ตอนที่3

ลู่อวิ๋นโจวเห็นท่าทีของหยางเหม่ยเยว่เขาก็รีบตามไปอธิบาย

" เยว่เอ๋อข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ไม่ใส่ใจเจ้า ข้ารีบเขียนคำอธิษฐานรีบผูกผ้าเพื่อจะได้ไปช่วยเจ้า แต่ฉีฉีเขียนเสร็จก่อนนางจะผูกผ้าแต่ผูกไม่ถึงข้าก็เลยช่วยนางผูก พอผูกเสร็จหันมาก็ไม่เห็นเจ้าแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปเขียนคำอธิษฐานใหม่แล้วจะผูกผ้าของเราไว้ด้วยกันดีไหม"

" ไม่ต้องหรอก ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่มีความปรารถนาใด"

" โอ้ย"

เสียงร้องของรุ่ยรั่วฉีทำให้ลู่อวิ๋นโจวรีบพุ่งเข้าไป รุ่ยรั่วฉีไม่รู้เป็นอะไรนั่งลงกองกับพื้นมือจับข้อเท้าร้องโอดโอย

" ฉีฉีเจ้าเป็นอะไร"

" พี่อวิ๋นโจว ข้าซุ่มซ่าเองข้ารีบร้อนเดินตามพวกท่าน เลยไม่ทันระวังสะดุดล้ม"

" เจ็บมากหรือไม่"

รุ่ยรั่วฉีพยักหน้าน้ำตาคลอ ลู่อวิ๋นโจวสัมผัสที่ข้อเท้านางเบาๆนางก็ร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด

" โอ้ย เจ็บ ข้าเจ็บมากเลย พี่อวิ๋นโจวขาข้าจะหักไหม"

" เด็กโง่ มีข้าอยู่เจ้าไม่เป็นอะไรหรอก"

เขาอุ้มรุ่ยรั่วฉีขึ้นมาอย่างร้อนรนเดินผ่านหน้านางไปไม่แม้แต่จะหันมามอง รุ่ยรั่งฉีกอดคอเขาหันมายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ

นางทำได้แค่เดินตามพวกเขาลงเขาไป ไม่คิดว่าพอเขาอุ้มรุ่ยรั่วฉีขึ้นรถม้าได้ ก็ได้ยินเขาสั่งให้ออกรถทันที อีกไม่กี่ก้าวนางก็จะถึงรถม้าแต่เขากลับไม่รอนาง เขาห่วงรุ่ยรั่วฉีจนลืมไปว่านางก็มาด้วย

นางเดินไปเรื่อยๆ ไม่นานฝนก็เริ่มตกลงมานางไม่คิดจะหาที่หลบฝนปล่อยให้ฝนมันชะล้างน้ำตาล้างความเสียใจเจ็บปวดไปให้หมด ในเมื่อเขาไม่ได้รักนาง ในเมื่อเขารักรุ่ยรั่วฉีมากขนาดนั้น งั้นนางจะปล่อยเขาไปให้เขาได้รักรุ่ยรั่วฉีซะให้พอ

กลับถึงจวนนางเดินผ่านเรือนพักของรุ่ยรั่วฉี ประตูห้องเปิดออกกว้าง รุ่ยรั่วฉีนั่งพิงหัวเตียงล้อมรอบด้วยรุ่ยซุนอี รุ่ยเจี้ยนหัวและรุ่ยจื้อเฉียง ยังมีลู่อวิ๋นโจวที่อยู่ใกล้ๆ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าห่วงใยรุ่ยรั่วฉี 

" ฉีฉี แม่ให้คนเคี่ยวน้ำแกงไก่ร้อนๆมาบำรุงเจ้ากินให้หมดนะจะได้แข็งแรงไวๆ มา แม่ป้อนเจ้า"

มองดูรุ่ยซุนอีเป่าน้ำแกงร้อนๆป้อนรุ่ยรั่วฉีหยางเหม่ยเยว่รู้สึกปวดร้อนขึ้นมากลางอก แม้นางจะเป็นบุตรแท้ๆ แต่ตั้งแต่ที่นางถูกรับกลับมารุ่ยซุนอีไม่เคยปฏิบัติกับนางด้วยท่าทีห่วงใยแบบนี้เลยสักครั้ง 

ปีแรกที่พึ่งมาตระกูลรุ่ย นางล้มป่วยเพราะผิดอากาศไข้ขึ้นสูงจนหมดสติ ตอนนั้นรุ่ยซุนอีกีบรุ่ยเจี้ยนหัวได้แต่ยืนมองอยู่นอกห้อง สั่งให้บ่าวรับใช้คอยดูแลนาง แค่ครั้งเดียวที่นางเห็นหน้าพวกเขา นางนอนซมอยู่กับเตียงเพราะพิษไข้อยู่หลายวัน พอหายลุกขึ้นจากเตียงได้ ถึงได้รู้ว่าตั้งแต่วันแรกที่นางป่วย พวกเขาก็กลัวว่ารุ่ยรั่วฉีจะติดไข้กับนาง บิดามารดาแท้ๆของนางจึงพาบุตรสาวสุดที่รักรุ่ยรั่วฉีไปเที่ยวต่างเมือง 

