Share

6 ชวนเข้าบ้าน

last update publish date: 2026-06-26 15:33:18

6

ชวนเข้าบ้าน

เมื่อประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักออก นายแพทย์วัยกลางคนเดินถือแฟ้มประวัติการรักษาเข้ามา หลี่กุ้ยเซียนที่นั่งกระวนกระวายอยู่รีบผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปคว้าแขนเสื้อกาวน์ของหมอไว้แน่น

"คุณหมอคะ! ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้าง เขาพ้นขีดอันตรายหรือยัง เมื่อไหร่เขาจะฟื้นคะ"

"ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณป้า ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว สัญญาณชีพกลับมาคงที่"

"ขอบคุณสวรรค์! เห็นไหมเสี่ยวเหมย เว่ยถิงไม่เป็นอะไรแล้ว!"

"ผมไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เป็นอะไรนะครับ  ถึงคนไข้จะพ้นขีดอันตราย แต่ผมตอบไม่ได้ว่าเขาจะฟื้นเมื่อไหร่ หรือต่อให้ฟื้นขึ้นมาเขาก็คงไม่เหมือนเดิม"  หมออธิบายเสริม

"หมายความว่ายังไงคะคุณหมอ ที่ว่าไม่เหมือนเดิมคืออะไร" เสี่ยวเหมยรีบถามแทรกขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเผือด

"ร่างกายของเขาแช่อยู่ในน้ำโคลนสกปรกนานเกินไปครับ น้ำเข้าปอดจนติดเชื้อรุนแรง ที่แย่คือสมองขาดออกซิเจนไปนานมาก ต่อให้ฟื้นเขาก็อาจจะมีอาการอัมพาตครึ่งซีกหรือเป็นอัมพาตทั้งตัว กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงที่รับรู้แต่ขยับตัวไม่ได้ ต้องมีคนคอยป้อนข้าวป้อนน้ำและเช็ดตัวให้ตลอด”

พูดจบหมอก็ขอตัวเดินไปตรวจเตียงอื่น  หลี่กุ้ยเซียนเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น เธอร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความหวังที่จะให้ลูกชายไปตั้งตัวและเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี  คิดเห็นสภาพลูกชายที่เคยหล่อเหลากลับต้องนอนจมกองขับถ่ายเพราะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ช่างปวดใจจริงๆ

ส่วนเสี่ยวเหมยก็ถอยไปทรุดนั่งบนเก้าอี้ แผนการที่เคยวางไว้พังพินาศย่อยยับ เธออุตส่าห์ร่วมมือวางแผนให้เขาแกล้งตายเพื่อหวังจะหลอกให้จางเว่ยถิงรับเป็นพ่อของเด็กในท้องที่เกิดจากผู้ชายในเมือง เธอต้องการชุบตัวให้พ้นคำครหา แต่ตอนนี้จางเว่ยถิงกลับกลายเป็นเพียงซากซีวิตไปแล้ว

"ไม่จริง...เว่ยถิงลูกแม่ ทำไมชะตาชีวิตของแกถึงน่าสงสารขนาดนี้  เป็นเพราะเธอเจียลี่!  เธอมันตัวซวย! แต่งเข้ามาไม่ทันข้ามวันก็ทำลูกชายฉันกลายเป็นคนพิการ!"

"แม่คะ ถึงเว่ยถิงจะกลายเป็นคนพิการฉันก็ไม่ทิ้งเขาหรอกค่ะ ฉันเป็นภรรยาก็ต้องดูแลเขาให้ถึงที่สุด แต่ลำพังฉันคนเดียวคงดูแลไม่ไหว ผู้ชายตัวโตแถมขยับไม่ได้ ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปพลิกตัวเช็ดตัวให้เขาทุกวัน ถ้าแผลกดทับเน่าเฟะเว่ยถิงคงทรมานแย่"

"นี่เธอจะหาข้ออ้างทิ้งลูกชายฉันใช่ไหม นังสะใภ้ใจดำ!"

