บทที่ 2.1

รั่วเซวียนมองคนที่หายใจหอบเหงื่อท่วมด้วยความหนักใจ เขาเป็นไข้จริงๆ อย่างไม่ต้องสงสัย บาดแผลขนาดนี้เขากลับรู้สึกตัวนั่นทำให้นางประหลาดใจอยู่มาก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เป็นอะไร

เคลื่อนย้ายเขาไม่ได้ อาหารหรือยาก็ไม่มี ที่นี่คือที่ไหนนางเองก็ยังไม่รู้ หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง ที่ทำได้คือเช็ดตัวให้เขาพร้อมกับใช้น้ำลูบริมฝีปากให้เพื่อไม่ให้เขาขาดน้ำ ช่วงที่เขาหมดสตินางเดินไปรอบๆ มองหาอะไรสักอย่างเท่าที่หาได้

โชคดีที่สวรรค์ไม่ใจร้ายจนเกินไป จากจุดที่นางยืนไกลลิบในแม่น้ำ แพของชาวบ้านกำลังไหลมาตามกระแสน้ำ รั่วเซวียนตะโกนสุดเสียงโบกไม้โบกมือขอความช่วยเหลือ พยายามทำทุกทางเพื่อให้แพนั้นมองเห็นนาง

น้ำไหลเชี่ยวหากแพผ่านไปแล้วก็ยากจะวกกลับมา แม้เขามองเห็นนางแต่ก็เลยไปไกล คราแรกหญิงสาวยังนึกว่าหมดหวังแล้ว โชคดีที่ท่านลุงผู้นั้นจอดแพห่างออกไปและเดินวกกลับมาดู

สอบถามแล้วเขาแซ่จาง นามเหิง ท่านลุงจางผู้นี้ท่าทางใจดีมากจนนางรู้สึกถึงโชคดีของตนแล้ว นางขอบคุณเขาด้วยความซาบซึ้ง ช่วยกันกับท่านลุงผู้นั้นแบกร่างคนเจ็บที่ไม่ได้สติไปที่แพ

ท่านลุงจางพาทั้งสองไปยังหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไป แถมยังบอกว่านางโชคดีที่เขาเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวง หาไม่ฤดูน้ำหลากเช่นนี้แม่น้ำเหอหนานย่อมไม่มีเรือแล่นผ่าน

หมู่บ้านดังกล่าวอยู่ไกลจากจุดที่หญิงสาวกับชายหนุ่มค้างคืนมาก แม้สายน้ำไหลเชี่ยวยังต้องล่องแพออกมานานเกือบสามชั่วยามกว่าจะถึง ยังดีที่หมู่บ้านมีแม่หมอมากประสบการณ์อยู่ อาการไข้ของชายหนุ่มจึงมีคนช่วยดูแล

“ท่านลุงเจ้าคะจากที่นี่ไปเมืองลั่วอี๋ต้องเดินทางกี่วันเจ้าคะ”

“เมืองลั่วอี๋? เจ้ามาจากเมืองลั่วอี๋หรือ”

“เจ้าค่ะ”

“เดินเท้าสิบสองวันขึ้นไปทางทิศเหนือ”

สิบสองวัน!!! คิดถึงรถไฟฟ้าชะมัด...

“เช่นนั้น...แม่นางเสี่ยวเซวียน หากเจ้ายอมรออีกหน่อย ข้าจะขอร้องท่านลุงให้ช่วยส่งข่าวไปยังสหายของข้า ให้เขาส่งรถม้ามารับ ระหว่างทางข้าจะแวะไปส่งเจ้าที่เมืองลั่วอี๋ ตอบแทนที่เจ้าช่วยชีวิต”

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็มองเขาด้วยดวงตาสว่างวาบ “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว!!”

