แชร์

ตอนที่ 9 : กลับบ้านเดิม

last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-08 03:24:29

ตอนที่ 

[9]

กลับบ้านเดิม 

 

 

 

สตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะบุตรบุญธรรมที่ไร้ตัวตนในจวนตระกูลหลินอย่างหลินซวงเยี่ยนเหตุใดจึงมีความรู้เรื่องสมุนไพรและมีทักษะการแพทย์อันล้ำเลิศซ่อนเร้นอยู่ได้

ความลับนี้... มีเพียงนางและยวนยวนเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

แท้จริงแล้วเมื่อยามที่หลินซวงเยี่ยนยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อย นางมักจะถูกหลินซีเย่ใส่ร้ายป้ายสีสารพัดเรื่อง ทั้งเรื่องขโมยของ ทำลายข้าวของ หรือแม้กระทั่งผลักน้องสาวตกน้ำ ทั้งที่นางไม่ได้ทำ

ด้วยความลำเอียงของเผิงหว่านผู้เป็นมารดาบุญธรรม หลินซวงเยี่ยนมักจะถูกลงโทษด้วยการส่งตัวไป ‘ขัดเกลาจิตใจ’ ที่อารามอานชินที่ตั้งอยู่หุบเขาอันห่างไกลและทุรกันดารเพียงลำพังอยู่บ่อยครั้ง โดยอ้างว่าเพื่อให้สงบสติอารมณ์และสำนึกผิด

ทว่าในคราวเคราะห์ก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่

การถูกเนรเทศไปอยู่ที่อารามห่างไกลนั้น กลับทำให้นางได้บังเอิญพบกับชายชราสติเฟื่องผู้หนึ่งที่หิวโซ จนกลายมาได้เป็นสหายกันแบบกลาย ๆ

แม้การถูกส่งมาที่อารามจะเหมือนการลงโทษจากทางบ้าน แต่หลินซวงเยี่ยนกลับชอบชีวิตที่นี่มาก เพราะนางไม่ชอบความอึดอัดของการอยู่ในจวนตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย

ด้วยความที่นางมีนิสัยร่าเริงสดใส ชอบพูดคุยและต่อปากต่อคำเก่งพอสมควร ซึ่งเป็นตัวตนที่แท้จริงที่ถูกเก็บซ่อนไว้เมื่ออยู่ในจวน นางมักจะเข้าไปพูดคุย เจรจา และคอยแบ่งปันอาหารให้ชายชราผู้นั้นอยู่เสมอ ความเฉลียวฉลาดและไหวพริบของนางถูกใจชายชรายิ่งนัก ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากรับนางเป็นศิษย์  ผู้ใดจะคาดคิดว่าชายชราผู้นั้นดูเผิน ๆ เหมือนขอทานซอมซ่อ แต่แท้จริงกลับมีทักษะการแพทย์ที่ล้ำเลิศนัก สุดท้ายนางจึงได้กราบเขาเป็นอาจารย์

วิธีการสอนของท่านอาจารย์นั้นช่างแปลกประหลาดพิสดาร เขาไม่ให้นางท่องจำตำราแพทย์มากมายอย่างที่ควรจะเป็น ทว่ากลับโยน ‘แผ่นหนังหมู’ ให้นางหนึ่งผืน สั่งให้นางใช้มีดเล่มเล็กกรีดลงบนแผ่นหนังหมูนั้นทุกวัน กรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่มีที่จะกรีด โดยมีข้อแม้ว่ารอยกรีดต้องมีความลึกสม่ำเสมอ ห้ามตื้นเกินไปและห้ามทะลุแผ่นหนังเด็ดขาด วันถัดมาก็จะมีหนังหมูแผ่นใหม่มาให้ฝึกเสมอ

นางต้องหาเหตุผลเพื่อจะได้ออกมาอยู่ที่อารามแห่งนี้ และต้องฝึกฝนการกรีดหนังหมูอยู่นานนับปี จนกระทั่งปลายนิ้วสามารถกะน้ำหนักได้อย่างแม่นยำดุจจับวาง อาจารย์จึงยอมให้ผ่าน

แต่ก็ยังสั่งให้นางฝึกฝนไปเรื่อย ๆ เพราะอาจารย์กล่าวว่าสักวันหนึ่งนางจะต้องได้ใช้ทักษะนี้

แม้นางจะสงสัยว่าจะต้องเอาไปทำอะไรก็ตาม และที่สงสัยมากกว่านั้นคืออาจารย์เอาเงินจากที่ใดไปซื้อหนังหมูมาให้นางฝึก ทั้งที่จะกินข้าวทีก็มีแต่นางเลี้ยง

อาจารย์ เลี้ยงนิดเลี้ยงหน่อยทำเป็นบ่น!

