปากชมว่าแม่ของเจ้ายิ่งท้องก็ยิ่งดูงดงาม หากเด็กในท้องเป็นบุตรสาวก็คงจะน่ารักน่าเอ็นดูและงดงามเหมือนแม่ของเจ้า ฝ่าบาทจึงตรัสว่าหากบุตรในท้องเป็นหญิงจะให้หมั้นหมายกับโอรสของเต๋อเฟย ซึ่งก็คือหนานอ๋อง ทีแรกข้าก็คิดว่าฝ่าบาททรงตรัสเล่นๆ แต่พอแม่ของเจ้าคลอดเจ้าออกมาเป็นหญิง ทางวังรู้เรื่องก็ส่งสินสอดของหมั้นมาทันที ไม่คิดว่าหลังจากนั้นไม่ถึงสามวันเจ้าจะถูกขโมยไป "

" เยว่เอ๋อ ถึงแม้เจ้าจะเป็นคู่หมั้นกับหนานอ๋องแต่ทุกคนต่างรับรู้ว่าฉีฉีคือคุณหนูของตระกูลรุ่ย เป็นคู่หมั้นของหนานอ๋องและกำลังจะแต่งงานกัน เรื่องที่เจ้าเป็นบุตรสาวแท้ๆที่หายไปยังไม่มีใครรู้ ฉะนั้นเรื่องนี้"

รุ่ยซุนอีหยุดพูดหันไปมองหน้ารุ่ยเจี้ยนหัว รุ่ยเจี้ยนหัวพูดต่อ

" เรื่องที่เจ้าหายไปทางตระกูลรุ่ยปิดเป็นความลับไม่มีใครรู้ ตอนนั้นข้าพยายามติดตามหาเจ้าแต่ไม่พบ แม่ของเจ้าก็ทุกข์ใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าบังเอิญไปเจอเด็กทารกถูกทิ้งไว้ที่ศาลเจ้าเลยเก็บมา แล้วเลี้ยงดูเป็นบุตรแทนเจ้า แม่ของเจ้าที่มีอาการซึมเศร้าจึงดีขึ้น แต่ไม่ใช่ว่าข้าไม่ตามหาเจ้านะ ข้าส่งคนไปตามหาเจ้าจนทั่วก็ไม่มีวี่แวว พบแต่บ่าวรับใช้ที่ลักพาตัวเจ้าไปถูกโจรป่าฆ่าตายอยู่ริมหน้าผา ยังมีห่อผ้าเกี่ยวกิ่งไม้อยู่ด้านล่าง ข้าจำได้ว่าเป็นผ้าที่ใช้ห่อตัวเจ้า เลยคิดว่าเจ้าคงตกลงไปในหน้าผาแล้วก็คง กระทั่งก่อนย่าของเจ้าจะจากไป นางฝันเห็นเจ้าอยู่ที่หมู่บ้านเหออี้เมืองเจียงหนาน ขอให้ข้าส่งคนไปตามหาเจ้าอีกครั้ง ข้าจึงส่งคนไปสืบแล้วก็ได้ข่าวว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ที่นั่นจริงๆ ยังมีกำไลหยกติดตัวที่เป็นของหมั้นของหนานอ๋อง เป็นสิ่งยืนยันว่านั่นคือเจ้าจริงๆ"

หยางเหม่ยเยว่นึกถึงกำไลหยกสีฟ้าวงเล็กวงนั้นที่นางเคยใส่ตอนเป็นทารก ตอนที่มีคนไปถามเรื่องนาง ท่านยายของนางได้เอากำไลหยกวงนั้นให้คนพวกนั้นดู สิ่งนั้นพิสูจน์ได้ว่านางคือคุณหนูตระกูลรุ่ยตัวจริงที่หายไป

" ท่านแม่ เมื่อตัวจริงกลับมาแล้วตัวปลอมอย่างข้าก็คงต้องคืนสถานะให้นาง งานแต่งงานที่จะจัดขึ้นเดือนหน้าข้าคงไม่ได้เป็นเจ้าสาวแล้ว"

รุ่ยรั่วฉีก้มหน้าน้ำตาคลอ รุ่ยซุนอีลูบหัวนางปลอบโยน

" ทุกคนในเมืองหลวงต่างก็รับรู้ว่าฉีฉีเป็นบุตรสาวคนเดียวของตระกูลรุ่ย เป็นคู่หมั้นที่จะแต่งงานกับหนานอ๋อง ถ้าอยู่ดีๆเปลี่ยนตัวทุกคนจะคิดยังไง ไม่นินทาตระกูลรุ่ยของเราสนุกปากหรอกรึ อีกอย่างก็ไม่มีใครรู้ว่าเยว่เอ๋อเป็นบุตรสาวตัวจริง ถึงต่อให้ในวังหลวงรู้แล้วคิดว่าเต๋อเฟยจะยอมรับนางที่มาจากชนบทเป็นสะใภ้รึ ไม่มีทาง"

รุ่ยจื้อเฉียงพูดขึ้น รุ่ยเจี้ยนหัวคิดตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

" งั้นก็เอาอย่างงี้ ให้ฉีฉีแต่งงานกับหนานอ๋องตามเดิม หลังฉีฉีได้เป็นพระชายาแล้วข้าจะจัดงานเลี้ยงประกาศบอกทุกคนว่าเยว่เอ๋อคือบุตรสาวตัวจริงที่หายไป "

ทุกคนพยักหน้ายิ้มเห็นดีด้วย รุ่ยเจี้ยนหัวหันมาบอกหยางเหมย่เยว่

" เยว่เอ๋อ ข้ารู้ว่ามันไม่ยุติธรรมกับเจ้า แต่นี่เป็นทางออกที่ดี ฉีฉีถึงไม่ใช่สายเลือดของตระกูลรุ่ย แต่พวกเราก็เลี้ยงนางมาตั้งแต่ยังเป็นทารก ความรักความผูกพันธ์ย่อมมีไม่น้อย หากไม่มีตระกูลรุ่ยนางก็ไม่เหลืออะไรมีเพียงตำแหน่งพระชายาของหนานอ๋องถึงจะทำให้นางมีหลักพึ่งพิง ส่วนเจ้า ยังไงเจ้าก็เป็นคุณหนูรุ่ยตัวจริง เมื่อฉีฉีแต่งงานแล้วข้าจะทำพิธีนำชื่อเจ้าเข้าตระกูลรุ่ยและจัดงานเลี้ยงให้เจ้าอย่างสมเกียรติ"

หยางเหม่ยเยว่รินชาดื่มอย่างไม่ใส่ใจ รุ่ยซุนอียิ้มแล้วพูดต่อ

" เยว่เอ๋อ เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องคู่ครองของเจ้าแม่กับพ่อของเจ้าจะหาคนที่เหมาะสมมาให้เจ้าแต่งงานแน่นอน "

หยางเหม่ยเยว่เงยหน้ามองรุ่ยซุนอีด้วยสายตาเย็นชา