บทที่ 2.3

“ท่านลุงจางทำให้ เช่นนี้ข้าจึงสามารถช่วยตัวเองได้ในหลายๆ เรื่อง”

“แผลที่ต้นขาท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

เขาเดินเข้ามาและขยับลงนั่ง หญิงสาวลุกขึ้นช่วยพยุงเขาให้นั่งลง สีหน้าของเขาดีขึ้นมากแต่เมื่อขยับขาก็มองออกว่ายังเจ็บอยู่ “เดินเหินยังไม่สะดวกไม่ควรขยับบ่อย แผลอาจปริได้ทุกเมื่อ”

“นั่งๆ นอนๆ มาหกวันแล้ว นอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่น คืนนี้อากาศเย็นสบาย”

“อืม” นางพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นนั่งลงข้างๆ เขา

“วางใจเถิดข้าวานท่านลุงจางช่วยส่งข่าวไปยังสหายของข้า อีกไม่นานเขาคงมาที่นี่”

นางพยักหน้าอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเขาจึงถามต่อ “กำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือ ดูเจ้าเป็นกังวล”

นางหันมามองเขาพร้อมถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “กำลังคิดว่าสิ่งแรกที่ควรทำตอนกลับจวนคืออะไร”

“สะสางเรื่องที่ควรสะสาง”

ได้ยินเขาพูดเช่นนั้นนางก็เลิกคิ้วมองเขา เห็นเขายิ้มแล้วพูดต่อนางก็นิ่งฟัง “เจ้าตกน้ำหลายวันแล้วแต่กลับไม่มีใครออกมาตามหา ปิ่นหยกของเจ้าแม้ดูเรียบๆ แต่ก็มีราคา กำไลหยกทำจากหยกมันแพะ ต่างหูเข้าคู่กัน แพรพรรณก็ตัดเย็บจากไหมชั้นเลิศ รองเท้าปักประณีตงดงามทั้งยังมีอักษรอวยพร ดูแล้วเจ้าไม่น่าจะใช่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไป นั่นย่อมหมายความว่าเจ้าอยู่ผิดที่ผิดทาง เจ้าร้อนใจอยากกลับเมืองลั่วอี๋ ข้าย่อมคาดเดาได้ว่าเจ้าอยากกลับไปสะสางกับคนที่ทำให้เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นยามนี้”

นางแทบจะอ้าปากลุกขึ้นปรบมือให้เขาตรงนั้น รั่วเซวียนยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างลืมตัว นางประเมินเขาเงียบๆ ลืมไปจริงๆ ว่าตัวเองก็อาจจะถูกเขาประเมินและคาดเดาสถานการณ์เช่นกัน

“ดูจากสถานการณ์ของเจ้า รอให้สหายของข้ามาถึงจากนั้นให้ข้าไปส่งเถิด หากมีคนปองร้ายอาจไม่ง่ายที่เจ้าจะกลับเข้าเมืองลั่วอี๋”

เขาพูดถูก... แม้คาดเดาได้ว่ารั่วหลานไม่ฉลาดขนาดนั้น แต่ป้องกันเอาไว้จะดีกว่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านล่วงหน้า”

เสียงหัวเราะของเสี่ยวเซวียนและจางฮูหยินดังออกมาจากในครัว ชายหนุ่มใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินออกมายังหน้าประตู มองไปยังเรือนครัวที่อยู่ห่างออกไป จางฮูหยินกำลังสอนให้หญิงสาวทำปลานึ่งบ๊วย และนางก็ตั้งใจเรียนอย่างจริงจัง ปากก็บอกว่านางชอบปลานึ่ง เขาเองก็สังเกตเห็นว่าวันไหนมื้ออาหารมีเนื้อ นางจะกินข้าวได้มากเป็นพิเศษ ข้าวที่นางใช้เครื่องประดับแลกมา

ลึกๆ แล้วเขาให้สงสัย สตรีผู้นี้แท้ที่จริงเป็นคนอย่างไรกันแน่ พานพบเรื่องเฉียดตายมาเช่นนี้ เป็นผู้ใดก็ต้องโกรธแค้น ไม่เข้าใจ สับสน หรือแม้กระทั่งเคียดแค้นชิงชัง ทว่ามองนางในเวลานี้กลับหัวเราะได้เต็มเสียง ยิ้มกว้างด้วยดวงตาเป็นประกาย ไม่ทุกข์ร้อนแม้ที่นี่ไม่ใช่บ้านของตนเองไม่

เขาเชื่อ...หากเป็นสตรีอื่น ไม่เพียงพวกนางจะโวยวายให้คนส่งพวกนางกลับจวน ไม่มีทางที่สตรีที่เติบโตมาในห้องหอจะยอมดื่มน้ำแกงเค็มปี๋ ยอมอยู่ข้างกายคนไม่รู้จัก ช่วยเหลือทำงานที่เป็นงานของสาวใช้ ทั้งยังต้องมาปรนนิบัติคนแปลกหน้าอีก แม้จะบอกว่านางยังต้องอาศัยเขาให้พากลับไปส่ง แต่นางสามารถอ้างเรื่องที่ช่วยชีวิตเขาได้ แต่นางกลับไม่ทำ...

ปลานึ่งบ๊วย...อร่อยมาก มื้อเย็นวันนั้นเขากินข้าวได้มากกว่าปกติ ทั้งยังนั่งฟังหญิงสาวกับท่านป้าจางเล่าถึงเหตุการณ์ในครัว รวมไปถึงเรื่องที่หญิงสาวอาสาช่วยทำงานหลายๆ อย่าง

รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ นี่ไม่ใช่การเสแสร้งเขามองออก

เช้าวันที่สิบสามในที่สุดก็มีรถม้าแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน รถม้าคันหนึ่งกับคนคุ้มกันหกคน แถมยังมีสาวใช้มาด้วย ทำชาวบ้านแตกตื่นจนออกมามุงดู อวิ๋นเสียนลงจากหลังม้าด้วยสีหน้ายินดี เขากำลังจะคุกเข่าลงแต่ชายหนุ่มมองคนสนิทที่กำลังจะประสานมือคารวะจากนั้นส่ายหน้า

ท่านลุงกับท่านป้าได้สินน้ำใจเป็นเงินหีบหนึ่ง ทั้งสองร้องห่มร้องไห้ไม่อิดออดที่จะรับเมื่อเขากล่าวว่านั่นเป็นสิ่งที่คนดีสมควรได้รับ

เขา...มองหญิงสาวที่ไม่มีท่าทีใดกับสิ่งที่เกิดขึ้น อีกทั้งยังยอมขึ้นรถม้าไปโดยดี ไม่ถาม ไม่สงสัย ไม่พยายามปฏิเสธสาวใช้ที่เขาให้คนพามาด้วย

ลึกๆ เขารู้ว่านางตระหนักดีว่าฐานะของเขาเองก็ไม่ธรรมดา แต่นางฉลาดมากพอที่จะไม่ถาม ไม่สงสัย ไม่สอดรู้สอดเห็น และนั่นยิ่งทำให้เขาประหลาดใจในตัวนางมากขึ้น