"เปล่าค่ะแม่ ฉันแค่ประเมินกำลังตัวเอง ฉันเห็นว่าเสี่ยวเหมยดูเป็นห่วงเว่ยถิงมากเหลือเกิน เมื่อคืนก็อุตส่าห์ตากฝนไปดูศพถึงสุสาน เช้ามาก็ยังนั่งเฝ้าไม่ยอมไปไหน ถ้าได้เสี่ยวเหมยมาช่วยดูแลอีกแรง เว่ยถิงก็คงจะดีใจนะคะ...เธอว่าไหมเสี่ยวเหมย"

เจียลี่แกล้งทำน้ำเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นถามไปอย่างนั้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองชู้รักของสามีกลับเย็นเยียบ เธอจงใจโยนหินถามทางเพื่อดึงเสี่ยวเหมยเข้ามาผูกติดกับความยากลำบากนี้  น่าขันสิ้นดี จากนี้ไปเรื่องของเว่ยถิงและเสี่ยวเหมยคงไม่ต่างอะไรกับละครน้ำเน่าพิสูจน์รักแท้แล้วล่ะ  อยู่ที่ว่าจากนี้เสี่ยวเหมยจะตัดสินใจยังไงต่อ

หลี่กุ้ยเซียนที่กำลังฟูมฟายหยุดชะงัก  หันไปมองเสี่ยวเหมย  แววตาสิ้นหวังกลับมามีความหวังอีกครั้ง  เธอเข้าใจไปว่าเสี่ยวเหมยคือรักแท้ของลูกชาย  จึงตั้งความหวังกับเสี่ยวเหมยเอาไว้มาก ผู้หญิงอ่อนหวานจิตใจดีอย่างเสี่ยวเหมยคงไม่มีวันทิ้งลูกชายเธอแน่ๆ

"จริงด้วย  เสี่ยวเหมยเธอกลับไปพักที่บ้านตระกูลจางด้วยกันเถอะนะ"

"ป้าหลี่คะ! แต่ว่าฉัน...ฉันต้องกลับไปที่เมืองหลวง"

"จะกลับไปทำไมกัน  หน้าตาเธอซีดเซียวขนาดนี้  ขืนมัวแต่เทียวไปเทียวมาจะล้มป่วยเอาได้ ไปอยู่บ้านตระกูลจางด้วยกันนี่แหละ จะได้มีคนคอยดูแลเว่ยถิง ถ้าเขารู้สึกตัวแล้วเห็นหน้าเธอเป็นคนแรกเขาต้องมีกำลังใจสู้ต่อแน่ๆ เธอตกลงนะเสี่ยวเหมย  ถือว่าป้าขอร้อง"

หลี่กุ้ยเซียนเข้าไปคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเว้าวอน คิดเพียงแค่ว่าหากดึงตัวเสี่ยวเหมยไว้ได้ลูกชายก็คงมีความสุขและฟื้นตัวเร็วขึ้น

เสี่ยวเหมยเม้มปากแน่น กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เธออยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้ ใครจะอยากมาเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้คนพิการ! แต่ความจริงกลับบีบคั้น เธอตั้งครรภ์ได้เกือบสามเดือนแล้ว หากปฏิเสธหลี่กุ้ยเซียนตอนนี้ก็เท่ากับตัดขาดจากตระกูลจาง แล้วเธอจะหาใครมารับเป็นพ่อเด็กได้ทัน ผู้หญิงท้องไม่มีพ่อต้องโดนชาวบ้านรุมประณามจนไม่มีที่ยืนในสังคมแน่

ในเมื่อไม่มีทางเลือก  ต่อให้จางเว่ยถิงต้องนอนเป็นผักไปตลอดชีวิต เขาก็ต้องรับบทเป็นพ่อของเด็กคนนี้!

"ก็ได้ค่ะป้าหลี่  ฉันจะไปพักที่บ้านตระกูลจาง ฉันจะช่วยดูแลเว่ยถิงเองค่ะ"

"ดีมาก  ดีมากจริงๆ เสี่ยวเหมย เธอช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ป้าไม่รู้จะขอบใจเธอยังไงดี"

หลี่กุ้ยเซียนร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ ดึงตัวเสี่ยวเหมยเข้ามากอดไว้แน่น ลูบหลังลูบไหล่อย่างเอ็นดู จนลืมไปเสียสนิทว่าสะใภ้แต่งตัวจริงอย่างจ้าวเจียลี่ยังยืนอยู่ตรงหน้า

เจียลี่กอดอกมองภาพทั้งสองกำลังกอดกันเงียบๆ แล้วอดที่จะยิ้มหยันไม่ได้  แม่สามีกล้าชวนชู้รักของลูกเข้าบ้านอย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่เพิ่งจัดงานศพลูกชายไปเมื่อวาน แถมวันนี้ลูกชายดันไม่ตายแต่นอนเป็นผัก  เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเสี่ยวเหมยคนดีจะไปได้สักกี่น้ำ

