ตอนที่2

" เอาหล่ะๆ พอแล้ว กินข้าวกันเถอะ "

รุ่ยเจี้ยนหัวตัดบท 

หลังกินข้าวเสร็จหยางเหม่ยเยว่กลับไปเปลี่ยนชุด พอเดินมาที่หน้าประตูจวนก็เห็นลู่อวิ๋นโจวอยู่บนรถม้ากำลังยื่นมือมารับรุ่ยรั่วฉีขึ้นไป เขาหันมามองเห็นนางพอดีจึงยื่นมือมารอรับนาง นางไม่สนใจปีนขึ้นรถม้าไปเอง 

ในรถม้ามีแต่เสียงพูดคุยของรุ่ยรั่วฉีกับรุ่ยจื้อเฉียง ส่วนลู่อวิ๋นโจวแม้ไม่ค่อยพูดแต่ก็คอยตอบรับอยู่ตลอด นางไม่สนใจสายตาหลงใหลที่ลู่อวิ๋นโจวมองรุ่ยรั่วฉี แต่มองไปที่ทิวทัศน์นอกรถม้า รถม้าวิ่งออกนอกเมืองไปได้สักพัก ก็มาเจอกับต้นอิงฮวาที่เรียงรายเต็มสองข้างทางกำลังแข่งกันอวดดอกบานสะพรั่ง 

รถม้าหยุดลง รุ่ยรั่วฉีรีบลงก่อนเป็นคนแรกนางวิ่งไปหมุนตัวท่ามกลางต้นดอกอิงฮวา กลีบดอกอิงฮวาสีชมพูโปรยปรายลงมาใส่รุ่ยรั่วฉีที่กำลังหมุนตัว งดงามราวเทพธิดาหยางเหม่ยเยว่เหลือบมองลู่อวิ๋นโจวที่นิ่งมองราวต้องมนต์สะกด นางเดินไปอีกทาง ลู่อวิ๋นโจวได้สติมองหาหยางเหม่ยเยว่ถึงได้รู้ตัวว่านางไม่ได้อยู่แถวนี้ เห็นนางเดินไปอีกทางจึงก้าวท้าวเดินตามไป

ที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกนางที่มาชื่นชมความงามของดอกอิงฮวา แต่ยังมีอีกหลายคน มองดูคู่รักที่อยู่ไม่ไกล ฝ่ายชายกำลังเด็ดกิ่งดอกอิงฮวาส่งให้ฝ่ายหญิง

ดอกอิงฮวากิ่งหนึ่งมาอยู่ตรงหน้านาง บดบังสายตาที่กำลังมองคู่รักอยู่ หันไปดูถึงได้รู้ว่าเป็นลู่อวิ๋นโจวที่เด็ดมาให้นาง นางรับมาถือไว้ เขาหันไปเห็นรุ่ยรั่วฉีกำลังเขย่งเท้าเอื้อมเด็ดจึงรีบไปเด็ดให้

" ขอบคุณเจ้าค่ะ ว้าวกิ่งใหญ่ด้วย ข้าชอบมาก"

มองดูอิงฮวากิ่งเล็กที่มีดอกอยู่เพียงไม่กี่ดอก แล้วมองอิงฮวากิ่งใหญ่ที่มีดอกอยู่เต็มกิ่งก้านในมือรุ่ยรั่วฉี หยางเหม่ยเยว่รู้สึกขมขื่นในใจ ก่อนจะหันไปเห็นเด็กน้อยที่ไม่รู้มาตอนไหนยืนแหงนมองอยู่ นางจึงยื่นดอกอิงฮวาในมือให้

" หนูจ๊ะ พี่สาวให้"

" ขอบคุณค่ะ"

เด็กน้อยยิ้มกว้างรับกิ่งดอกอิงฮวาแล้ววิ่งกลับไปหามารดาที่อ้าแขนรอรับอยู่อีกฝั่ง

นางเดินไปนั่งลงที่ม้าหิน มองดูลู่อวิ๋นโจวเดินเคียงข้างรุ่ยรั่วฉี ทั้งสองยิ้มแย้มชี้ชวนให้ดูนู่นนี่ท่าทางสนิทสนมราวคู่รัก พากันเดินเคียงข้างชมสวนอยู่พักใหญ่ ลู่อวิ๋นโจวถึงพึ่งรู้ตัวว่านางไม่ได้เดินไปกับพวกเขา เขาหันมองรอบๆจนมาสบตานางพอดีจึงรีบเดินเข้ามาหานาง

