ตอนที่ 10 : ไม่ต้อนรับ

ตอนที่ 

[10]

ไม่ต้อนรับ

 

 

รถม้าคันหรูหราของจวนเติ้งกั๋วกงเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนในเมืองหลวงอย่างไม่เร่งรีบ ภายในรถม้า หลินซวงเยี่ยนเอนหลังพิงหมอนอิงนุ่มสบาย นางเปิดม่านหน้าต่างออกเล็กน้อย ลอบมองบุรุษร่างสูงองอาจที่ควบม้าอยู่เคียงข้างด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ

เติ้งเซี่ยหนานผู้นี้ วันเข้าหอยังทำท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์แทบจะบีบคอนางให้ตายคามือ แต่เหตุใดวันนี้ถึงได้ดั้นด้นตามมาเพื่อกลับบ้านเดิมกับนาง ทั้งที่นางไม่ได้ร้องขอ หรือแม้กระทั่งไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะมา

ทว่าเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ในห้องนอนวันนั้น ที่นางเผลอตัวไปขโมยหอมแก้มเขาเข้า ใบหน้างดงามก็พลันเห่อร้อนขึ้นมา หลินซวงเยี่ยนจึงรีบปล่อยผ้าม่านลง ปิดบังสายตาของตนเองทันที

ในขณะเดียวกัน เติ้งเซี่ยหนานที่ควบม้าอยู่ด้านนอก แท้จริงแล้วเขารู้ตัวตั้งแต่แรกว่ากำลังถูกแอบมองผ่านช่องหน้าต่างรถม้า จึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ลอบคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง 

‘หึ นางกำลังแอบมองข้าอยู่สินะ สายตาที่ทอดมองมาแบบนั้น อย่าบอกนะว่าคิดจะหาโอกาสฉวยโอกาสลวนลามข้าอีก สตรีผู้นี้ช่างไว้ใจไม่ได้เสียจริง เผลอเป็นไม่ได้ ต้องหาทางใกล้ชิดข้าตลอดเวลาเลยเชียว’

แม้ปากจะบ่น แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด

ไม่นานนักขบวนรถม้าก็เดินทางมาถึงหน้าจวนเจ้ากรมขุนนางตระกูลหลิน

ทว่าเมื่อมาถึงสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความเงียบเชียบ หน้าประตูจวนใหญ่ปิดสนิท ไร้ซึ่งบ่าวไพร่หรือผู้ใดมารอรับการกลับมาของบุตรสาวคนโตเลยแม้แต่คนเดียว

เมื่อหลินซวงเยี่ยนก้าวลงจากรถม้า บ่าวเฝ้าประตูที่เพิ่งแง้มประตูออกมาดู ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและไร้ความเคารพว่า “นายท่านและฮูหยินสั่งไว้ว่า ให้คุณหนูใหญ่รอฤกษ์ดีก่อน จึงจะอนุญาตให้ก้าวเท้าเข้าจวนได้ขอรับ”

กล่าวจบบ่าวผู้นั้นก็ทำท่าจะปิดประตูใส่หน้า โดยที่ยังไม่ทันสังเกตเห็นกั๋วกงซื่อจื่อที่เพิ่งลงจากหลังม้ามายืนอยู่ด้านหลังรถม้าด้วยซ้ำ

หลินซวงเยี่ยนไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง นางเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ 

อืม กะจะเล่นงานและหักหน้านางตั้งแต่ก้าวเท้ามาถึงเลยสินะ

ทางด้านเติ้งเซี่ยหนานที่ยืนฟังอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินคำกล่าวของบ่าวเฝ้าประตู มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นทันที รังสีอำมหิตเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูง

ในเวลาเดียวกัน ภายในโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลิน

บรรยากาศยามนี้ช่างแตกต่างจากหน้าประตูจวนลิบลับ หลินจวงสิงและเผิงหว่านกำลังนั่งยิ้มแย้มหน้าบาน โดยมีหลินซีเย่บุตรสาวสุดที่รักนั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนหลินซีหยินนั้นไปสำนักศึกษา

