14 ผมไม่ฟัง!

14

ผมไม่ฟัง!

ความจริงแล้ว เรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับภรรยาผู้ล่วงลับเป็นสิ่งที่เฉินเยว่ซวนก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น เขาและแม่แท้ๆ ของจื่อหานแต่งงานกันด้วยเหตุผลทางธุรกิจระหว่างตระกูลใหญ่ แม้จะไม่ได้เริ่มต้นจากความรักที่หวานซึ้ง แต่หลังจากที่ครองคู่และมีพยานรักด้วยกันหนึ่งคน ทั้งสองก็เป็นคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติและเคารพซึ่งกันและกันเสมอมา ชีวิตครอบครัวดำเนินไปด้วยความราบรื่นและอบอุ่นตามอัตภาพ

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อแม่ของจื่อหานต้องมาด่วนจากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยโรคร้ายในขณะที่จื่อหานมีอายุได้เพียงห้าขวบ เหตุการณ์สะเทือนใจในครั้งนั้นสร้างความโศกเศร้าและทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ในจิตใจของเด็กน้อยมาจนถึงทุกวันนี้ จื่อหานจึงกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นและโหยหาความรักจากมารดา

จนกระทั่งในวันที่เขาพลัดตกน้ำและได้รับความช่วยเหลือจากจ้าวเจียลี่ ทันทีที่จื่อหานลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าของเธอในระยะกระชั้นชิด  จ้าวเจียลี่มีโครงหน้าคล้ายคลึงกับแม่แท้ๆ ของเขาถึงเจ็ดส่วน ประกอบกับน้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยน ทำให้จื่อหานทึกทักเอาเองว่าเธอคือคุณแม่ที่ฟื้นคืนชีพและกลับมาหาเขาอีกครั้ง

"จื่อหาน ฟังพ่อนะ คุณน้าเจียลี่เธอแค่หน้าตาคล้ายคุณแม่ของลูกเท่านั้น แต่เธอไม่ใช่..."

"ไม่! ผมไม่ฟัง! คุณพ่อขู่คุณแม่จนคุณแม่ไม่กล้ามาหาผมใช่ไหม"

เด็กชายเบี่ยงตัวหนี ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงหนีความจริง ปากก็ยังพร่ำพ่นคำว่าพ่อใจร้ายไม่หยุดหย่อน

เฉินเยว่ซวนได้แต่ถอนหายใจด้วยความจนปัญญา แววตาของเขาเคร่งเครียดและสับสน บาดแผลในใจของลูกชายฝังลึกเกินกว่าที่เหตุผลจะเยียวยาได้  หากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไปจื่อหานอาจจะล้มป่วยหนัก...

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงงานสิ่งทอเฉินซิง เฉินเยว่ซวนยังคงเดินทางมาทำงานตรงเวลาตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน แม้ว่าในใจจะยังคงมีความกังวลเรื่องอาการซึมเศร้าของเฉินจื่อหานอยู่บ้าง  แต่หน้าที่ความรับผิดชอบในฐานะประธานบริหารทำให้เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมเอาไว้

วันนี้ยังเป็นวันแรกในการทำงานของจ้าวเจียลี่เช่นกัน หญิงสาวก้าวเข้ามาในอาคารสำนักงานด้วยความมั่นใจ เธอแต่งกายด้วยชุดเสื้อผ้าตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ แม้เนื้อผ้าจะยังคงดูออกได้อย่างง่ายดายว่าเป็นเสื้อผ้าราคาถูกจากตลาดข้างทางทั่วไป แต่ความสะอาดสะอ้านและการจัดแต่งทรงผมที่เรียบร้อยกลับช่วยส่งเสริมให้เธอดูดีไม่น้อย

เมื่อเฉินเยว่ซวนเดินเข้ามาถึงห้องทำงานใหญ่ เขาปรายสายตามองพนักงานใหม่ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับคนสนิท

"หม่าเฉิง วันนี้คุณช่วยเป็นคนสอนงานและอธิบายขอบเขตหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบให้คุณจ้าวด้วย"

"ครับท่านประธาน" หม่าเฉิงน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะหันมาทางหญิงสาว "คุณจ้าว เชิญทางนี้ครับ ผมจะพาไปโต๊ะทำงานและสอนงานเบื้องต้นที่คุณต้องดูแลให้ทราบ"