" เยว่เอ๋อ เจ้าอยู่ตรงนี้นี่เอง"

" เยว่เอ๋อเจ้าอย่าเข้าใจผิดนะ พี่ใหญ่ปวดท้องเลยขอตัวกลับก่อน พี่อวิ๋นโจวเลยเดินเล่นเป็นเพื่อนข้า ข้าชักจะเมื่อยขาแล้ว งั้นพี่อวิ๋นโจวท่านพานางไปเดินเล่นเถอะข้าจะนั่งพักสักหน่อย"

รุ่ยรั่วฉีพูดแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

" เยว่เอ๋อข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นตรงนู้นดีไหม"

หยางเหม่ยเยว่ลุกขึ้นเดินนำหน้าไป ลู่อวิ๋นโจวมองหน้ารุ่ยรั่วฉีอย่างเป็นห่วง

" ฉีฉี นั่งรอข้าอยู่ที่นี่อย่าไปไหนนะ ข้าไปแป๊บเดียวเดี๋ยวมา ไม่งั้นเจ้าไปกับพวกเราดีไหม"

" แต่ข้าเดินจนเหนื่อยแล้ว"

หยางเหม่ยเยว่หยุดเดินหันไปมองรุ่ยรั่วฉีที่ทำปากจู๋ คงคิดว่าทำแบบนี้แล้วดูน่ารักตายหล่ะ ลู่อวิ๋นโจวยกมือขึ้นลูบนางอย่างเอ็นดู มีท่าทีลังเลอย่างชัดเจนเขาหันมามองนาง

" เยว่เอ๋อ รอให้ฉีฉีพักก่อนดีไหมแล้วเราไปค่อยเดินเที่ยวต่อ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพาเจ้าไปนะ แต่จะทิ้งให้ฉีฉีอยู่คนเดียวมันก็จะอันตรายเกินไป ดูสิวันนี้มีคนมาชมดอกอิงฮวาเยอะไปหมด ข้าไม่อาจวางใจได้ว่าจะไม่มีคนไม่ดีปะปนมา หากเกิดอะไรขึ้น "

นางแค่นหัวเราะ เขาห่วงรุ่ยรั่วฉีว่าจะมีอันตราย แล้วนางหล่ะตั้งแต่มาถึงสวนอิงฮวานางก็เดินเที่ยวคนเดียวมาตลอดเขาไม่คิดว่านางจะเกิดอันตรายบ้างรึ ไม่คิดหรอกเพราะเขาไม่ได้รักนางนี่

" งั้นท่านก็อยู่เป็นเพื่อนนาง พักซะให้พอเถิดข้าจะไปรอที่รถม้า"

พูดจบนางก็เดินไปทางทางรถม้าที่จอดรออยู่ ลู่อวิ๋นโจวเห็นว่านางน้อยใจจึงรีบตามไปคว้าข้อมือ

" เยว่เอ๋ออย่าโกรธเลยนะ ข้าไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่พาเจ้าไปเดินเที่ยวแค่ขอพักแป๊บเดียว "

นางปัดมือเขาออก

" ข้าอยากกลับบ้านแล้ว"

" ได้ งั้นเรากลับกัน"

พอขึ้นรถม้ารุ่ยรั่วฉีก็โวยวายไม่ยอมกลับ

" พี่อวิ๋นโจวข้ายังอยากเที่ยวต่อ ข้ายังไม่อยากกลับเลย ไหนท่านบอกข้าว่าจะพาข้าไปวัดไท่ฝูไง "

เห็นรุ่ยรั่วฉีน้ำตาคลอแลดูหน้าสงสาร ลู่อวิ๋นโจวก็ร้องสั่งคนขับรถม้าให้หันกลับไปทางวัดไท่ฝูทันที โดยไม่คิดจะถามสักคำว่านางอยากไปไหม เดินทางสักพักก็มาถึงวัดไท่ฝูที่อยู่บนเขา รถม้าขึ้นไปไม่ได้ต้องจอดรออยู่ด้านล่าง 

