บทที่ 2.2

“แต่...เสแสร้งไปก็ไม่ช่วยให้ท่านป้ารู้สึกดี”

“แถวบ้านข้าเรียกถนอมน้ำใจ” นางถลึงตาให้เขา “คนเขาดีด้วยท่านเสแสร้งแค่นี้แลกกับข้าวอีกหลายมื้อ หรือไม่ท่านคิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือ อยู่ที่นี่ทำตัวเป็นคุณชายให้น้อยๆ หน่อย” พูดจบนางก็มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

ด้านนอกมีเสียงเอะอะโวยวายหญิงสาวสบตากับเขา “ข้าออกไปดูก่อน”

ท่านลุงกำลังทะเลาะอยู่กับท่านยายผู้หนึ่ง ดูเหมือนเขาติดหนี้ค่าข้าวสารของท่านยายคนนั้น จำนวนเงินไม่มากนักแต่นางก็เข้าใจดี สำหรับชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ แม้เป็นเงินไม่ถึงตำลึงก็ยากจะหามาได้

“ข้าจะจ่ายให้” รั่วเซวียนเดินออกไปพร้อมถอดต่างหูหยกให้อีกฝ่าย นางรู้ว่าต่างหูนี่มีค่ามากกว่าเงินที่ท่านลุงค้างท่านยาย แต่ในสถานการณ์เช่นนี้นางไม่มีทางเลือก

ท่านยายผู้นั้นตาวาวเดินมาคว้าต่างหูจากมือนาง “ได้ ถือเสียว่าเจ้าจ่ายเงินที่ค้างข้า”

“ไม่ได้นะ ต่างหูนั่นมีค่ามากกว่า...”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุง คิดเสียว่าข้าจ่ายค่าหมอ ค่ายา รวมไปถึงค่าอาหารที่พวกท่านช่วยเหลือ ยังมี...” นางถอดกำไลหยกออกมา “พรุ่งนี้ท่านเอานี่ไปขาย ข้าเห็นว่าข้าวสารของท่านกำลังจะหมด ยังมียาของคุณชายหลิว หลายวันมานี้รบกวนท่านลุงมามาก หากยังมีเหลือท่านก็ซื้อเนื้อมาให้ท่านป้าด้วยเลย”

“แต่...”

“อย่าเกรงใจเลยนะเจ้าคะ หลายวันมานี้ข้ารู้สึกเกรงใจท่านลุงมาก ถือเสียว่าช่วยไม่ให้ข้ารู้สึกผิดต่อท่านกับท่านป้า”

“เช่นนั้นขอบใจแม่นางเซวียนมาก”

นางยิ้มมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของท่านลุงผู้มีพระคุณ เขาใจดีช่วยนางเอาไว้ ได้ช่วยเขาก็เท่ากับไม่ติดค้างน้ำใจ

ช่วงเที่ยงท่านลุงกับท่านป้าไม่อยู่ ถึงอย่างนั้นท่านป้าก็เตรียมสำรับเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องเคี่ยวยาหญิงสาวก็เพียงเฝ้าเอาไว้จากนั้นรินไปให้ชายหนุ่ม ตอนนางยกสำรับไปให้ชายหนุ่มกำลังนั่งเหม่อออกไปที่ลานกว้างหน้ากระท่อม

“มื้อเที่ยงมาแล้ว”

เขามองอาหารตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย ดูเหมือนยังเข็ดกับน้ำแกงเมื่อเช้า “ข้ายังไม่หิว”

รั่วเซวียนวางสำรับลงจากนั้นมองเขา “เมื่อช่วงสายมีคนมาทวงเงินที่ท่านลุงค้างเอาไว้ มันคือค่าข้าวสาร”

“ได้ยินมาว่าเจ้าจ่ายแทนไปแล้ว” เขาหันมามองนางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

รั่วเซวียนมองเขานิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดิมทีท่านลุงกับท่านป้าก็ไม่ใช่คนมีฐานะอะไร ข้าวสารครึ่งถุงเท่ากับตำลึงเงิน เมื่อตอนเช้ามืดนอกจากวิ่งวุ่นหาสิ่งของต่างๆ ท่านลุงยังต้องเข้าป่าตัดฟืน ข้าเคี่ยวยาให้ท่านใช้ฟืนไปหกท่อน ท่านป้าต้องออกไปทำงานที่ท้องทุ่งเพื่อแลกกับไข่ไก่ ก่อนท่านป้าจะไปก็หุงหาอาหารเอาไว้ให้ เพราะเกรงใจที่ข้าช่วยจ่ายหนี้ให้ ไข่ไก่ที่เหลือสามฟองท่านป้าใช้ผัดหน่อไม้หวานแล้วไม่กล้าแตะ นางบอกว่าคนเจ็บต้องกินอะไรดีๆ เพื่อให้หายไวไว อาหารแต่ละจานเต็มไปด้วยเรื่องราว คนทำก็หวังอยากให้คนกินได้อิ่มหนำ ผู้ที่อดอยากไม่มีแม้แต่ทางเลือก เมื่อมีกินก็จงกินให้อิ่มท้อง เพราะหากวันใดไม่มีกินจึงจะรู้ซึ้งถึงการอดอยากและความขาดแคลน”

เขาเป็นคนฉลาดนางรู้ดี พูดเท่านี้หากไม่เข้าใจนางก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!!!

มันได้ผลเขาหยิบตะเกียบแล้ว นางรีบส่งยาให้เขา “ดื่มยาก่อน แม่หมอกำชับว่ายาต้องดื่มก่อนอาหาร”

“ได้”

รั่วเซวียนเห็นเขาดื่มยาแล้วก็หยิบตะเกียบบ้าง นางกินมื้อเที่ยงพร้อมกับมองเขาที่ค่อยๆ ละเลียดกับข้าวตรงหน้า

จานผัดมีสองอย่าง น้ำแกงก็เป็นน้ำแกงหน่อไม้หวาน ไม่มีเนื้อ ไม่มีอาหารเลิศรส อาหารทุกจานแทบจะเรียกได้ว่า...จืดสนิท ทว่านี่เป็นความตั้งใจของท่านป้าที่มอบให้ ดังนั้นทั้งสองจึงกินมื้อเที่ยงจนเกลี้ยง...

ยามค่ำคืนเงียบงันวังเวงชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบ ทว่าในใจของรั่วเซวียนกลับว้าวุ่นครุ่นคิด นางกำลังหวนนึกถึงทุกๆ ความทรงจำของคุณหนูสี่รั่วเซวียน วางแผนในใจว่าหากนางกลับไปที่จวนตระกูลเซวียนนางควรทำอย่างไร...

พี่สาววางแผนสังหารน้องสาว จริงๆ แล้วนี่เป็นคดีอาญา ทว่าหากบิดามารดาเกรงว่าจะเป็นเรื่องเสื่อมเสีย พวกเขาก็คงจะปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ จัดการเรื่องนี้เงียบๆ ให้เป็นเรื่องของคนในตระกูลเท่านั้น

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าทุลักทุเลหันไปมองก็พบว่าเป็นคุณชายหลิวผู้นั้น “ท่านออกมาทำไม แล้วนั่น...” นางมองไม้เท้าที่เขาสอดแขนพาด ดูเหมือนคนโบราณเองก็รู้จักทำไม้เท้าสำหรับคนเดินไม่สะดวกแล้ว”