อาหารมื้อแรกหลังจากรอดตายมาได้ รั่วเซวียนกวาดทุกอย่างลงท้องด้วยความหิว ตอนนั้นมองคุณชายหลิวที่ค่อยๆ ละเมียดทีละคำๆ เคี้ยวช้าๆ แม้ในสภาพแบบนี้เขาก็ยังน่ามอง ผิดกับนางที่เป็นสตรีแท้ๆ กลับเคี้ยวเต็มปากเต็มคำ ...เฮ้อ

ตอนนี้ทั้งสองสวมชุดของท่านลุงและท่านป้าที่เอื้อเฟื้อให้ความช่วยเหลือ ทว่ากลิ่นอายบนตัวของชายหนุ่มก็ยังดู...ไม่ธรรมดา

“บาดแผลท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“แม่หมอบอกว่าดีขึ้นแล้ว นางประหลาดใจที่เจ้ากล้าเย็บแผลราวกับเย็บผ้า ฝีเข็มนับว่าไม่เลว”

หญิงสาวกระแอมด้วยความรู้สึกผิด แน่ใจว่าแผลเป็นที่ทิ้งเอาไว้คงไม่น่ามองนัก ช่างทำลายความหล่อเหลาสมบูรณ์แบบตามธรรมชาติโดยแท้...

“ก็ดีแล้ว ข้ายังกังวลว่าสมุนไพรที่ข้าใช้จะทำให้แผลอักเสบ” นางไม่อยากถาม ไม่อยากสอดรู้ ดังนั้นจึงไม่มีเรื่องให้สนทนากับเขามากนัก เขาเองก็ไม่ถาม ไม่สอดรู้เรื่องของนาง ดังนั้นหลังจบบทสนทนาทั้งสองก็ได้แต่นั่งเงียบ

วันต่อมาน้ำแกง...เค็มปี๋ รั่วเซวียนดื่มโดยไม่พูดอะไร สังเกตเห็นว่าท่านลุงจางเองก็ดื่มเงียบๆ ผิดกับชายหนุ่มที่วางถ้วยน้ำแกงทันทีพร้อมกับสำลัก

“ทำไมน้ำแกง...”

หญิงสาวเตะขาเขาเบาๆ ดีที่ไม่ใช่ข้างที่ได้รับบาดเจ็บ เขาหันมองนางพร้อมขมวดคิ้ว สบตากับนางราวกับไม่เข้าใจ นางบอกเป็นนัยให้เขาดื่มน้ำแกงนั่นเสีย เขางุนงงอยู่นานมากกว่าจะเข้าใจ

ตอนกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขา รั่วเซวียนรู้ว่าเขามีคำถาม “ท่านป้าไม่รู้รสชาติมานานแล้ว ท่านลุงบอกว่าก่อนหน้านี้หลายปีท่านป้าทำงานอยู่ที่เมืองซ่างกวน ฝีมือเข้าครัวของนางไม่ว่าใครได้ลิ้มรสก็ต้องชมเชย แต่ตอนนั้นถูกคนกลั่นแกล้ง นางถูกวางยาจนลิ้นไม่รู้รสมานานแล้ว”

“แต่น้ำแกงนั่นเค็มมาก ดื่มเข้าไปมีแต่จะเสียสุขภาพ ควรบอกให้ท่านป้ารู้ หาไม่ท่านลุงอาจล้มป่วยอีกคน”

“ปกติหากว่างท่านลุงจะเข้าครัวไปช่วยปรุงรส แต่เมื่อเช้าท่านลุงยุ่งมาก ทั้งต้องไปซื้อยา ทั้งต้องหาผ้าพันแผล” นางพันแผลให้เขาเสร็จแล้ว “หากเป็นคนทั่วไปในเมื่อช่วยแล้ว รอดตายแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบ ช่วยแล้วได้อะไร เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร อาหารพื้นๆ ข้าวก็เต็มไปด้วยกรวด กระท่อมแคบๆ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกสองคน นั่นเท่ากับเพิ่มงานที่ต้องทำโดยใช่เหตุ”