ระหว่างนั้นเขาก็สอนวิชาการแพทย์และสมุนไพรที่จำเป็นให้นาง และหลังจากที่นางปักปิ่น อาจารย์ก็ได้มอบมีดปลายแหลมบางเฉียบที่ตีขึ้นมาเป็นพิเศษ และชุดเข็มเงินเข็มทองล้ำค่าให้เป็นของขวัญ ก่อนที่เร้นกายจากไปด้วยกล่าวว่ามีธุระต้องไปทำ

และใครจะไปรู้เล่าว่าทักษะการกรีดหนังหมูในวันนั้น จะกลายมาเป็นวิชาช่วยชีวิตที่นางใช้กรีดเส้นเลือดที่ข้อมือเพื่อรีดพิษออกจากร่างของกั๋วกงซื่อจื่อในวันนี้!

ย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ตลอดเวลาที่นางต้องทนอยู่ในจวนตระกูลหลิน นางถูกสั่งให้สงวนกิริยาทุกอย่าง ห้ามทำตัวโดดเด่น ห้ามออกไปข้างนอกโดยพลการ ต้องทำตัวราวกับคนไร้ตัวตน ก็เพื่อไม่ให้รัศมีไปบดบังความโดดเด่นของหลินซีเย่

น้องสาวผู้นั้นพยายามที่จะอยู่เหนือนางทุกอย่าง แม้ว่านางจะไม่ทำอะไร หลินซีเย่ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาก็มักจะหาโอกาสมาเล่นงานนางเสมอ เคยพยายามลอบทำลายรูปโฉมของนางหลายครั้ง ทั้งแอบใส่ผงพิษลงในแป้งผัดหน้า หรือแกล้งสาดน้ำร้อนใส่ แต่โชคดีที่นางมีวิชาแพทย์ ทั้งการใช้เข็มเงินเข็มทองและยาดีติดตัว จึงสามารถรักษาผิวพรรณตนเองให้รอดพ้นมาได้ทุกครั้ง

ต้องขอบคุณอาจารย์มากจริง ๆ ที่สอนวิชาให้มิเช่นนั้นนางคงไม่รอด

และในชาติที่แล้ว ที่เย่เจิ้งเคอสามารถฟื้นขึ้นมาจากการเป็นคนไม่ได้สติและสอบเป็นจ้วงหยวนได้ทันเวลา ก็เป็นเพราะนางแอบใช้ทักษะฝังเข็มนี้รักษาเขาอย่างลับ ๆ ผนวกกับของบำรุงราคาแพงหูฉี่ที่นางกว้านซื้อมาให้นั่นเอง

หากถามว่าเอาเงินมาจากที่ใด

ด้วยเงินสินเดิมที่ตระกูลหลินให้มานั้นมีเพียงน้อยนิด โชคดีที่ก่อนหน้านั้นนางแอบปรุงยาล้ำค่าที่คิดค้นขึ้นมากับปรับปรุงจากสูตรของอาจารย์ แล้วให้ยวนยวนนำออกไปประมูลขายที่หอการค้าชื่อดังนางจึงมีเงินไม่น้อย ก่อนที่จะนำเงินเหล่านั้นมาบำรุงสามีสารเลวผู้นั้นหลังแต่งงาน รวมถึงครอบครัวของเขาจนแทบนับมูลค่าไม่ได้

ทว่าในชาติใหม่นี้ เย่เจิ้งเคอจะไม่ได้รับโอกาสนั้นอีกต่อไป

“ก้าวแรกของการแก้แค้นเริ่มขึ้นแล้ว...” หลินซวงเยี่ยนพึมพำกับตนเองหน้าคันฉ่อง ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มเย็นชา นางอยากจะเห็นนัก ว่าหากหลินซีเย่รู้ว่าสิ่งที่ใฝ่ฝันเอาไว้นั้นไม่มีทางเป็นจริง สภาพของน้องสาวผู้แสนดีจะเป็นเช่นไร!

