Share

บทที่ 2.4

last update Tanggal publikasi: 2026-03-24 12:54:56

ระหว่างการเดินทางต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกวัน การหยุดพักค้างแรมในป่าจึงเลี่ยงไม่ได้ เขากำลังนั่งสนทนาอยู่กับอวิ๋นเสียนซึ่งกำลังรายงานเรื่องราวที่เขาพลาดไปนับตั้งแต่วันที่เขาตกลงไปในแม่น้ำ ทว่าตอนนั้นเองที่หญิงสาวนำยาที่เคี่ยวแล้วเข้ามาให้

“ยามาแล้ว”

“ขอบคุณ วางเอาไว้ข้าจะดื่มทีหลัง” เขากล่าวพร้อมกับหันไปคว้าผ้าเช็ดมือ ตอนที่เห็นสีหน้าของอวิ๋นเสียนเขาหันกลับมาเงยหน้ามองหญิงสาว นางยังยืนอยู่ที่เดิมและถือชามยาซึ่งยังกรุ่นร้อน

“ดื่มตอนร้อนเถิด” นางกล่าว

อวิ๋นเสียนยกมือขึ้นรับชามยา “แม่นางเสี่ยวเซวียนคุณชายบอกว่า...”

“ข้าจะดื่ม” เขายื่นมือออกไปรับโดยดีจากนั้นดื่มยารสขมเข้าไปในคราเดียว เห็นอวิ๋นเสียนอ้าปากค้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น “ขอบคุณเจ้ามาก”

“อืม” นางส่งเสียงรับคำรับชามยากลับไปแล้วหมุนตัวไปนั่งที่เดิม

มื้อเย็นวันนี้มีกระต่ายย่างหอมกรุ่น เขาฉีกกระต่ายเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปบนใบไม้แล้วส่งให้นาง เห็นหญิงสาวขมวดคิ้วมองไปที่กระต่ายที่ยังคงเสียบอยู่บนไม้ “ทำไมหรือ”

“ข้าอยากได้แบบนั้นมากกว่า”

“อ้อ” เขามองอวิ๋นเสียนอีกฝ่ายรีบส่งกระต่ายที่ยังเสียบไม้ย่างไฟมาให้

“กินกระต่ายย่างก็ต้องกัดแบบนี้สิจึงจะอร่อย”

เขาเลิกคิ้วจากนั้นก้มลงมองเนื้อกระต่ายที่ฉีกเป็นชิ้นพอดีคำ “อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“เจ้าเอานี่ไป แล้ว...ส่งกระต่ายไม้นั้นมาให้ข้า”

อวิ๋นเสียนอ้าปากค้างอีกครั้ง “แต่...”

กระต่ายที่คุณชายเป็นคนเตรียมกับมือเขาจะกล้ากินได้อย่างไร!!

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา สายตายังคงเหลือบมองท่าทางน่าอร่อยที่หญิงสาวกำลังแทะเนื้อกระต่ายย่าง ท่าทางจะอร่อยจริงดังที่นางว่า ดังนั้นเขาจึงลองเลียนแบบวิธีกินของนาง ทั้งยังพบว่ามันอร่อยจริงๆ

ตอนอวิ๋นเสียนเห็นกระต่ายที่มีเพียงส่วนกระดูกหลงเหลือ เขาดูอึ้งงันไปมากที่เห็นผู้เป็นนายกินได้มากขนาดนี้

กินเนื้อกระต่ายทั้งตัว...ทั้งยังแทะจนมือกับปากมีคราบน้ำมัน ที่สำคัญคุณชายของเขาไม่เคยเจริญอาหารเช่นวันนี้มาก่อน ...ไม่เคย!!!

ก่อนมื้ออาหารยาจะมาตรงเวลาเสมอ อวิ๋นเสียนมองคุณชายที่ไม่ชอบให้ผู้ใดขัดจังหวะการสนทนา แต่กลับหยุดและยอมดื่มยาที่หญิงสาวนำมาให้ทันทีโดยไม่รั้งรอ

เขาสังเกตเห็นว่าทุกมื้ออาหาร คุณชายของตนมักชอบมองหญิงสาวผู้นั้น ราวกับว่ามองนางแล้วทำให้เขามีความอยากอาหารมากขึ้น

ซึ่งก็คงจะจริงตั้งแต่ติดตามอีกฝ่ายมา เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นนายคีบกับข้าวซ้ำกันเป็นครั้งที่สอง อาหารแต่ละมื้อเตรียมมาเต็มโต๊ะ แต่คุณชายกลับกินได้ไม่กี่คำ ไม่เจริญอาหารแม้แต่น้อย ทว่าหลายวันมานี้นับว่าทำให้เขาแตกตื่นไม่น้อย คุณชายของเขาแทะกระต่ายย่างมาสองวันแล้ว แถมยังกินหมดทั้งตัว!!!

