Masuk7
เต็มใจช่วย
"เงินก้อนนี้ถือว่าฉันให้ยืมก่อนนะคะป้าหลี่"
“ขอบใจเธอมากเสี่ยวเหมย ป้าจะจำบุญคุณครั้งนี้เอาไว้”
เสี่ยวเหมยยื่นธนบัตรปึกสุดท้ายให้กับพยาบาลด้วยมือที่สั่นเทา พยายามฝืนยิ้มทั้งที่กระเป๋าเงินในมือเบาหวิว หลี่กุ้ยเซียนรีบรับใบเสร็จมาถือไว้
"เจียลี่! มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบมาช่วยอุ้มสามีเธอสิ"
ร่างกายของจางเว่ยถิงในตอนนี้หนักราวกับท่อนไม้ใหญ่ การจะเคลื่อนย้ายผู้ชายที่ตัวโตไร้สติไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิงเลย
"ฉันต้องถือยาและสัมภาระ เว่ยถิงตัวใหญ่ขนาดนี้ฉันคนเดียวพยุงไม่ไหวหรอก เสี่ยวเหมยแข็งแรงกว่าแถมยังเป็นห่วงเว่ยถิงมากให้เธอช่วยแม่พยุงดีกว่านะคะ"
จ้าวเจียลี่ชูถุงยาและสัมภาระในมือขึ้นมาเป็นข้ออ้าง เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้ชู้รักของสามีเข้ามาทำหน้าที่แทน เสี่ยวเหมยกัดฟันกรอดแต่ก็ยังฝืนยิ้มแข็งๆ
"หนูช่วยเองค่ะ เราจะกลับกันยังไงคะป้าหลี่"
"ก็คงต้องนั่งรถประจำทางกลับ ค่าจ้างรถเหมามันแพง เราออกแรงช่วยกันหิ้วปีกเขาหน่อย ไม่ไหวก็ต้องไหว"
หลี่กุ้ยเซียนออกคำสั่ง เสี่ยวเหมยจึงจำใจสอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของชายที่นอนเป็นผัก ทั้งสองลากร่างที่ไร้การตอบสนองออกจากห้องพักผู้ป่วยอย่างทุลักทุเล ตลอดการเดินทางบนรถโดยสารประจำทางที่โคลงเคลงทำให้เสี่ยวเหมยพะอืดพะอมอย่างหนัก ในขณะที่จ้าวเจียลี่เลือกที่นั่งฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้แม่สามีและหญิงสาวผู้แสนดีรับภาระพยุงร่างนั้นไว้ไม่ให้เซไปตามแรงเหวี่ยงของรถ
"โอ๊ย! หลังฉันจะหักอยู่แล้ว”
พอก้าวเข้าบ้านได้หลี่กุ้ยเซียนก็แหกปากบ่น เจียลี่นำยาและสัมภาระอื่นๆ ไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินกลับมาข้างเตียงของเว่ยถิง บอกกับแม่สามีเสียงราบเรียบ
"แม่พักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวเรื่องทำความสะอาดร่างกายเว่ยถิงให้เป็นหน้าที่ของเสี่ยวเหมยก็แล้วกัน เธอเป็นคนละเอียดอ่อน"
"แต่ฉันทำไม่เป็น ฉันไม่เคยเช็ดตัวให้คนป่วย" เสี่ยวเหมยรีบขัด
"แต่เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเต็มใจช่วย กะละมังกับผ้าเช็ดตัวอยู่หลังบ้าน"
นิ้วเรียวชี้ไปยังประตูหลังบ้าน ก่อนจะหมุนตัวเดินไปรินน้ำชาอุ่นๆ ยกขึ้นจิบ ฝ่ายหลี่กุ้ยเซียนที่เหนื่อยมาทั้งวันลุกขึ้นแล้วเดินหนีกลับเข้าห้องนอนของตนเองไปทันที ปล่อยให้เสี่ยวเหมยยืนกำหมัดแน่นจ้องมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความสะอิดสะเอียน
"เช็ดให้สะอาดล่ะเสี่ยวเหมย ตามซอกขาและรอยพับต่างๆ ก็เช็ดให้หมด คนนอนเป็นผักแบบนี้ถ้ามีแผลกดทับขึ้นมาจะยิ่งดูแลยากกว่าเดิม"
เจียลี่ออกคำสั่ง เธอปรายตามองหญิงสาวที่กำลังโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย เสี่ยวเหมยจับผ้าขนหนูชุบน้ำในกะละมังแล้วบิดจนหมาด ใบหน้าสะสวยที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบัดนี้ซีดเผือด หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มกรอบหน้าเพราะกลั้นหายใจสุดกำลัง
เจียลี่นั่งมองความทุลักทุเลนั้นเพียงครู่เดียวโดยไม่คิดจะเข้าไปช่วยหยิบจับสิ่งใด เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเหมยจำใจเช็ดสิ่งปฏิกูลที่เว่ยถิงขับถ่ายออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองบ้าง
"พวกเฮงซวยเอ้ย!"
