03 หาทางหนี

หลังจากยืนทำใจก้มมองขวดน้ำยาทำความสะอาดและก้อนสบู่ราคาแพงอยู่พักใหญ่ ผู้หมวดนรินทร์ก็ตัดสินใจข่มความเจ็บพาร่างกายที่บอบช้ำก้าวไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวทองเหลือง เปิดน้ำแล้วปล่อยให้สายน้ำอุ่นที่ไหลรดลงมาช่วยคลายความปวดเมื่อยตามมัดกล้ามเนื้อลงไปได้บ้าง แต่ผู้หมวดหนุ่มก็อดก่นด่าริวเซย์ไม่ได้

"ไอ้ยักษ์บ้ากาม ไอ้เฮงซวย ขอให้กะจู๋มึงไม่แข็ง... อ๊ะ... อื้อ!"

อยู่ๆ จากปากที่ก่นด่ากลับกลายเป็นส่งเสียงครางหวิวขึ้นมาแทน เพียงแค่เขากระทืบเท้าอย่างลืมตัวกับโดนน้ำที่ไหลผ่านช่องทางหลังที่ยังบวมตึงอยู่ก็เท่านั้น

ทำไมร่างกายเด็กนี่มันถึงได้ไวต่อความรู้สึกขนาดนี้นะ แค่แรงสั่นสะเทือนนิดหน่อยหรือโดนสัมผัสเบาๆ ก็รีบตอบสนองเร็วจนน่าโมโห

นรินทร์จึงรีบอาบน้ำชะล้างคราบไคลและร่องรอยแห่งราคะออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนหนานุ่มซับตามตัวจนแห้งแล้วเดินกะเผลกกลับเข้ามาในส่วนของห้องนอน

เขาตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าบิวต์อินหลังใหญ่ที่ทำจากไม้ขัดมัน ทว่าทันทีที่ออกแรงดึงบานประตูตู้ออก อดีตผู้กองหนุ่มถึงกับต้องยืนอ้าปากค้างพลางส่ายหัวรัวๆ ด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองสิ้นดี

“ไอ้เหี้ย! เอาดีดี... นี่มันชุดบ้าบออะไรกันวะเนี่ย?”

ผู้หมวดหนุ่มมองแต่ละชุดที่แขวนเรียงรายอยู่เป็นตับ กลับไม่มีชุดไหนที่ใกล้เคียงคำว่าเสื้อผ้าผู้ชายปกติเลยสักชุด หลังจากที่เขาลองหยิบออกมาดูอยู่สองสามชุดแล้วก็ต้องส่ายหัวโยนมันลงไปกองที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจ เพราะแต่ละตัวถ้าไม่ใช่เสื้อยืดคอลึกก็เป็นเนื้อผ้าบางเฉียบจนแทบเป็นซีทรู ขนาดเสื้อเชิ้ตที่หยิบมายังจะดีไซน์ให้รัดรูปขับเน้นสัดส่วนอกเอวจนน่าเกลียด และที่หนักที่สุดคือกางเกงขาสั้นคอลเลกชันต่างๆ ที่สั้นกุดจนผู้หมวดหนุ่มยังแอบคิดเล่นๆ ว่าถ้าหากเขาต้องก้มลงเก็บของที่พื้น คนข้างหลังคงได้เห็นอะไรต่อมิอะไรกันหมดแล้ว นี่คงเป็นเพราะถูกไอ้พวกมาเฟียสารเลวนั่นมันบังคับให้ต้องมาแต่งตัวยั่วเพื่อเอาใจริวเซย์ซินะ 

เขาถอนใจเบาๆ แล้วกวาดสายตามองข้ามไอ้เศษผ้าพวกนั้นไปอย่างไม่ใยดี จนกระทั่งเหลือบไปเห็นราวแขวนฝั่งด้านในสุดซึ่งมีเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีขาวเรียบหรูตัวใหญ่ยักษ์แขวนอยู่ คัตติ้งของมันเนี้ยบกริบ เนื้อผ้าหนากำลังดี และขนาดไซส์ที่ใหญ่เกินมาตรฐานคนไทยไปมากขนาดนี้... คงเป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก 'ริวเซย์ คุโรยานางิ' ไอ้ยักษ์ยากูซ่าเจ้าของห้องนั่นเอง