ถึงแม้ว่าแม่สามีจะดึงงูพิษเข้าบ้านแต่ก็เข้าทางเธอพอดี การที่หลี่กุ้ยเซียนเปิดประตูรับเสี่ยวเหมยด้วยตัวเองแบบนี้ย่อมทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้นไปอีก

"ค่าเตียงกับค่ายาคืนนึงตั้งหลายหยวน ขืนให้อยู่โรงพยาบาลต่อไปมีหวังล้มละลายแน่ เจียลี่เธอไปจัดการเรื่องเอกสารออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เราจะพาเว่ยถิงกลับไปดูแลที่บ้าน"

"ฉันบอกแม่แล้วไงคะว่าเงินในบ้านฉันเอาไปจ่ายค่าจัดงานศพกับค่าโลงศพหมดแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวสักหยวนเดียว"

"นี่เธอจะบอกว่าไม่ยอมจ่ายค่ารักษาให้สามีตัวเองงั้นเหรอ!"

"ถ้าแม่มีเงินก็จ่ายไปก่อนสิคะ เอ่อ...หรือไม่ก็ยืมเสี่ยวเหมยก่อน เธอมาจากเมืองหลวง ทำงานหาเงินมาตั้งหลายปีน่าจะพอมีเงินติดกระเป๋ามาบ้าง”

แม่สามีโกรธจนหน้าดำหน้าแดง หันไปมองเสี่ยวเหมยที่ยืนสะดุ้งอยู่ข้างเตียง เสี่ยวเหมยกัดริมฝีปากแน่น เธอเพิ่งหนีหนี้มาจากเมืองหลวงแถมยังไม่ได้ทำงาน  จะเอาเงินก้อนใหญ่มาจากไหนมากมาย  แต่พอเห็นสายตากดดันของหลี่กุ้ยเซียน เธอจึงจำใจล้วงเงินเก็บก้อนสุดท้ายในกระเป๋าออกมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้จางเว่ยถิงอย่างเลี่ยงไม่ได้  เพื่อแสดงความใจกว้างและรักษาหน้าตา

***กู้ดโนเวลลงจบแล้ว 71 ตอนจบ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   72 ตอนพิเศษ 3

    72ตอนพิเศษ 3วันนี้เป็นวันที่เด็กน้อยตื่นเต้นที่สุดในรอบปี เพราะเป็นวันเกิดครบรอบแปดขวบของเขา จื่อหานรีบลุกขึ้นจากเตียงจัดที่นอนให้เรียบร้อย แล้วอาบน้ำแต่งตัวอย่างว่าง่าย เขาหวังว่าเมื่อลงไปข้างล่างจะได้ยินคำอวยพรหรือเห็นของขวัญชิ้นพิเศษที่พ่อกับแม่เตรียมไว้ให้เด็กน้อยก้าวลงบันไดเสียงเบาหวิว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อเดินมาถึงห้องอาหาร บรรยากาศกลับดูเงียบผิดปกติ ไม่มีของขวัญ ไม่มีอาหารพิเศษ บนโต๊ะมีเพียงน้ำนมถัวเหลืองกับหมั่นโถวขาวอวบสี่ห้าลูกเฉินเยว่ซวนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ประจำวันด้วยท่าทางเคร่งขรึม ส่วนเจียลี่กำลังจัดจานอาหารเช้าเงียบๆ โดยมีป้าแม่บ้านเป็นลูกมือ และไม่หันมามองเจ้าเด็กที่กำลังเดินเข้ามาใกล้"คุณพ่อ คุณแม่ครับ" จื่อหานเอ่ยเสียงอ่อย“มาแล้วหรือจื่อหาน รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยววันนี้พ่อต้องรีบไปประชุมที่บริษัทแต่เช้า" เฉินเยว่ซวนพูดโดยไม่ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ส่วนเจียลี่วางจานผลไม้ลงตรงหน้าลูกชายพร้อมบอกอย่างใจดี"ใช่จ้ะ เสี่ยวหาน วันนี้แม่ก็มีงานค้างที่ต้องไปสะสางแต่เช้าเช่นกัน เสี่ยวหานรีบกินนะเดี๋ยวให้คนขับรถเอารถออกไปส่ง