"ขอบคุณค่ะเลขาหม่า รบกวนด้วยนะคะ"

ตลอดทั้งวันในห้องทำงานชั้นสี่ จ้าวเจียลี่ตั้งอกตั้งใจเรียนรู้งานอย่างเต็มที่โดยไม่มีท่าทีเกียจคร้าน สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับคำอธิบายของหม่าเฉิงและคอยจดบันทึกรายละเอียดสำคัญลงในสมุดอย่างเป็นระเบียบ แม้ว่าการศึกษาของเธอจะไม่ได้สูงแต่เธอก็เป็นคนฉลาดมีไหวพริบปฏิภาณที่ยอดเยี่ยม สามารถทำความเข้าใจระบบเอกสารและการประสานงานกับฝ่ายอื่นได้อย่างรวดเร็ว  แม้แต่หม่าเฉิงเองก็ยังลอบพยักหน้าด้วยความพึงพอใจในความสามารถของเธอ

เฉินเยว่ซวนที่นั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แอบลอบสังเกตพฤติกรรมของหญิงสาวอยู่เป็นระยะก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เขารู้สึกชื่นชมในการวางตัวดีของเธอเช่นกัน

จนกระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน จ้าวเจียลี่จัดเก็บเอกสารบนโต๊ะของตนเองจนเรียบร้อยสะอาดตา เธอลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเฉินเยว่ซวนอย่างสุภาพ เพื่อบอกลาก่อนเลิกงานตามมารยาทของพนักงานที่ดี

"ท่านประธานเฉินคะ ตอนนี้ได้เวลาเลิกงานแล้ว เอกสารทั้งหมดในส่วนของวันนี้ฉันจัดการเสร็จสิ้นและส่งต่อให้เลขาหม่าตรวจสอบเรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมฉันต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ"

เฉินเยว่ซวนละสายตาจากเอกสารตรงหน้า  เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าเรียบเนียนของหญิงสาว  เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับทราบ

"อืม...กลับเถอะ"

"ค่ะ  สวัสดีค่ะท่านประธาน"

เจียลี่ค้อมศีรษะลงเตรียมจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง  เฉินเยว่ซวนกลับจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา สีหน้าและแววตาของเขาแสดงออกชัดเจนว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่อยากจะพูดกับเธอ แต่เขาก็ชั่งใจและลังเลที่จะเอ่ยมันออกมา

จ้าวเจียลี่ที่เพิ่งจะก้าวขาเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว พลันรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นที่ยังคงจับจ้องเธออยู่  เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ จึงหยุดฝีเท้าก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม

"ท่านประธานเฉินมีงานด่วนอะไรจะสั่งการฉันเพิ่มเติมอีกรึเปล่าคะ"

เฉินเยว่ซวนนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายแววลังเลใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เขาละมือลงแล้วผายมือไปยังเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของตน

"คุณจ้าว ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยหน่อย"

คงไม่ได้หมายความว่าเพิ่งมาทำงานวันแรกก็จะไล่ฉันออกหรอกนะ...  

จ้าวเจียลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่เธอก็ยังคงเดินกลับมาลงนั่งบนเก้าอี้ตามคำเชิญ  รอฟังเรื่องสำคัญที่เขาต้องการเรียกคุย

เฉินเยว่ซวนั่งยืดตัวตรงประสานมือไว้บนโต๊ะทำงาน สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวที่ละม้ายคล้ายคลึงกับอดีตภรรยาผู้ล่วงลับ  ก่อนจะเริ่มเปิดปากเกริ่นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับงานแต่เป็นเรื่องของจื่อหาน ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลอาการของเขาไม่ดีเลย เขาเอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้ ไม่ยอมกินข้าวจนร่างกายหมดแรง และไม่ยอมไปโรงเรียน ใครพูดอะไรก็ไม่ฟัง เอาแต่ตัดพ้อว่าผมโกหกเรื่องที่แม่ของเขาตายไปแล้ว  เขายังปักใจเชื่อว่าคุณคือแม่แท้ๆ ของเขา"