นรินทร์ไม่รอช้า รีบเอื้อมมือไปดึงเสื้อเชิ้ตตัวนั้นออกมาสวมทันที และเมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดลง ตัวเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดก็ยาวคลุมลงมาจนเกือบถึงหน้าขาอ่อนของเขาพอดี

แขนเสื้อที่ยาวเกินไปก็ถูกพับขึ้นมาหลายทบ ส่วนช่วงไหล่ก็ตกยาวลงมาตามโครงสร้างร่างกายที่อ้อนแอ้นบอบบาง แม้จะดูหลวมโคร่งแต่มันก็ยังดีกว่าการต้องออกไปเดินข้างนอกด้วยกางเกงที่สั้นจนเห็นแก้มก้นเป็นไหนๆ 

ทว่าสิ่งเดียวที่กวนใจผู้หมวดหนุ่มอยู่ก็คือกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่ราคาแพงอันเป็นเอกลักษณ์ของริวเซย์ที่ยังคงอบอวลติดอยู่บนเนื้อผ้า มันทำให้เขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่แผ่นหลังอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ สัญชาตญาณตำรวจสายสืบที่ฝังลึกในกระดูกดำก็เริ่มทำงานทันที

ผู้หมวดนรินทร์ค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนให้เปิดออกทีละน้อย ดวงตากลมโตกวาดมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง 

สิ่งแรกที่เขาต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การบุ่มบ่ามหนีออกไปดื้อๆ เพราะสภาพร่างกายที่ขาสั่นพั่บๆ ราวกับลูกนกเพิ่งคลอดแบบนี้ เดินไปไม่ถึงหน้าประตูก็ตายรังแน่นอน สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือการเดินสำรวจโครงสร้างและผังของคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ เพื่อหาทางหนีทีไล่ ช่องทางหลบซ่อน และตำแหน่งของพวกบอดี้การ์ด

ทางเดินภายนอกปูด้วยหินอ่อนสีดำสนิทเงาราวกับกระจก ผนังประดับด้วยภาพวาดพู่กันญี่ปุ่นโบราณสลับกับแจกันราคาแพง บรรยากาศมันเงียบสงัดจนน่าขนลุก นรินทร์ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า มือเรียวบางต้องคอยเกาะผนังหินอ่อนพยุงตัวเองไปตลอดทาง เพราะทุกครั้งที่ก้าวขามันจะมีความเจ็บปวดแล่นจากสะโพกทำเอาเขาต้องคอยสูดปากคลายความเจ็บเบาๆ

‘ชั้นสามมีห้องนอนใหญ่และห้องทำงาน... บอดี้การ์ดเฝ้าหน้าบันไดไม่มี น่าจะอยู่ชั้นล่างหมด’ 

ผู้หมวดหนุ่ม์คิดคำนวณในใจพลางบันทึกข้อมูลสถาปัตยกรรมลงในสมองอันชาญฉลาด

เขาเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมทางเดินมุ่งหน้าไปยังบันไดวนตรงกลางคฤหาสน์ สายตาคอยมองหาหน้าต่างหรือช่องลมที่พอจะปีนข้ามออกไปได้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังก้มลงมองประเมินความสูงของชั้นสองอยู่นั้น อาการหน้ามืดจากการเสียเลือดและสารพิษที่ยังตกค้างบวกกับความอ่อนเพลียขั้นรุนแรงก็แล่นเข้าโจมตีระบบประสาทกะทันหัน

โลกทั้งใบหมุนคว้าง สายตาพร่าเบลอไปชั่วขณะ

“อึก...”

ขาทั้งสองข้างที่ไร้เรี่ยวแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็เกิดอ่อนแรงลงไปดื้อๆ ร่างบอบบางจึงเสียหลักลอยละลิ่วตกลงกระแทกพื้นปูนด้านล่างตามแรงโน้มถ่วง หากเป็นร่างเก่าเขาก็คงม้วนตัวสปริงข้อเท้าหลบได้สบายๆ แต่นี่คือร่างของเด็กหนุ่มผู้บอบบาง สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่หลับตาเตรียมรับความเจ็บปวดที่จะตามมา

หมับ!