ใกล้ถึงประตูเมืองลั่วอี๋แล้ว...

“จะถึงเมืองลั่วอี๋แล้ว” ผู้เป็นนายของเขากล่าวขึ้นลอยๆ

“อ้อ ใกล้จะถึงแล้วหรือ”

“เจ้าคิดจะทำเช่นไรกับผู้ที่ทำให้เจ้าตกน้ำ”

“ตาต่อตาฟันต่อฟัน”

“แต่เรื่องในตระกูลบางคราก็ยากจะสะสาง ยิ่งตระกูลใหญ่ก็มักกังวลว่าชื่อเสียงจะด่างพร้อย”

สตรีผู้นั้นยิ้ม...

อวิ๋นเสียนแม้ไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ก็พอจับใจความได้ เขามองสตรีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ นางอายุยังน้อยแต่กลับมีความสุขุมเยือกเย็นจนน่าตกใจ เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเช่นนี้เป็นสตรีอื่นเขามั่นใจว่าต้องมีท่าทีโกรธแค้น โวยวาย ด่าทอ หาทางแก้แค้น ไม่ก็ร้องขอให้ผู้อื่นช่วยเหลือเพราะนางตอนนี้ก็นับว่าตัวคนเดียว

“ท่านส่งข้าเข้าประตูเมืองก็พอ เรื่องที่เกิดขึ้นหลายวันมานี้แม้ข้าช่วยท่าน แต่ท่านเองก็ช่วยข้าเช่นกัน ดังนั้นนับว่าข้ากับท่านไม่ติดค้างกัน”

รถม้าแล่นเข้ามาในเมืองลั่วอี๋ ทว่าถนนถูกปิดเพราะมีขบวนเจ้าบ่าวไปรับเจ้าสาวที่จวน ท่านเจ้าเมืองถึงกับปิดถนนเพื่ออำนวยความสะดวก เห็นทีว่าคงเป็นตระกูลคหบดีที่มีชื่อเสียง...

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.8 จบ

    นางหัวเราะ “แล้วสำเร็จหรือไม่”“สักสองไหได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“น้อยๆ หน่อย ข้ามีเพียงสองไหเท่านั้นเพราะการหมักซับซ้อน ปีหน้าไม่แน่ว่าจะได้มากกว่าสอง”“เช่นนั้นปีหน้ากระหม่อมจะมารับส่วนแบ่งของกระหม่อมแน่นอน สองไหอย่าลืมนะพ่ะย่ะค่ะ”“ได้” นางตกลงเซียวจื่ออวี่ยิ้มเขากระตุ้นม้าให้ออกวิ่ง “คำไหนคำนั้น!!”“คำไหนคำนั้น!!!” นางมองส่งแม่ทัพหนุ่มควบม้าจากไปด้วยรอยยิ้ม ในใจคลายความกังวลลงในทันที เรื่องในราชสำนักนางตระหนักดีว่าหาความสงบสุขนั้นยาก ยิ่งเป่ยโจวสงบสุขและรุ่งเรืองมากเพียงใด คนในเมืองหลวงก็จะยิ่งจับจ้องมากขึ้นเท่านั้นด้านหลังมีเสียงฝีเท้า “ท่านอ๋อง”“คนจากไปแล้วหรือ”“เพคะ”“ข้ามารับเจ้ากลับเรือน” เสวียนปั๋วหย่ายื่นมือมาให้นางจับ“ทรงรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะว่าหม่อมฉันแอบออกมา”“ไม่มีเจ้าเคียงข้าข้าจะวางใจนอนหลับได้อย่างไร”นางยิ้ม “เช่นนั้นดึกมากแล้วกลับไปพักผ่อนเถิดเพคะ พรุ่งนี้ยังมีทหารใหม่ที่ต้องฝึก”“เจ้าเองก็อย่าหักโหม หากมีอาการแพ้จะต้องรีบพัก”“เพคะหม่อมฉันจะไม่หักโหม แล้วนี่ท่านพ่อส่งข่าวมาบ้างหรือไม่เพคะ”“อืม หยวนซื่อโหวไม่ได้เขียนเป็นจดหมายเพราะเกรงจะถูกติดตาม เขาส่งคนมาเมื

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.7

    “แล้วเพราะอะไรทรงเกิดความขัดแย้งในพระทัย”“เพราะวันนั้น...อยู่ๆ เสด็จพ่อก็มีราชโองการบังคับให้รุ่ยรุ่ยเป็นเช่อเฟยของข้า นับตั้งแต่พบและนางพาข้าเข้ามาถึงเมืองหลวง ข้าไม่เคยบีบบังคับนาง ไม่เคยมีความคิดนั้น ในใจของข้าถึงขั้นเคยคิดที่จะช่วยนางก่อเรื่อง ขอเพียงไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรม ไม่ได้ฆ่าใคร ข้าพร้อมจะช่วยนางเต็มที่ ข้าทะนุถนอมนางถึงเพียงนี้ แต่เพราะตัวข้าเองกลับทำให้นางต้องยอมจำนน”เซียวจื่ออวี่ถอนหายใจ“เจ้าอาจมองว่าข้าโง่งม เพียงเพื่อสตรีนางเดียว ข้ากลับทำลายทุกอย่าง แต่ว่าเซียวจื่ออวี่ นางเป็นสตรีที่ข้ารัก ชั่วชีวิตข้าต้องการสิ่งเดียวและเป็นสิ่งแรก นั่นก็คือมีนางอยู่เคียงข้าง”“แล้วตอนนี้ท่านอ๋อง...มีความสุขหรือไม่”“ข้ามีความสุขมาก ข้ามีทุกอย่างที่ใจของข้าปรารถนาแล้วที่เป่ยโจว”“นั่นคือคำตอบทั้งหมดที่กระหม่อมมาเพื่อฟังด้วยตัวเอง” เซียวจื่ออวี่ยิ้มตอนนั้นเองที่หม่าเหอขยับเดินเข้ามาใกล้ เขามองเสวียนปั๋วหย่าที่กระโดดลงจากหลังม้า เดินเข้าไปหาคนสนิทด้วยใบหน้ากังวลตอนนั้นเขาเองก็เคร่งเครียดเพราะคิดว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เพียงแต่...หลังได้รับการบอกประโยคเดียว สีหน้าของเสวียนปั๋วหย่า

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.6

    “ตื่นแล้ว” เขาประคองตัวลุกขึ้นนั่ง “เจ้าได้พักบ้างหรือไม่”“หม่อมฉันไม่เหนื่อย รู้สึกอย่างไรบ้างเพคะ”“เหมือนกำลังฝัน”นางหัวเราะขยับเข้าไปหาเขา ยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตเขา “ดีขึ้นแล้วหรือยังเพคะ”เขากะพริบตา นางยื่นหน้าเข้าไปอีก จุมพิตนานอีกนิด “แล้วเช่นนี้...”“เหมือนดีขึ้นเล็กน้อย”นางมองเขาอย่างรู้ทันแต่ก็ยังขยับเข้าไปอีก ครั้งนี้เขาตรึงศีรษะนางเอาไว้ จุมพิตกอดเกี่ยวเนิ่นนาน... ทั้งสองหอบหายใจตอนเขาปล่อย เสวียนปั๋วหย่ากอดนางพร้อมลูบหลังและเกยคางลงไปบนไหล่หญิงสาว “รุ่ยรุ่ย”“เพคะ”“ข้ารักเจ้า”นางยิ้ม “จะแข่งกับหม่อมฉันหรือเพคะ”“วันนี้ข้าเป็นฝ่ายพูดก่อน” เขาโยกตัวไปมาราวกับเด็กเล็กๆ กอดนางแน่นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ถึงไหลโจวแล้วจะต้องไหว้ฟ้าดินก่อนเป็นเรื่องแรก พวกเราแต่งงานตามประเพณีไหลโจวดีหรือไม่ กลับมาค่อยไหว้ฟ้าดินแบบต้าฉี”“แต่งงานสองครั้งหรือเพคะ”“ใช่แล้ว ครั้งเดียวจะไปพออะไร รู้หรือไม่ว่าข้าสิ้นหวังเพียงใด”นางยิ้มลูบหลังเขา “ดีขึ้นหรือยังเพคะ”“ดีขึ้นเล็กน้อย” นางกอดแน่นขึ้นอีกนิด “ดีขึ้นมาก”“กอดแน่นกว่านี้ก็เจ็บแล้วเพคะ แผลที่หลังยังไม่ดีขึ้นเลย” หญิงสาวดันตัวออ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.5

    นางมองเขาจากนั้นถอนหายใจ “ท่านอัครมหาเสนาบดีไปหาท่านหรือไม่”“อืม ครั้งหนึ่งหลังโดนโบย ทำไมหรือ”“เขาพูดอะไรกับท่านหรือไม่”เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง “บอกว่าให้ข้าทำหน้าที่ให้ดีก็พอ เรื่องอื่นเข้าจัดการให้แล้ว”นางพลันเข้าใจ...ที่แท้ท่านตาของนางก็เป็นคนจัดการเรื่องนี้ เพียงแต่...ไม่ใช่เป็นการขัดราชโองการหรือ?!ด้านนอกมีเสียงฝีเท้ามาหยุด “ท่านหญิงสวี่เยียน องค์ชายหก หากสนทนากันจบแล้วก็ออกมารับราชโองการเถิด”“ราชโองการ?!” นางเบิกตาทว่าก็เดินออกไปดู “กงกงเจ้าคะ องค์ชายหกทรง...”“ข้าลุกได้” เขาลุกได้แต่ก็ทุลักทุเลมาก“ด้วยเมตตาจากองค์ฮ่องเต้ องค์ชายหกต้องเดินทางไปไกลถึงไหลโจวเพื่อทำหน้าที่ทูตแห่งไมตรี บัดนี้ท่านหญิงสวี่เยียนเองก็ไม่ต้องรั้งอยู่ที่เมืองหลวง ด้วยนิสัยอันโอบอ้อมเฉลียวฉลาด หากเดินทางไปกับคณะทูตจะต้องทำประโยชน์ได้มากล้น แม้ยังไม่ได้พระราชสมรส แต่ทรงเมตตาแต่งตั้งท่านหญิงสวี่เยียนให้เป็นชายาองค์ชายหก มอบตราประจำตัวชายาองค์ชายหกทันที ขอให้ทั้งสองเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้าง ครองรักยืนยาวมั่นคง จบราชโองการ”เยียนหมิงรุ่ย...พูดไม่ออก นางรับราชโองการเสียงเบา ส่วนเสวียนปั๋วหย่ายื่นสองมือออก

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.4

    “ไม่ปิดห้องพักจะพอหรือ คนของเราทั้งขบวนก็เต็มโรงเตี๊ยมแล้ว”นางขมวดคิ้วเพราะโรงเตี๊ยมแห่งนี้ใหญ่มาก มองโรงเก็บม้าด้านหลังที่มีม้าเรียงราย ด้านหลังคล้ายมีคนแต่ดูไม่เหมือนเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยม “ศิษย์พี่สิบเจ็ด ไม่ใช่ว่าท่านหลอกข้า พวกท่านคิดจะลักพาตัวข้ากลับแดนเหนือหรือ ท่านบอกข้ามานะ นี่ไม่ใช่เส้นทางกลับเป่ยโจวใช่หรือไม่”เขาถลึงตาให้นาง “เจ้าจินตนาการให้มันน้อยๆ หน่อย ราชโองการเลยนะ ข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนให้บิดาเจ้าเลยหรือ อย่าลืมว่าเขายังเป็นท่านโหวอยู่ อีกอย่างเขาเองก็กำลังเดินทางไปไหลโจวหากไม่ระวังยังไงก็ยังถูกสั่งประหารได้อยู่ดี”ก็จริง...นางมองไปรอบๆ ยังไงก็ยังรู้สึกแปลก“ไปพักได้แล้ว เสี่ยวเหมยพานายของเจ้าไปห้องพัก”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหมยเข้ามาประคองนางให้ออกเดิน “ไปกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู”“เสี่ยวเหมยเจ้าว่ามันแปลกๆ หรือไม่”“แปลกตรงไหนเจ้าคะ”“ที่นี่ใช่เส้นทางกลับเป่ยโจวจริงหรือ”“คุณหนูข้าน้อยเองก็เดินทางไม่บ่อยเหมือนท่าน อีกอย่างนายท่านเฟิงจะหลอกท่านทำไมเจ้าคะ”“ก็ถูกของเจ้า” นางเดินเข้าไปในห้อง ทว่ามารู้ตัวอีกทีก็ถูกเสี่ยวเหมยปิดประตู “เจ้าทำอะไร!?”“คุณหนูท่านรอข้าน้อยในห้องนะ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 6.3

    นางมีของให้เก็บไม่มาก ในเมื่อฮ่องเต้เตรียมการให้นางแล้ว แถมยังให้นางออกเดินทางทันทีหลังรับราชโองการจบ “ข้าจะกลับพร้อมพี่รุ่ยรุ่ย ข้าเองก็ไม่มีของให้เก็บมากนัก ข้าปล่อยท่านเดินทางคนเดียวเช่นนี้ไม่ได้”“ข้าเองก็จะไปส่งข่าว” หงฉินรีบปราดออกไปจากจวน คิดว่าคงไปบอกท่านปู่ของนางเยียนหมิงรุ่ย...หลับตาน้ำตาหลั่งริน จนถึงที่สุดแล้วเสวียนปั๋วหย่าก็ยังช่วยนางจนถึงที่สุด แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่ต้องถูกลงโทษ ไม่โดนระลอกคลื่นซัดสาด ไม่ต้องทานทนกับความพิโรธของโอรสสวรรค์“อยากพบเขาเหลือเกิน...อย่างน้อยก็บอกลา แต่ว่า...” สถานการณ์เช่นนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว หญิงสาวยิ้มมองไปรอบๆ เรือน “ลาก่อน...เมืองหลวง”เพราะการออกเดินทางฉุกละหุกยิ่ง กว่าขบวนเดินทางจะออกมาถึงกำแพงเมืองหลวงก็ล่วงเข้ายามโหย่ว[1] ที่นั่น...ท่านตาอัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินของเขาออกมาส่งนาง แม้แต่เจี่ยงฝูชางเองก็มา“ฉุกละหุกนักแต่ท่านตาก็มา ขอบคุณนะเจ้าคะ” นางยิ้มให้อีกฝ่ายอัครมหาเสนาบดีชราส่งขวดบางอย่างให้นางสองขวด “นี่เป็นยาสมานแผลชั้นดี เจ้าเก็บเอาไว้ ส่วนนี่เป็นยาบำรุงหัวใจ ใช้ในยามที่เจ้าเสียเลือดมาก ยานี่ล้ำค่ามากหาไม่ได้อีกแล้วในเ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 1.4

    เสื้อผ้าของนางยับย่นไม่เรียบร้อย ผมเผ้าเพิ่งแห้งหมาดยังไม่ได้ม้วนมวยให้ดี รองเท้าของนางยังเสียบอยู่บนปลายไม้ใกล้กองไฟคิดว่าคงยังไม่แห้ง สตรีนางนี้เขาเคยพบ...ตอนตกลงมาในแม่น้ำและถูกกระแสน้ำพัดมายังท่าน้ำ ชายหนุ่มมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางทั้งหมด ทั้งตอนที่นางถูกสตรีผู้หนึ่งสั่งให้คนจับโยนลงม

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 1.3

    บนตัวของเขานอกจากแพรพรรณแพงหูดับแล้ว ยังมีมีดสั้นคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าหุ้มแข็ง แล้วก็กระบอกไฟ มีแค่นั้นจริงๆหญิงสาวถอนหายใจออกมาจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วมองหาฟืน นางต้องก่อไฟ ผึ่งเสื้อผ้าส่วนหนึ่งให้แห้ง จากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกทีตอนเริ่มก่อไฟหญิงสาวครุ่นคิดด้วยความสับสน เคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่งว่

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 1.2

    หญิงสาวรู้สึกมีความหวังจึงตะกายไขว่คว้าทุกอย่างเพื่อดึงตัวเองขึ้นฝั่ง ตอนนั้นเองที่เท้าถูกดึงจมลงลึกอีกครั้ง นางสบถในใจเพราะรู้สึกว่าตัวเองโชคร้าย ตอนนี้ยังมาถูกคนผู้หนึ่งดึงเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีก!!!ใช่... เป็นคนผู้หนึ่งจริงๆ ตอนกำลังจะหมดแรงดิ้นรนคนผู้นั้นก็ปล่อยมือ มองเห็นเขาแน่นิ่งและจมลงราวกับสิ

  • เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!   บทที่ 1.1

    สายน้ำเชี่ยวกรากซัดพาร่างเหน็ดเหนื่อยท่ามกลางเสียงอื้ออึงข้างหู รั่วเซวียนได้แต่ก่นด่าฟ้าดินที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ชีวิตยี่สิบห้าปีเธอคิดดี ทำดี พยายามช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า พยายามทำบุญทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะรู้ดีว่าชีวิตของเธอไม่ได้โชคดีอะไรนัก เผลอๆ ชีวิตยังเต็มไปด้วยโชคร้ายอีกด้วยเกิดมาแม่ทอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status