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   71 ตอนพิเศษ 2

    71ตอนพิเศษ 2เย็นวันหนึ่ง แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของจื่อหาน เด็กน้อยเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนด้วยความเหนื่อยล้า เขาโยนกระเป๋านักเรียนลงบนเก้าอี้ก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อที่จะทิ้งตัวพักผ่อน แต่ทว่าสายตาเหลือบก็ไปเห็นผ้าห่มผืนหนาที่คลุมอยู่บนที่นอน เด็กน้อยถึงกับชะงักเพราะผ้าห่มผืนนั้นมันกำลังขยับหยุกหยิก"เอ๊ะ!"จื่อหานขมวดคิ้วแน่นอย่างตื่นตระหนก เขาถอยหลังกรูดไปจนติดผนัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัว จินตนาการไปไกลถึงสัตว์ประหลาดที่อาจจะแอบเข้ามาในบ้าน มือเล็กควานหาอาวุธในกระเป๋าหนังสืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กออกมาถือไว้แน่น ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้เตียงทีละก้าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยื่นไม้บรรทัดออกไปเขี่ยชายผ้าห่มให้เปิดออกพรึ่บ!ทันใดนั้นเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวกลมสีส้มขนฟูนุ่มนิ่มก็กระโจนพรวดออกมาจากใต้ผ้าห่ม มันจ้องมองจื่อหานด้วยดวงตากลมใสแป๋ว ก่อนจะร้อง...เหมียววววจื่อหานถอยกรูดอีกรอบด้วยความตกใจ แต่เมื่อเห็นว่ามันไม่มีท่าทีดุร้ายและดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน หัวใจที่ตื่นกลัวก็เปลี่ยนเป็นเอ็นดู เขารีบทิ้งไม้บรรทัดลงพื้นแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าแมวส้มที่กำลังสะบั

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   70 ตอนพิเศษ 1

    70ตอนพิเศษ 1งานแต่งงานของเฉินเยว่ซวนและเจียลี่ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน แขกเหรื่อที่มาร่วมงานมีเพียงคนสนิทที่ไว้ใจได้เท่านั้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบและเสียงหัวเราะเบาๆ ของจื่อหาน เด็กน้อยสวมชุดสูทน่ารักน่าเอ็นดู เจียลี่สวมชุดแต่งงานสีแดงปักลวดลายด้วยไหมทองดูงดงามราวกับภาพวาด เฉินเยว่ซวนที่มักจะเคร่งขรึมและเย็นชากลับดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากับเจ้าสาว ทั้งสองกล่าวคำมั่นสัญญาท่ามกลางสายลมที่พัดโชยมาแผ่วเบา เป็นสัญญาที่ผูกมัดหัวใจของทั้งสองเข้าด้วยกันหลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายเมื่อค่ำคืนมาถึง ภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งด้วยเทียนมงคล เจียลี่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก แม้จะผ่านช่วงเวลาลึกซึ้งมาแล้วหลายครั้งแต่ทุกครั้งก็ยังตื่นเต้นไม่หาย ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ เฉินเยว่ซวนก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเชยคางมนขึ้นมาสบตา"เหนื่อยไหม"เสียงของเขานุ่มทุ้มและแหบพร่าเล็กน้อย เจียลี่ยิ้มบางๆ ตอบกลับ ความกังวลก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงคว

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   69 ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย

    69ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย"ผลการสอบปากคำเป็นอย่างไรบ้างครับ" เฉินเยว่ซวนถาม"เรื่องของคุณหมิงจู คุณลู่อวี่ถงให้การรับสารภาพหมดแล้วครับ เธอสารภาพว่าใช้จังหวะที่คุณหมิงจูเผลอแอบใส่ยาในอาหาร ทำให้โรคประจำตัวของคุณหมิงจูอาการกำเริบอย่างรุนแรงจนถึงแก่ความตาย เธอไม่ได้วางยาพิษเพื่อให้ตายทันที แต่เจตนาทำให้สภาพร่างกายล้มเหลวจนเหมือนเป็นการตายธรรมชาติ"“เป็นแบบนั้นเองเหรอครับ ผมไม่เคยเฉลียวใจเลย ตอนนั้นหมิงจูก็ป่วยออดๆ แอดๆ อยู่แล้วผมเลยคิดว่าเธอตายเพราะโรคประจำตัวที่เธอเป็นอยู่”"ส่วนเรื่องเสี่ยวเหมย คุณลู่อวี่ถงสารภาพว่าที่ต้องฆ่าเพราะได้ยินเสียงในหัวสั่งให้ทำครับ”“เสียงในหัวเหรอครับ”“ครับ เธอหมกมุ่นกับคุณเฉินมากจนถึงขั้นที่เรียกว่าอาการทางจิต เธอต้องการกำจัดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้คุณไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร เธอบอกว่าเสียงนั้นสั่งให้เธอจัดการทุกคนซะ รวมไปถึงคุณเจียลี่ด้วย สำหรับคุณเจียลี่อยู่ในช่วงวางแผนว่าจะกำจัดยังไงดีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลงมือทำ นับว่าเป็นโชคดีนะครับที่คุณเฉินรู้ว่าเธอฆ่าเสี่ยวเหมยและถูกจับตัวไปก่อน ไม่อย่างนั้นคุณเจียลี่ก็อาจจะตกอยู่ในอันตราย"เจียลี่ที่นั่งฟังอยู่

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   68 ให้คนอื่นช่วยบ้างก็ได้  

    68ให้คนอื่นช่วยบ้างก็ได้ ลู่อวี่ถงกลับเข้ามาในห้องทำงาน เมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานของเจียลี่สายตาเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ในจังหวะเดียวกันนั้นเฉินเยว่ซวนก็เดินเข้ามาพอดี ชายหนุ่มเดินผ่านทั้งสองไปโดยมีเลขาหม่าเดินตามไปติดๆ ลู่อวี่ถงไม่รอช้ารีบหันไปหาแฟ้มนั้นทันที เอ่ยถามเกี่ยวกับเอกสารที่วางอยู่เพราะอยากหาจังหวะใกล้ชิดพี่เขยอยู่แล้ว"นั่นแฟ้มอะไรเหรอ ใช่แฟ้มเอกสารที่ต้องเอาไปส่งให้พี่เขยหรือเปล่า"“ใช่ค่ะ”"งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปให้พี่เขยเอง"เจียลี่ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มนั้นมาถือไว้แน่น "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองดีกว่า มันเป็นงานเอกสารของฝ่ายบัญชีที่ต้องแจ้งรายละเอียดกับท่านประธานโดยตรง"ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่อีกฝ่ายยังไม่ละความพยายาม หล่อนก้าวเข้ามาใกล้เจียลี่มากขึ้นหมายจะเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มมา"ให้คนอื่นช่วยบ้างก็ได้ ในบริษัทนี้เธอไม่ได้เก่งอยู่คนเดียว”"งานที่ได้รับมอบหมายมาฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งหรอกค่ะ ฉันแค่รับผิดชอบในหน้าที่ที่ควรทำ"พูดจบเจียลี่ก็ไม่สนใจลู่อวี่ถงอีกเดินตรงไปยังห้องทำงานของเฉินเยว่ซวนทันที ฝ่ายลู่อวี่ถงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่เอื้

  • เกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี   67 เด็กปากเสีย

    67เด็กปากเสียคำพูดของจื่อหานบาดลึกความรู้สึกจนทำให้ลู่อวี่ถงตาแดงก่ำ รอยยิ้มที่เธอพยายามฝืนยิ้มค้างไว้บนใบหน้า ลู่อวี่ถงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธกัดริมฝีปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือด"เด็กปากเสีย!"จื่อหานวางชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ลงแล้วเงยขึ้นมองลู่อวี่ถงด้วยสายตาที่ไร้ความเกรงกลัว"ผมพูดความจริง ใครๆ ก็รู้ว่าคุณพยายามทำตัวให้เหมือนแม่หมิงจู”พอได้ยินแบบนั้นเธอก็พุ่งตัวเข้าไปมาหมายจะคว้าไหล่เล็กๆ ของเด็กน้อยบีบแรงๆ เพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้สัมผัสตัวจื่อหาน เจียลี่ที่ไม่รู้มาจากไหนก็รีบดึงตัวจื่อหานออกมาได้ทันท่วงที“เสี่ยวหานได้เวลาเข้านอนแล้ว”เจียลี่บอกเด็กน้อย เขารีบลุกวิ่งขึ้นห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามอง ลู่อวี่ถงยังคงแสดงสีหน้าโกรธจัดโดยไม่เก็บอาการ เพราะตรงนี้ไม่มีเฉินเยว่ซวนก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอีก“คุณอวี่ถงคะ เมื่อกี้นี้ฉันเห็นนะว่าคุณกำลังจะทำอะไรเสี่ยวหาน”“ฉันก็แค่จะสั่งสอนหลานตัวเองเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกันจริงๆ ฉันมีศักดิ์เป็นน้าของเขาเท่ากับว่าเป็นคนในครอบครัว แล้วเธอล่ะเป็นใครก็แค่พี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่เหรอ เธอมันก็แค่คนนอก”เจียลี่ไม่ได้ตอบโต้ ปล่อยให้ลู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status