พอพวกเขากลับมาก็พูดคุยหัวเราะคิกคักมีความสุข เมื่อเห็นหน้านางก็พากันทำหน้ารู้สึกผิด บอกว่าที่ไม่ได้พานางไปด้วยเพราะเห็นว่านางป่วยอยู่ แล้วยัดกล่องขนมให้นางกล่องหนึ่ง เปิดออกดูขนมนั้นเต็มไปด้วยถั่วลิสง นางจำได้ว่านางเคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่านางแพ้ถั่ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครใส่ใจนางเลย 

นางดึงสติคืนมา รีบเดินให้พ้นจากตรงนั้นเดินกลับไปที่เรือนพักของนาง เรือนเล็กทรุดโทรมท้ายจวน ตั้งแต่กลับมาตระกูลรุ่ยพวกเขาบอกว่าไม่ทันได้จัดเตรียมเรือนพักให้นาง ขอให้นางอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนก่อน สัญญาว่าจะสร้างเรือนหลังใหม่ให้ ผ่านมาสามปีพวกเขาคงลืมไปแล้ว นางก็ขี้เกียจจะทวงถาม อยู่ที่เรือนเล็กหลังนี้ก็เงียบสงบดี อีกอย่างนางคิดว่าไม่นานนางก็จะแต่งงานกับลู่อวิ๋นโจว คงไม่ค่อยได้กลับมาที่นี่อีก จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องเรือนพักสักเท่าไหร่ 

พูดถึงลู่อวิ๋นโจว ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ตัวหรือยังว่าเขาทิ้งนางไว้ที่วัดไท่ฝู หรือว่าเขาจะรู้แต่ก็ไม่สนใจ ใช่ หากเขาสนใจนางเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางที่เป็นบุตรสาวแท้ๆของตระกูลรุ่ย ไม่ได้อยู่เรือนพักใหญ่โตเหมือนรุ่ยรั่วฉี แต่กลับได้อยู่เรือนเล็กท้ายจวนที่ทรุดโทรมหลังนี้ ช่างเถอะ นางไม่อยากคิดถึงเขาอีกแล้ว และจะไม่แต่งงานกับเขาด้วย 

วันต่อมาหยางเหม่ยเยว่กำลังให้อาหารปลาในสระ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้

" เยว่เอ๋อ ข้า ข้าขอโทษเรื่องเมื่อวานข้ารีบร้อนไปหน่อย ฉีฉีบาดเจ็บข้าเลยต้องรีบพานางไปโรงหมอ "

น้ำเสียงของลู่อวิ๋นโจวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขามัวแต่ห่วงรุ่ยรั่วฉีกว่าจะรู้ตัวว่าลืมหยางเหม่ยเยว่ก็ตอนที่ถึงโรงหมอในเมืองแล้ว หากไม่เพราะคนขับรถม้าบอกเขา เขาก็คงยังไม่รู้ตัว จะให้รถม้ากลับไปรับนาง รุ่ยรั่วฉีก็บอกว่าหยางเหม่ยเยว่คงติดรถม้าคนอื่นเข้าเมือง แล้วจ้างรถม้าให้ไปส่งที่จวน เขาเลยคลายความกังวลลง คิดว่านางคงกลับไปที่จวนเเล้ว

หยางเหม่ยเยว่ได้ยินเสียงเขา ช่างน่ารำคาญราวได้ยินเสียงแมลงรบกวน นางไม่อยากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียว เมื่อวานฝนตกนางเดินตากฝนมาไกลแค่ไหนก็ไม่รู้ จะขอติดรถม้าใครสักคนกลับก็ไม่มีรถม้าสักคันผ่านมา รู้อีกทีก็เดินเข้าเมืองแล้ว จึงเรียกรถม้าให้มาส่งที่จวน เพราะตากฝนเมื่อคืนนางจึงไข้ขึ้น ตอนนี้ก็ยังรู้สึกมึนๆหัวอยู่

" เยว่เอ๋อ เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก วันนี้ที่โรงเตี๊ยมหยุนไหลมีการแสดงจากคณะละครสัตว์ ข้าพาเจ้าไปดูนะ"

นางไม่ทันปฏิเสธก็ถูกเขาจับจูงไปขึ้นรถม้าเมื่อเข้าไปข้างในก็เห็นว่ารุ่ยรั่วฉีนั่งรออยู่แล้ว นางหันไปมองหน้าลู่อวิ๋นโจว

" คือว่าฉีฉีได้ยินข้าบอกกับแม่ของเจ้าว่าขออนุญาติพาเจ้าไปดูการแสดงที่โรงเตี๊ยมหยุนไหล นางเลยขอตามมาด้วย"

" เยว่เอ๋อ เจ้าไม่รังเกียจใช่ไหมที่ข้าจะไปด้วย ข้ารับรองว่าจะไม่รบกวนพวกเจ้าจะไม่เป็นภาระให้พี่อวิ๋นโจวต้องดูแลข้าเหมือนเมื่อวานอีก"

เห็นรุ่ยรั่วฉีทำหน้าเศร้า ลู่อวิ๋นโจวก็รู้สึกปวดใจเขารีบพูดขึ้น

" อย่าพูดอย่างงั้น ข้าไม่เคยมองเจ้าเป็นภาระ เรื่องเมื่อวานมันเป็นเหตุสุดวิสัย เจ้าบาดเจ็บ ข้าเองก็รีบร้อนไปหน่อย เรื่องนี้ข้าอธิบายกับเยว่เอ๋อไปแล้ว เจ้าก็อย่าได้โทษตัวเองอีก เยว่เอ๋อ เป็นความผิดของข้าเองอย่าโทษฉีฉี จะโทษก็โทษข้าคนเดียวเถิด"