ทันทีที่แผ่นหลังของจ้าวเจียลี่ลับสายตา เสี่ยวเหมยก็แผดเสียงออกมาอย่างเหลืออด ปาผ้าขี้ริ้วที่เปื้อนคราบสีเหลืองและส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งลงไปในกะละมังน้ำอย่างแรง จนน้ำสกปรกกระเด็นเปรอะเปื้อนขากางเกงและพื้นบ้าน มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น เธอถอยหลังออกห่างจากเตียงของจางเว่ยถิงด้วยความรังเกียจ
สายตาของเสี่ยวเหมยกวาดมองไปรอบบ้านที่ซอมซ่อ ผนังไม้เก่าผุพังมีรอยแยกจนลมหนาวพัดลอดเข้ามาได้ เฟอร์นิเจอร์ในห้องมีเพียงตู้เสื้อผ้าไม้สังกะสีผุๆ และเตียงนอนเก่าๆ สภาพของจางเว่ยถิงในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซากศพที่มีชีวิต ดวงตาของเขาปิดสนิท ผิวหนังซีดเหลือง ร่างกายไร้การตอบสนองอย่างสิ้นเชิง กลิ่นเหม็นอับผสมกับกลิ่นอุจจาระและปัสสาวะลอยอยู่ในอากาศจนแทบอยากจะกลั้นใจตาย
"ถ้าฉันต้องทนอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันจะเอาตัวรอดได้ยังไง สภาพบ้านซอมซ่อแบบนี้แถมยังต้องมาคอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้คนพิการอีก"
เสี่ยวเหมยพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น เธอเลื่อนมือที่ยังคงสั่นเทาลงมาลูบหน้าท้องที่แบนราบของตนเอง ภายในนี้มีสายเลือดที่เพิ่งถือกำเนิดในท้องได้ไม่นาน ที่เธอกระเสือกกระสนร่วมมือกับจางเว่ยถิงสร้างเรื่องแกล้งตายเพื่อให้เขาทิ้งภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันได้เพียงคืนเดียว ตอนนี้แผนทุกอย่างพังหมดแล้ว
จางเว่ยถิงกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่หายใจได้ เขาไม่มีปัญญาแม้แต่จะลุกขึ้นมานั่ง หรือเซ็นชื่อรับรองบุตรให้ใครได้อีกต่อไป การจะยัดเยียดเด็กในท้องให้เป็นลูกของเขาในตอนนี้ ดูจะเป็นเรื่องที่หาผลประโยชน์อะไรไม่ได้เลย
หากเธอตัดสินใจป่าวประกาศออกไปว่าเด็กในท้องคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา หลี่กุ้ยเซียนก็คงจะดีใจและรั้งเธอไว้ในฐานะแม่ของหลาน แต่สิทธิ์นั้นก็แลกมาด้วยการที่เธอต้องกลายเป็นทาสรับใช้คนพิการและแม่ผัวจอมปากร้ายไปจนตาย ซ้ำร้ายยังต้องทนดูจ้าวเจียลี่ลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันอีก
"หรือว่าฉันควรจะหนีไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลยดีไหม ปล่อยให้พวกมันรับกรรมกันไปเอง แอบเก็บกระเป๋าแล้วขึ้นรถไฟหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ถ้าหนีไปตอนนี้…เงินเก็บก้อนสุดท้ายของฉันที่จ่ายเป็นค่าหมอไปก็สูญเปล่าน่ะสิ! ยายแก่หลี่กุ้ยเซียนเอาเงินฉันไปหมดแล้ว!"