" เยว่เอ๋อ ต้นโพธิ์ที่วัดนี้ศักดิ์สิทธิ์มาก แค่เราเขียนคำอธิษฐานลงบนผ้าแดงแล้วนำไปผูกไว้ คำอธิษฐานก็จะเป็นจริง พี่อวิ๋นโจวพาข้ามาทุกปี เจ้าก็ลองเขียนคำอธิษฐานดูสิ"

รุ่ยรั่วฉีพูดพร้อมส่งผ้าแดงให้นาง คำว่าพามาทุกปีหมายความว่ารวมถึงสองปีก่อนด้วยใช่ไหม ปีก่อนๆที่ผ่านมานางยังไม่รู้จักเขายังไม่ได้คบกับเขา แต่สองปีที่ผ่านมานางกับเขามีสัญญารักกัน ตกลงเป็นคนรักกันเขาพารุ่ยรั่วฉีมาตอนไหน ทำไมนางถึงไม่รู้ มองดูลู่อวิ๋นโจวกำลังตั้งใจเขียนคำอธิษฐานอยู่ข้างๆรุ่ยรั่วฉีรุ่ย รุ่ยรั่วฉีชะโงกหน้าไปมอง เขาดันหัวนางออก

" อย่าแอบมองสิ"

" ชิ ทำเป็นหวง คิกคิก"

ทั้งสองหยอกล้อกันจนลืมไปว่ามีนางอยู่ด้วย เขียนเสร็จลู่อวิ๋นโจวก็เอาผ้าแดงที่เขียนคำอธิษฐานไปผูกไว้บนกิ่งไม้ รุุ่ยรั่วฉีเขย่งเท้าจะผูกไว้ใกล้ๆลู่อวิ๋นโจว เขาหัวเราะ แล้วดึงผ้าแดงจากมือรุ่ยรั่วฉีมาผูกไว้ติดกับผ้าแดงของเขา หยางเหม่ยเยว่ยืนมองดูทั้งสองด้วยใจที่เจ็บปวด รุ่ยรั่วฉีเองก็ดูจะชอบลู่อวิ๋นโจวไม่น้อย แต่ก็อยากได้ตำแหน่งพระชายาของหนานอ๋อง ช่างโลภมากเสียจริง ส่วนลู่อวิ๋นโจวเพื่อทำให้ความปรารถนาในการเป็นพระชายาของรุ่ยรั่วฉีเป็นจริง ถึงกับยอมสละความสุขทั้งชีวิตเพื่อทำให้นางสละตำแหน่งพระชายาให้รุ่ยรั่วฉี 

นางยิ้มขมขื่น วางผ้าแดงที่ยังไม่ได้เขียนสิ่งใดลงแล้วหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้น

นางเดินเข้าไปกราบพระ กระดิ่งที่แขวนอยู่ถูกลมพัดส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งๆทำให้ใจของนางที่ฟุ้งซ่านค่อยดีขึ้นมาหน่อย 

" เยว่เอ๋อ ทำไมเจ้าเข้ามาข้างในไม่รอข้า"

เสียงลู่อวิ๋นโจวดังขึ้นข้างหลัง หยางเหม่ยเยว่หันไปมอง เขาเดินเคียงคู่รุ่ยรั่วฉีเข้ามา

" รู้ไหมพี่อวิ๋นโจวหาเจ้าไม่เห็น เมื่อครู่เขาเป็นกังวลมากแค่ไหน ว่าแต่ทำไมเจ้าเขียนคำอธิษฐานเร็วจัง"

" ข้าไม่มีสิ่งใดปรารถนาเลยไม่ได้เขียน เห็นพวกเจ้ากำลังช่วยกันผูกผ้าแดงเลยไม่อยากขัดจังหวะ เกรงว่าคำอธิษฐานขอพรของพวกเจ้าจะสะดุด เลยเข้ามากราบพระในนี้"

หยางเหม่ยเย่วลุกขึ้นพูดด้วยเสียงเย็นชาแล้วเดินออกไป