ทางด้านห้องหนังสือของเติ้งเซี่ยหนาน

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ถูกฉวยโอกาสขโมยหอมแก้มเมื่อหลายวันก่อน กั๋วกงซื่อจื่อผู้ห้าวหาญก็หลบลี้หนีหน้า ไม่ยอมกลับไปนอนในห้องหอร่วมกับฮูหยินของตนเองอีกเลย

เขายกข้ออ้างเรื่องงานมาบังหน้า แต่แท้จริงแล้วเป็นเพราะเขารับรู้ได้ว่าหัวใจของเขาเต้นแรงกว่าปกติอย่างควบคุมไม่ได้!

‘สตรีผู้นั้นช่างอันตรายยิ่งนัก หรือนางวางยาเขา?’

เติ้งเซี่ยหนานสะบัดศีรษะไล่ความคิดไร้สาระ “คงไม่ใช่หรอก”

ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยคือ... 

ร่างกายของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เพียงแค่การกรีดเลือดระบายพิษออกไปครั้งเดียวในวันนั้น เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายขึ้น ลมปราณที่เคยติดขัดเริ่มไหลเวียนสะดวก อาการปวดหัวและอารมณ์ฉุนเฉียวโมโหร้ายได้บรรเทาลงผิวพรรณที่เคยซีดเซียวก็เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา

นี่นางรักษาเขาได้จริง ๆ หรือ ช่างน่าอัศจรรย์นัก

ทว่าเมื่อเขาสั่งให้คนไปสืบประวัติของหลินซวงเยี่ยนอย่างละเอียดอีกครั้ง ข้อมูลที่ได้กลับมาก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ

นางถูกตระกูลหลินรับเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ โตมาก็ถูกขังให้อยู่แต่ในเรือนหลัง ไม่ค่อยได้ออกไปพบปะผู้คน นอกจากนั้นก็ไม่มีเบื้องหลังอะไรที่ผิดปกติเลยแม้แต่น้อย

แล้วสตรีที่ดูไร้พิษสงเช่นนาง ไปเอาวิชาแพทย์พิสดารและความกล้าบ้าบิ่นเหล่านั้นมาจากที่ใดกัน?

แล้วไหนจะจุดประสงค์แอบแฝงที่เขาสงสัยนั่นอีก

ก่อนจะนึกถึงคำพูดของนางในคืนเข้าหอ ที่ตอกหน้าเขาเรื่องจุดประสงค์ในการแต่งงาน เติ้งเซี่ยหนานก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บางอย่าง

แท้จริงแล้วหลินซวงเยี่ยนมิใช่คนที่ต้องมาแต่งกับเขาด้วยซ้ำ ความจริงคนที่ต้องแต่งคือหลินซีเย่ ทว่าหลินซีเย่กลับคิดไปแต่งกับจวี่เหรินผู้นั้นแทน วาสนานี้จึงตกมาเป็นของหลินซวงเยี่ยน

ส่วนข่าวลือเสียหายที่เขาได้ยินมา ก็คงเป็นฝีมือของหลินซีเย่ที่จงใจปล่อยออกมาทำลายชื่อเสียงพี่สาว

“เช่นนั้นที่ผ่านมา ข้าก็เข้าใจนางผิดมาตลอดสินะ” เติ้งเซี่ยหนานถอนหายใจยาว ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก

ภาพใบหน้างดงามที่เชิดขึ้นอย่างถือดีและแฝงไปด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ใครของหลินซวงเยี่ยน ลอยเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง

“หลินซวงเยี่ยน แท้จริงแล้วเจ้าเป็นคนอย่างไรกันแน่”

ในที่สุดเมื่อครบสามวันของการแต่งงาน ต่อไปก็เป็นการกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม

ที่หน้าประตูจวนกั๋วกง รถไม้ม้าหรูหราคันใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หลินซวงเยี่ยนในชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม

“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ พวกเราจะไม่รอซื่อจื่อหรือเจ้าคะ” ยวนยวนที่ถือห่อของขวัญเดินตามมาติด ๆ เอ่ยถามขึ้น พลางชะเง้อคอมองเข้าไปในจวน

หลินซวงเยี่ยนส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่หรอก”

เรื่องนี้ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของนางเลยแม้แต่น้อย เพราะในชาติที่แล้ว นางจำได้แม่นยำว่าในวันกลับเยี่ยมบ้านเดิม เติ้งเซี่ยหนานก็ไม่ได้ไปเป็นเพื่อนหลินซีเย่เช่นกัน

ไม่สิ ในอดีต แม้กระทั่งตัวหลินซีเย่เองก็ไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเดิมด้วยซ้ำ

มีเพียงสาวใช้ของหลินซีเย่ที่นั่งรถม้ากลับมาส่งข่าวที่จวนตระกูลหลิน โดยอ้างหน้าเรียบเฉยว่า ‘คุณหนูรองยังไม่สะดวกมาเยี่ยมบ้านเดิมเจ้าค่ะ เพราะซื่อจื่อยังไม่อนุญาตให้ออกมา’

หลินจวงสิงและเผิงหว่านได้ยินเช่นนั้นก็หลงเชื่อและคิดไปเองเป็นตุเป็นตะ ยิ้มหน้าบานคิดว่าบุตรสาวคงกลายเป็นที่โปรดปรานของซื่อจื่อมากจนเขาไม่อยากให้ออกห่างกาย หนำซ้ำยังหันมาพูดจาค่อนขอดถากถางนาง ที่ต้องแบกหน้ากลับมาเยี่ยมบ้านเดิมคนเดียว

“ดูสามีของเจ้าสิซวงเยี่ยน ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย สู้ซื่อจื่อของเย่เออร์ก็ไม่ได้!”

นั่นคือคำพูดของมารดาบุญธรรมในชาติก่อน

หลินซวงเยี่ยนส่ายหน้าเบา ๆ “หึ ก็ไม่ได้เรื่องจริง ๆ นั่นแหละ”

นางเลิกคิดฟุ้งซ่าน เตรียมจะก้าวเท้าขึ้นบันไดรถม้าเพื่อออกเดินทาง

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวขึ้นไป เสียงทุ้มกังวานก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“กลับบ้านเดิมทั้งที แต่ไม่พาสามีไปด้วย นี่มันเรียกว่าอะไรกัน”

!!!

หลินซวงเยี่ยนชะงักกึก แล้วหันขวับกลับไปมองด้วยความสงสัย

ร่างสูงของเติ้งเซี่ยหนานในชุดลำลองสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต กำลังก้าวเดินออกมาจากประตูจวน ท่วงท่าสง่างามและองอาจ

“ท่านจะไปด้วยหรือเจ้าคะ” หลินซวงเยี่ยนเลิกคิ้วถาม

เติ้งเซี่ยหนานเลิกคิ้วตอบอย่างยียวน “ข้าไม่ควรไปหรือ”

กล่าวจบเขาก็หันไปพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องขนหีบของขวัญล้ำค่าจำนวนมาก ขึ้นไปจัดเรียงบนรถม้าคันหลังที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นเติ้งเซี่ยหนานก็กระโดดขึ้นควบหลังม้าคู่ใจของเขาด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาคมกริบทอดมองลงมาที่ฮูหยินของตนเอง

หลินซวงเยี่ยนมองการกระทำอันเหนือความคาดหมายของเขาอย่างงง ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไปตามการประคองของยวนยวน

‘ชาตินี้ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียวนะ’ หญิงสาวคิดในใจ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะนุ่ม

ทางด้านเติ้งเซี่ยหนานที่ควบม้าอยู่เคียงข้างรถม้า เขาลอบมองผ่านม่านหน้าต่างที่ปลิวไสว

‘อย่างไรเสียนางก็ถือว่ามีความดีความชอบที่ช่วยรักษาเขา เขาจะยอมฝืนใจไปเป็นเพื่อนสักครั้งก็แล้วกัน’