หลินซีเย่สวมชุดผ้าไหมราคาแพงที่นำติดตัวไปจากบ้านเดิม ทว่าใบหน้าของนางกลับหมองคล้ำและมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน นางเพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านเดิมได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก่อนหน้านี้ก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย เล่าถึงความตกระกำลำบากที่ต้องไปเป็นสาวใช้รับใช้คนป่วยในบ้านซอมซ่อของตระกูลเย่ให้บิดามารดาฟัง ทว่าเมื่อมารดาเอ่ยขึ้นเรื่องคำทำนายนั้น หลินซีเย่จึงต้องเงียบปากลง แล้วบอกให้ตนเองอดทน ไม่นานเมื่อถูกบิดามารดาเอาอกเอาใจอารมณ์ก็พลันดีขึ้นกลายเป็นบรรยากาศสุขสันต์

“ว่าแต่เหตุใดหลินซวงเยี่ยนถึงยังไม่มาอีก” หลินจวงสิงเอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าบุตรสาวอีกคนยังไม่มา

ในตอนนั้นเองบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโถง 

“เรียนนายท่าน ฮูหยิน คุณหนูใหญ่เดินทางมาถึงหน้าจวนแล้วขอรับและ... และยังมี...”

“มีอะไร!” หลินซีเย่ตวาดขัดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด พอได้ยินชื่อคนที่ตนเกลียดชังความไม่พอใจก็พวยพุ่งขึ้นทันที ในตอนนั้นเผิงหว่านก็เอ่ยขึ้น

“นางมาแล้วก็ดี ปล่อยให้รออยู่หน้าจวนสักหนึ่งชั่วยามก็แล้วกัน ไปจับตาดูนางไว้”

ในตอนนั้นหลินซีเย่ที่หันมาสบตากับมารดาก็เข้าใจแผนการของมารดาทันที พร้อมกับคิดในใจอย่างมาดร้าย 

สภาพของหลินซวงเยี่ยนในตอนนี้คงน่าสมเพชใกล้ตายเป็นแน่ ให้ชาวบ้านที่สัญจรไปมาได้เห็นสภาพอันบอบช้ำของนางคงจะดีไม่น้อย ฮูหยินซื่อจื่ออันใดกัน วันนี้คงจะมีข่าวใหญ่ให้คนเมืองหลวงได้หัวเราะเยาะสนุกปากแน่ คิดแล้วก็แอบสะใจอยู่ลึก ๆ

ทว่าบ่าวรับใช้กลับทำหน้าอึกอัก พยายามจะรายงานต่อ “แต่คุณหนูรองขอรับ เรื่องนั้น...”

“อะไรของเจ้า! มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้” หลินซีเย่ตบโต๊ะอย่างอารมณ์เสีย 

“ท่านแม่สั่งให้ไปจับตาดูนาง ก็ไปสิ หากไม่ครบเวลาหนึ่งชั่วยาม ห้ามเปิดประตูให้นางเข้ามาเด็ดขาด”

เผิงหว่านพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ หากเจ้าทำงานไม่ดี ปล่อยให้นางเข้ามาลอยหน้าลอยตาก่อนเวลา เจ้าโดนโบยแน่”

บ่าวรับใช้หน้าซีดเผือด เหงื่อตก จะเอาอย่างไรดี หากตนรายงานไม่ครบ คงต้องโดนเล่นงานยิ่งกว่าเดิมอีกแน่ สุดท้ายจึงรีบรวบรวมความกล้าพูดโพล่งขึ้นมา “แต่คุณหนูรองขอรับ คุณหนูใหญ่ไม่ได้มาคนเดียว ซื่อ...”

ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะกล่าวจบ เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจก็ดังแทรกเข้ามาในห้องโถงเสียก่อน

“สงสัยจวนเจ้ากรมตระกูลหลิน คงไม่อยากต้อนรับข้าและฮูหยินแล้วกระมัง ฤกษ์ดีอะไรกันข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!!”

สิ้นเสียงนั้นร่างองอาจของเติ้งเซี่ยหนานก็ก้าวอาด ๆ เข้ามาในห้องโถง โดยมีหลินซวงเยี่ยนเดินเคียงข้างเข้ามาอย่างสง่างาม

คนตระกูลหลินทั้งสามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ต่างตกใจจนดีดกายลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน โดยเฉพาะหลินซีเย่ ทันทีที่นางเห็นใบหน้าของกั๋วกงซื่อจื่อ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มมาอย่างดีก็พลันซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับเห็นผี

ความทรงจำอันโหดร้ายในชาติที่แล้วไหลบ่ากลับมา ภาพที่ซื่อจื่อผู้นี้คลุ้มคลั่งบีบคอนางในคืนเข้าหอ... 