ทว่า... ความเจ็บปวดที่คาดคิดกลับมาไม่ถึง เมื่อมีท่อนแขนแกร่งหนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักทรงพลังพุ่งเข้ามาโอบกอดเข้าที่รอบเอวของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ก่อนแขนนั้นจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ตัวของนรินทร์ก็ลอยหวืดเข้าไปกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างกำยำเข้าอย่างจัง

กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูกทันที...

เด็กหนุ่มเบิกตาโพลง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบเงยหน้าขึ้นมองคนทีกำลังกอดตัวเขาเอาไว้ และสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มรูปหล่อแบบญี่ปุ่นแท้ เส้นผมสีดำสนิทจัดแต่งทรงรับกับโครงหน้าคมสันดุดัน ใบหน้าไร้ความรู้สึกทว่าแผ่รังสีคุกคามอันน่าเกรงขามออกมาตลอดเวลา

‘ริวเซย์ คุโรยานางิ’

หมวดนรินทร์ลอบกลืนน้ำสลายอึกใหญ่ ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังทันทีที่สบตากับยากูซ่าหนุ่ม และสิ่งที่ทำให้ตำรวจหนุ่มแปลกใจก็คือ... ทำไมเขาแทบไม่รู้สึกถึงการมาของหมอนี่เลยสักนิด!

สำหรับคนที่เป็นตำรวจสายสืบที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ประสาทสัมผัสในการรับรู้เสียงฝีเท้าหรือรังสีของสิ่งมีชีวิตรอบตัวของนรินทร์จัดอยู่ในขั้นอัจฉริยะ แต่ริวเซย์กลับเดินเข้ามาประชิดตัวเขาจากด้านหลังจนสามารถคว้าร่างเขาไว้ได้ โดยที่นรินทร์ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า ไม่ได้กลิ่น และไม่รู้สึกถึงรังสีใดๆ ก่อนหน้านั้นเลยแม้แต่น้อย...

ผู้ชายคนนี้นับว่าอันตรายเกินไปแล้ว ฝีมือและสัญชาตญาณการฆ่าของริวเซย์อยู่ในระดับที่สูงกว่ามาเฟียปลายแถวที่เขาเคยเจอมาทั้งชีวิตอย่างสิ้นเชิง

“เดินออกมาจากห้องทำไมริน?”

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังทรงอำนาจเปล่งออกมาเป็นภาษาไทยสำเนียงติดญี่ปุ่นแปร่งหูเหมือนเมื่อคืน นัยน์ตาคมดุคู่นั้นก้มลงมองสำรวจคนในอ้อมแขน ไล่ตั้งแต่ใบหน้าหวานที่ซีดเซียว ก่อนจะสะดุดนิ่งอยู่ที่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของตนเองที่สวมอยู่บนร่างอ้อนแอ้น แขนเสื้อยาวๆ ที่ถูกพับขึ้นมาลวกๆ และชายเสื้อที่ปิดต้นขาขาวเนียนไว้ปริ่มๆ มันช่างดูยั่วยวนสายตายากูซ่าหนุ่มอย่างร้ายกาจ

“ปล่อย...” นรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามใช้อุ้งมือดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่มันไม่ขยับเลยสักมิลลิเมตรเดียว ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอราวกับขนนกเมื่อเทียบกับแรงมหาศาลของคนตรงหน้า

ริวเซย์ไม่เพียงไม่ปล่อย แต่กลับกระชับอ้อมแขนรัดเอวบางให้จมดิ่งเข้าหาลำตัวหนาแน่นขึ้นไปอีก จนหน้าอกของทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันอย่างแนบชิด นรินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุจากผิวกายของริวเซย์ที่แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา

“ทำไมวันนี้... แววตาของเธอ... ดูแปลกไปนะ” ริวเซย์เอ่ยถามสุ่มเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนกลับจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนรินทร์ราวกับกำลังหาคำตอบ