เสี่ยวเหมยพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน เธอยกมือขึ้นขยี้ผมจนยุ่งเหยิง หากเธอสะพายกระเป๋าเดินก้าวออกจากบ้านตระกูลจางในตอนนี้ เธอจะกลายเป็นผู้หญิงตัวเปล่าที่ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่หยวนเดียว การอุ้มท้องหนีไปตายเอาดาบหน้าโดยไม่มีเงินทุนสำรองย่อมหมายถึงการพาลูกในท้องไปอดตายข้างถนนอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากจะไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจากการกระทำครั้งนี้แล้ว เธอยังต้องมาเสียเงินฟรีๆ ให้กับคนตระกูลจางอีกต่างหาก
"ไม่…ฉันไม่ยอมเสียเงินก้อนนั้นไปฟรีๆ หรอก ในเมื่อฉันจ่ายค่ารักษาให้ลูกชายของยายแก่หลี่กุ้ยเซียน มันก็ต้องหาเงินมาคืนฉันให้ครบทุกหยวนสิ ฉันต้องอยู่รอเอาเงินคืนก่อนค่อยหาทางหนี"
เสี่ยวเหมยตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอจะยังไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอจะอดทนกัดฟันอยู่ต่ออีกสักระยะ รอเวลาให้หลี่กุ้ยเซียนหาทางหยิบยืมหรือเอาทรัพย์สินไปขายเพื่อนำเงินมาใช้หนี้เธอจนครบก่อน เมื่อได้เงินคืนมาอยู่ในมือเมื่อไหร่ค่อยหาทางชิ่ง
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความคลื่นไส้ เธอเดินกลับไปที่ข้างเตียงอีกครั้ง ก้มลงมองใบหน้าของชายที่เคยพร่ำบอกว่ารักเธอหนักหนา มือเรียวเอื้อมลงไปหยิบผ้าขี้ริ้วเปียกชุ่มที่จมอยู่ในกะละมังน้ำสีเหลืองขุ่นขึ้นมาบิดอีกครั้ง ก่อนจะหลับตาลงแล้วกลั้นใจเช็ดลงไปบนผิวที่เปื้อนสิ่งปฏิกูลต่ออยากลวกๆ
72ตอนพิเศษ 3วันนี้เป็นวันที่เด็กน้อยตื่นเต้นที่สุดในรอบปี เพราะเป็นวันเกิดครบรอบแปดขวบของเขา จื่อหานรีบลุกขึ้นจากเตียงจัดที่นอนให้เรียบร้อย แล้วอาบน้ำแต่งตัวอย่างว่าง่าย เขาหวังว่าเมื่อลงไปข้างล่างจะได้ยินคำอวยพรหรือเห็นของขวัญชิ้นพิเศษที่พ่อกับแม่เตรียมไว้ให้เด็กน้อยก้าวลงบันไดเสียงเบาหวิว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อเดินมาถึงห้องอาหาร บรรยากาศกลับดูเงียบผิดปกติ ไม่มีของขวัญ ไม่มีอาหารพิเศษ บนโต๊ะมีเพียงน้ำนมถัวเหลืองกับหมั่นโถวขาวอวบสี่ห้าลูกเฉินเยว่ซวนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ประจำวันด้วยท่าทางเคร่งขรึม ส่วนเจียลี่กำลังจัดจานอาหารเช้าเงียบๆ โดยมีป้าแม่บ้านเป็นลูกมือ และไม่หันมามองเจ้าเด็กที่กำลังเดินเข้ามาใกล้"คุณพ่อ คุณแม่ครับ" จื่อหานเอ่ยเสียงอ่อย“มาแล้วหรือจื่อหาน รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยววันนี้พ่อต้องรีบไปประชุมที่บริษัทแต่เช้า" เฉินเยว่ซวนพูดโดยไม่ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ส่วนเจียลี่วางจานผลไม้ลงตรงหน้าลูกชายพร้อมบอกอย่างใจดี"ใช่จ้ะ เสี่ยวหาน วันนี้แม่ก็มีงานค้างที่ต้องไปสะสางแต่เช้าเช่นกัน เสี่ยวหานรีบกินนะเดี๋ยวให้คนขับรถเอารถออกไปส่ง
71ตอนพิเศษ 2เย็นวันหนึ่ง แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของจื่อหาน เด็กน้อยเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนด้วยความเหนื่อยล้า เขาโยนกระเป๋านักเรียนลงบนเก้าอี้ก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อที่จะทิ้งตัวพักผ่อน แต่ทว่าสายตาเหลือบก็ไปเห็นผ้าห่มผืนหนาที่คลุมอยู่บนที่นอน เด็กน้อยถึงกับชะงักเพราะผ้าห่มผืนนั้นมันกำลังขยับหยุกหยิก"เอ๊ะ!"จื่อหานขมวดคิ้วแน่นอย่างตื่นตระหนก เขาถอยหลังกรูดไปจนติดผนัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัว จินตนาการไปไกลถึงสัตว์ประหลาดที่อาจจะแอบเข้ามาในบ้าน มือเล็กควานหาอาวุธในกระเป๋าหนังสืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กออกมาถือไว้แน่น ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้เตียงทีละก้าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยื่นไม้บรรทัดออกไปเขี่ยชายผ้าห่มให้เปิดออกพรึ่บ!ทันใดนั้นเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวกลมสีส้มขนฟูนุ่มนิ่มก็กระโจนพรวดออกมาจากใต้ผ้าห่ม มันจ้องมองจื่อหานด้วยดวงตากลมใสแป๋ว ก่อนจะร้อง...เหมียววววจื่อหานถอยกรูดอีกรอบด้วยความตกใจ แต่เมื่อเห็นว่ามันไม่มีท่าทีดุร้ายและดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน หัวใจที่ตื่นกลัวก็เปลี่ยนเป็นเอ็นดู เขารีบทิ้งไม้บรรทัดลงพื้นแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าแมวส้มที่กำลังสะบั
70ตอนพิเศษ 1งานแต่งงานของเฉินเยว่ซวนและเจียลี่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน แขกเหรื่อที่มาร่วมงานมีเพียงคนสนิทที่ไว้ใจได้เท่านั้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบและเสียงหัวเราะเบาๆ ของจื่อหาน เด็กน้อยสวมชุดสูทน่ารักน่าเอ็นดู เจียลี่สวมชุดแต่งงานสีแดงปักลวดลายด้วยไหมทองดูงดงามราวกับภาพวาด เฉินเยว่ซวนที่มักจะเคร่งขรึมและเย็นชากลับดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากับเจ้าสาว ทั้งสองกล่าวคำมั่นสัญญาท่ามกลางสายลมที่พัดโชยมาแผ่วเบา เป็นสัญญาที่ผูกมัดหัวใจของทั้งสองเข้าด้วยกันหลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายเมื่อค่ำคืนมาถึง ภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งด้วยเทียนมงคล เจียลี่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก แม้จะผ่านช่วงเวลาลึกซึ้งมาแล้วหลายครั้งแต่ทุกครั้งก็ยังตื่นเต้นไม่หาย ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ เฉินเยว่ซวนก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเชยคางมนขึ้นมาสบตา"เหนื่อยไหม"เสียงของเขานุ่มทุ้มและแหบพร่าเล็กน้อย เจียลี่ยิ้มบางๆ ตอบกลับ ความกังวลก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงคว
69ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย"ผลการสอบปากคำเป็นอย่างไรบ้างครับ" เฉินเยว่ซวนถาม"เรื่องของคุณหมิงจู คุณลู่อวี่ถงให้การรับสารภาพหมดแล้วครับ เธอสารภาพว่าใช้จังหวะที่คุณหมิงจูเผลอแอบใส่ยาในอาหาร ทำให้โรคประจำตัวของคุณหมิงจูอาการกำเริบอย่างรุนแรงจนถึงแก่ความตาย เธอไม่ได้วางยาพิษเพื่อให้ตายทันที แต่เจตนาทำให้สภาพร่างกายล้มเหลวจนเหมือนเป็นการตายธรรมชาติ"“เป็นแบบนั้นเองเหรอครับ ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย ตอนนั้นหมิงจูก็ป่วยออดๆ แอดๆ อยู่แล้วผมเลยคิดว่าเธอตายเพราะโรคประจำตัวที่เธอเป็นอยู่”"ส่วนเรื่องเสี่ยวเหมย คุณลู่อวี่ถงสารภาพว่าที่ต้องฆ่าเพราะได้ยินเสียงในหัวสั่งให้ทำครับ”“เสียงในหัวเหรอครับ”“ครับ เธอหมกมุ่นกับคุณเฉินมากจนถึงขั้นที่เรียกว่าอาการทางจิต เธอต้องการกำจัดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้คุณไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร เธอบอกว่าเสียงนั้นสั่งให้เธอจัดการทุกคนซะ รวมไปถึงคุณเจียลี่ด้วย สำหรับคุณเจียลี่อยู่ในช่วงวางแผนว่าจะกำจัดยังไงดีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลงมือทำ นับว่าเป็นโชคดีนะครับที่คุณเฉินรู้ว่าเธอฆ่าเสี่ยวเหมยและถูกจับตัวไปก่อน ไม่อย่างนั้นคุณเจียลี่ก็อาจจะตกอยู่ในอันตราย"เจียลี่ที่นั่งฟังอยู่