วันนั้นหากมิใช่เพราะสาวใช้ของนางพาคนเข้ามาพังประตูช่วยไว้ได้ทัน นางอาจจะตายคามือเขาตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าจวนกั๋วกงไปแล้ว!

ทว่าเหตุใดวันนี้เขาถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้ แล้วเหตุใดหลินซวงเยี่ยนที่เดินอยู่เคียงข้างเขา ถึงได้ดูงดงามเปล่งปลั่ง ซ้ำยังไร้ร่องรอยบาดแผลใด ๆ บนร่างกายเลยแม้แต่น้อย

ทำไมทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมด!

หลินซีเย่พยายามระงับความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ ทำใจดีสู้เสือ ปั้นหน้าตาให้น่าสงสารและอ่อนหวานที่สุด 

“ซื่อจื่อ... ท่านพูดอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ จวนตระกูลหลินจะไม่ต้อนรับท่านได้อย่างไร”

ว่าแล้วก็บีบน้ำตาเล็กน้อย แสร้งทำเสียงสั่นเครือ 

“เราต่างก็เป็นคนกันเอง เดิมทีข้าก็เกือบจะได้เกี่ยวดองกับจวนเติ้งกั๋วกงแล้ว แต่เพราะพี่หญิง... นาง...”

หลินซีเย่จงใจพูดทิ้งท้ายให้เป็นปริศนา เพื่อตอกย้ำข่าวลือเรื่องการแย่งชิงการหมั้นหมายให้น่าสงสาร เผิงหว่านเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาประคองบุตรสาว ทำทีเป็นโศกเศร้าเสียใจตามไปด้วย

หลินซวงเยี่ยนได้แต่มองละครฉากนั้นแล้วยิ้มเยาะในใจ ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง

หลินจวงสิงผู้เป็นบิดาหน้าเสีย รีบยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก 

“นั่นสิขอรับ ซื่อจื่อ จวนของเราจะไม่ต้อนรับท่านได้อย่างไร เพียงแต่พวกเราไม่รู้ว่าซื่อจื่อจะมาด้วยก็เลย…บกพร่องไปบ้าง”

กล่าวจบหลินจวงสิงก็ส่งสายตาคาดโทษไปทางหลินซวงเยี่ยน โทษฐานที่นางไม่ยอมส่งจดหมายมาบอกล่วงหน้าว่าสามีจะกลับมาด้วย ด้วยความที่ก่อนหน้านี้ หลินซีเย่ยืนยันนั่งยันกับพวกเขาว่า กั๋วกงซื่อจื่อไม่มีทางมากับหลินซวงเยี่ยนอย่างแน่นอน พวกเขาจึงหลงเชื่อเช่นนั้นอย่างสนิทใจ

เติ้งเซี่ยหนานแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองคนตระกูลหลินเรียงตัว “อ้อ เช่นนั้นหรือ เป็นเพราะพวกท่านคิดว่าข้าจะไม่มา ก็เลยไม่ต้องเตรียมการต้อนรับ ไม่ต้องเปิดประตูให้ฮูหยินของข้าเข้าจวนเช่นนั้นหรือ”

“มิใช่นะขอรับ! พวกเรายินดีต้อนรับเสมอ” หลินจวงสิงละล่ำละลักปฏิเสธ

“หากยินดีต้อนรับ แล้วเหตุใดจึงไม่มีผู้ใดออกไปต้อนรับที่หน้าจวนเลยเล่า!” เติ้งเซี่ยหนานตวาดกลับเสียงกร้าว 

!!!

“ไหนจะสั่งให้รอฤกษ์ยามบ้าบออะไรนั่นอีก ไม่มีกำหนดเวลา ไม่มีการต้อนรับ ไม่ให้เข้าจวน แบบนี้หากไม่เรียกว่าไม่อยากต้อนรับจะให้ข้าเรียกว่าอะไร!”