ปกติแล้ว เวลาเด็กหนุ่มได้สบตากับเขาก็มักจะมีแต่ความหวาดกลัว สั่นเทา และแววตาเว้าวอนระคนนอบน้อมดั่งลูกแกะที่ยอมสยบต่อราชสีห์ แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาในตอนนี้... แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความเจ็บป่วย แต่อารมณ์ในดวงตากลับเด็ดเดี่ยว แข็งกร้าว แฝงไปด้วยความระแวดระวังและการต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด มันเหมือนกับแววตาของนักล่าที่กำลังระวังภัย ไม่ใช่ลูกแกะที่รอวันถูกเชือด

นรินทร์ใจเต้นรัวด้วยความเครียด สัญชาตญาณตำรวจบอกเขาว่าริวเซย์กำลังสงสัย เขาต้องรีบปรับเปลี่ยนท่าทีเพื่อไม่ให้ความลับแตกตั้งแต่เริ่มเกมแมวจับหนู

อดีตผู้กองหนุ่มจึงก้มหน้าลงต่ำ หวังหลบสายตาคมคู่นั้นทันทีแล้วแสร้งทำเป็นส่งเสียงครางเครือในลำคอ แกล้งสั่นระริกให้ดูเหมือนเด็กขี้กลัว

“ขะ... ขอโทษครับ พอดีเมื่อคืนรินเจ็บ... เจ็บจนเวียนหัวไปหมด ลุกขึ้นมาหาคือน้ำดื่มแล้วหน้ามืดครับ” นรินทร์ดัดเสียงให้ดูอ่อนหวานและสั่นเครือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะกระโดดเตะก้านคอไอ้ยักษ์นี่ใจจะขาด

ริวเซย์นิ่งไปครู่หนึ่ง สายตายังคงจับจ้องที่ดวงหน้าหวานจับผิดอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทาอันเกิดจากความเจ็บระบมที่ช่วงล่างของคนตัวเล็ก ยามที่ริวเซย์ออกแรงขยับท่อนแขน สะโพกบางของรินก็เบียดเข้าหากายหนาจนนรินทร์ต้องลอบครางเครือด้วยความเจ็บจุกหลุดออกมาจริงๆ

“หึ... เจ็บงั้นเหรอ?”

ยากูซ่าหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ท่าทีดุดันแข็งกร้าวลดลงไปส่วนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจช้อนข้อพับขาและแผ่นหลังบางลอยขึ้นสู่อากาศ อุ้มเด็กหนุ่มในร่างอ้อนแอ้

---

นขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับอุ้มตุ๊กตานุ่น

“เฮ้ย! ทำอะไร ปล่อยนะ!” นรินทร์ร้องลั่นด้วยความตกใจ สองมือรีบคว้าหมับเข้าที่ลาดไหล่หนาของริวเซย์ตามสัญชาตญาณป้องกันตัว

“อย่าเสียงดัง... ถ้าไม่อยากโดน ‘จัดหนัก’ ต่อจากเมื่อคืนบนพื้นทางเดินนี่...” ริวเซย์เอ่ยขู่เสียงนิ่ง แววตาคมปลาบดุดันตวัดมองลงมาจนนรินทร์ต้องหุบปากฉับ

ยากูซ่าร่างยักษ์สาวเท้าเดินกลับไปยังทิศทางของห้องนอนใหญ่ นรินทร์ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากการยอมนอนนิ่งๆ ในอ้อมแขนแกร่ง ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของริวเซย์ด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความทรงจำเก่าของร่างนี้ที่บอกว่าริวเซย์มีความใจดีและปกป้องผุดขึ้นมาในหัวสมอง... ทว่าสำหรับหมวดนรินทร์ ชายคนนี้คืออาชญากรข้ามชาติและเป้าหมายที่เขาต้องทำลาย

แต่ในระยะประชิดขนาดนี้ ความน่ากลัวและสัญชาตญาณอันเหนือชั้นของริวเซย์กำลังทำให้นรินทร์รู้ซึ้งแล้วว่า การจะล้มมังกรยักษ์แห่งโตเกียวตัวนี้... เขาไม่อาจใช้เพียงแค่กำลังของร่างเด็กอ้อนแอ่นนี่ได้เลย

เขาต้องใช้แผน ‘สืบสวนจากบนเตียง’ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว!