บทที่ 2.4

ระหว่างการเดินทางต้องใช้เวลาราวห้าถึงหกวัน การหยุดพักค้างแรมในป่าจึงเลี่ยงไม่ได้ เขากำลังนั่งสนทนาอยู่กับอวิ๋นเสียนซึ่งกำลังรายงานเรื่องราวที่เขาพลาดไปนับตั้งแต่วันที่เขาตกลงไปในแม่น้ำ ทว่าตอนนั้นเองที่หญิงสาวนำยาที่เคี่ยวแล้วเข้ามาให้

“ยามาแล้ว”

“ขอบคุณ วางเอาไว้ข้าจะดื่มทีหลัง” เขากล่าวพร้อมกับหันไปคว้าผ้าเช็ดมือ ตอนที่เห็นสีหน้าของอวิ๋นเสียนเขาหันกลับมาเงยหน้ามองหญิงสาว นางยังยืนอยู่ที่เดิมและถือชามยาซึ่งยังกรุ่นร้อน

“ดื่มตอนร้อนเถิด” นางกล่าว

อวิ๋นเสียนยกมือขึ้นรับชามยา “แม่นางเสี่ยวเซวียนคุณชายบอกว่า...”

“ข้าจะดื่ม” เขายื่นมือออกไปรับโดยดีจากนั้นดื่มยารสขมเข้าไปในคราเดียว เห็นอวิ๋นเสียนอ้าปากค้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น “ขอบคุณเจ้ามาก”

“อืม” นางส่งเสียงรับคำรับชามยากลับไปแล้วหมุนตัวไปนั่งที่เดิม

มื้อเย็นวันนี้มีกระต่ายย่างหอมกรุ่น เขาฉีกกระต่ายเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปบนใบไม้แล้วส่งให้นาง เห็นหญิงสาวขมวดคิ้วมองไปที่กระต่ายที่ยังคงเสียบอยู่บนไม้ “ทำไมหรือ”

“ข้าอยากได้แบบนั้นมากกว่า”

“อ้อ” เขามองอวิ๋นเสียนอีกฝ่ายรีบส่งกระต่ายที่ยังเสียบไม้ย่างไฟมาให้

“กินกระต่ายย่างก็ต้องกัดแบบนี้สิจึงจะอร่อย”

เขาเลิกคิ้วจากนั้นก้มลงมองเนื้อกระต่ายที่ฉีกเป็นชิ้นพอดีคำ “อวิ๋นเสียน”

“ขอรับคุณชาย”

“เจ้าเอานี่ไป แล้ว...ส่งกระต่ายไม้นั้นมาให้ข้า”

อวิ๋นเสียนอ้าปากค้างอีกครั้ง “แต่...”

กระต่ายที่คุณชายเป็นคนเตรียมกับมือเขาจะกล้ากินได้อย่างไร!!

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา สายตายังคงเหลือบมองท่าทางน่าอร่อยที่หญิงสาวกำลังแทะเนื้อกระต่ายย่าง ท่าทางจะอร่อยจริงดังที่นางว่า ดังนั้นเขาจึงลองเลียนแบบวิธีกินของนาง ทั้งยังพบว่ามันอร่อยจริงๆ

ตอนอวิ๋นเสียนเห็นกระต่ายที่มีเพียงส่วนกระดูกหลงเหลือ เขาดูอึ้งงันไปมากที่เห็นผู้เป็นนายกินได้มากขนาดนี้

กินเนื้อกระต่ายทั้งตัว...ทั้งยังแทะจนมือกับปากมีคราบน้ำมัน ที่สำคัญคุณชายของเขาไม่เคยเจริญอาหารเช่นวันนี้มาก่อน ...ไม่เคย!!!

ก่อนมื้ออาหารยาจะมาตรงเวลาเสมอ อวิ๋นเสียนมองคุณชายที่ไม่ชอบให้ผู้ใดขัดจังหวะการสนทนา แต่กลับหยุดและยอมดื่มยาที่หญิงสาวนำมาให้ทันทีโดยไม่รั้งรอ

เขาสังเกตเห็นว่าทุกมื้ออาหาร คุณชายของตนมักชอบมองหญิงสาวผู้นั้น ราวกับว่ามองนางแล้วทำให้เขามีความอยากอาหารมากขึ้น

ซึ่งก็คงจะจริงตั้งแต่ติดตามอีกฝ่ายมา เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นนายคีบกับข้าวซ้ำกันเป็นครั้งที่สอง อาหารแต่ละมื้อเตรียมมาเต็มโต๊ะ แต่คุณชายกลับกินได้ไม่กี่คำ ไม่เจริญอาหารแม้แต่น้อย ทว่าหลายวันมานี้นับว่าทำให้เขาแตกตื่นไม่น้อย คุณชายของเขาแทะกระต่ายย่างมาสองวันแล้ว แถมยังกินหมดทั้งตัว!!!

ใกล้ถึงประตูเมืองลั่วอี๋แล้ว...

“จะถึงเมืองลั่วอี๋แล้ว” ผู้เป็นนายของเขากล่าวขึ้นลอยๆ

“อ้อ ใกล้จะถึงแล้วหรือ”

“เจ้าคิดจะทำเช่นไรกับผู้ที่ทำให้เจ้าตกน้ำ”

“ตาต่อตาฟันต่อฟัน”

“แต่เรื่องในตระกูลบางคราก็ยากจะสะสาง ยิ่งตระกูลใหญ่ก็มักกังวลว่าชื่อเสียงจะด่างพร้อย”

สตรีผู้นั้นยิ้ม...

อวิ๋นเสียนแม้ไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ก็พอจับใจความได้ เขามองสตรีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ นางอายุยังน้อยแต่กลับมีความสุขุมเยือกเย็นจนน่าตกใจ เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นเช่นนี้เป็นสตรีอื่นเขามั่นใจว่าต้องมีท่าทีโกรธแค้น โวยวาย ด่าทอ หาทางแก้แค้น ไม่ก็ร้องขอให้ผู้อื่นช่วยเหลือเพราะนางตอนนี้ก็นับว่าตัวคนเดียว

“ท่านส่งข้าเข้าประตูเมืองก็พอ เรื่องที่เกิดขึ้นหลายวันมานี้แม้ข้าช่วยท่าน แต่ท่านเองก็ช่วยข้าเช่นกัน ดังนั้นนับว่าข้ากับท่านไม่ติดค้างกัน”

รถม้าแล่นเข้ามาในเมืองลั่วอี๋ ทว่าถนนถูกปิดเพราะมีขบวนเจ้าบ่าวไปรับเจ้าสาวที่จวน ท่านเจ้าเมืองถึงกับปิดถนนเพื่ออำนวยความสะดวก เห็นทีว่าคงเป็นตระกูลคหบดีที่มีชื่อเสียง...