68ให้คนอื่นช่วยบ้างก็ได้ ลู่อวี่ถงกลับเข้ามาในห้องทำงาน เมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานของเจียลี่สายตาเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ในจังหวะเดียวกันนั้นเฉินเยว่ซวนก็เดินเข้ามาพอดี ชายหนุ่มเดินผ่านทั้งสองไปโดยมีเลขาหม่าเดินตามไปติดๆ ลู่อวี่ถงไม่รอช้ารีบหันไปหาแฟ้มนั้นทันที เอ่ยถามเกี่ยวกับเอกสารที่วางอยู่เพราะอยากหาจังหวะใกล้ชิดพี่เขยอยู่แล้ว"นั่นแฟ้มอะไรเหรอ ใช่แฟ้มเอกสารที่ต้องเอาไปส่งให้พี่เขยหรือเปล่า"“ใช่ค่ะ”"งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปให้พี่เขยเอง"เจียลี่ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มนั้นมาถือไว้แน่น "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองดีกว่า มันเป็นงานเอกสารของฝ่ายบัญชีที่ต้องแจ้งรายละเอียดกับท่านประธานโดยตรง"ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่อีกฝ่ายยังไม่ละความพยายาม หล่อนก้าวเข้ามาใกล้เจียลี่มากขึ้นหมายจะเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มมา"ให้คนอื่นช่วยบ้างก็ได้ ในบริษัทนี้เธอไม่ได้เก่งอยู่คนเดียว”"งานที่ได้รับมอบหมายมาฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งหรอกค่ะ ฉันแค่รับผิดชอบในหน้าที่ที่ควรทำ"พูดจบเจียลี่ก็ไม่สนใจลู่อวี่ถงอีกเดินตรงไปยังห้องทำงานของเฉินเยว่ซวนทันที ฝ่ายลู่อวี่ถงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่เอื้
67เด็กปากเสียคำพูดของจื่อหานบาดลึกความรู้สึกจนทำให้ลู่อวี่ถงตาแดงก่ำ รอยยิ้มที่เธอพยายามฝืนยิ้มค้างไว้บนใบหน้า ลู่อวี่ถงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือด"เด็กปากเสีย!"จื่อหานวางชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ลงแล้วเงยขึ้นมองลู่อวี่ถงด้วยสายตาที่ไร้ความเกรงกลัว"ผมพูดความจริง ใครๆ ก็รู้ว่าคุณพยายามทำตัวให้เหมือนแม่หมิงจู”พอได้ยินแบบนั้นเธอก็พุ่งตัวเข้าไปมาหมายจะคว้าไหล่เล็กๆ ของเด็กน้อยบีบแรงๆ เพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้สัมผัสตัวจื่อหาน เจียลี่ที่ไม่รู้มาจากไหนก็รีบดึงตัวจื่อหานออกมาได้ทันท่วงที“เสี่ยวหานได้เวลาเข้านอนแล้ว”เจียลี่บอกเด็กน้อย เขารีบลุกวิ่งขึ้นห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามอง ลู่อวี่ถงยังคงแสดงสีหน้าโกรธจัดโดยไม่เก็บอาการ เพราะตรงนี้ไม่มีเฉินเยว่ซวนก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอีก“คุณอวี่ถงคะ เมื่อกี้นี้ฉันเห็นนะว่าคุณกำลังจะทำอะไรเสี่ยวหาน”“ฉันก็แค่จะสั่งสอนหลานตัวเองเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกันจริงๆ ฉันมีศักดิ์เป็นน้าของเขาเท่ากับว่าเป็นคนในครอบครัว แล้วเธอล่ะเป็นใครก็แค่พี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่เหรอ เธอมันก็แค่คนนอก”เจียลี่ไม่ได้ตอบโต้ ปล่อยให้ลู