ซื่อจื่อหนุ่มพยายามหาข้ออ้างเข้าข้างตนเอง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาอยากไปกับฮูหยินของตนมาก และเขาอยากจะไปสืบดูให้เห็นกับตา ว่า ‘บ้านเดิม’ ของนาง แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนพิเศษที่ 2 : ปานผีเสื้อที่ถูกส่งต่อ

    ตอนพิเศษที่ [2]ปานผีเสื้อที่ถูกส่งต่อวันเวลาผันผ่านไปหลายปี เติ้งเซี่ยหนาน กั๋วกงซื่อจื่อผู้หล่อเหลาองอาจ และท่านหญิงหลินอวี้ ฉายายอดหมอหญิงผู้เก่งกาจ ก็ได้มีพยานรักตัวน้อย ๆ นามว่า เติ้งเยี่ยนหรันเติ้งเยี่ยนหรันในวัย 5 ขวบนั้น เป็นเด็กหญิงที่หน้าตางดงามจิ้มลิ้ม ถอดแบบมาจากมารดาราวกับพิมพ์เดียวกัน ซ้ำยังเฉลียวฉลาดเกินวัย เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของทุกคนในจวน รวมถึงในวังหลวงที่มักจะถูกพระอัยยิกา (องค์หญิงใหญ่) และพระอัยกา (ฮ่องเต้) เรียกตัวเข้าไปกอดหอมอยู่เป็นประจำดูเผิน ๆ ชีวิตของคุณหนูน้อยจวนเติ้งกั๋วกงก็ดูสมบูรณ์และไร้ซึ่งปัญหาใด ๆทว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวเด็กน้อย แต่มันอยู่ที่ ‘รอยปาน’ ประจำตัวของนางต่างหาก!เติ้งเยี่ยนหรัน เกิดมาพร้อมกับรอยปานรูปผีเสื้อสีแดงระเรื่อที่ข้อมือด้านใน ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับมารดาของนางราวกับจับวางและเนื่องจากเรื่องราวปาฏิหาริย์ในอดีต เกี่ยวกับปานผีเสื้อที่เสริมดวงชะตา นำพาความรุ่งโรจน์มาสู่ผู้ที่ได้ครอบครองและใกล้ชิด เคยเป็นที่เลื่องลือและพิสูจน์ให้เห็นแล้วดังนั้น เมื่อบรรดาขุนนางและคหบดีชั้นสูงในเมืองหลวง ได้รับรู้เรื่องปานผีเสื้อที่สืบทอดมาถึงร

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนพิเศษที่ 1 : อาจารย์ผู้ลึกลับ 1/2

    ตอนพิเศษที่ [1]อาจารย์ผู้ลึกลับ ‘นี่มันอะไรกันเนี่ย! ในยุคโบราณแบบนี้ มีคนที่หน้าตาสวยหล่อราวกับเทพเซียนเดินดินขนาดนี้เลยหรือ ทั้งศิษย์พี่หญิงที่งดงามล่มเมือง ไหนจะบุรุษร่างสูงข้างกายนางที่หล่อเหลาจนดาราไอดอลในยุคนางยังต้องชิดซ้าย นี่มันเบ้าหน้าฟ้าประทานชัด ๆ’หลังจากทักทายทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอ หลินซวงเยี่ยนก็หันไปผายมือ แนะนำบุรุษร่างสูงที่ยืนเงียบอยู่เคียงข้างให้อาจารย์ได้รู้จัก“ท่านอาจารย์นี่คือเติ้งเซี่ยหนาน สามีของข้าเองเจ้าค่ะ”จีจิ้งลูบเคราสีดอกเลาของตนเอง พยักหน้าหงึกหงักด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาของเขาทอดมองเติ้งเซี่ยหนานอย่างลึกซึ้งราวกับมองทะลุปรุโปร่ง“อืม ๆ ดี ๆ มาเถิดซื่อจื่อ พวกเราเข้าไปพูดคุยจิบชากันในเรือนดีกว่า ปล่อยให้เหล่าสตรีเขาคุยกันไป”เติ้งเซี่ยหนานค้อมศีรษะรับคำเชิญอย่างนอบน้อม พลางคิด อาจารย์ผู้นี้รู้ว่าเขาคือซื่อจื่อ ทั้งที่ภรรยาเขายังไม่ได้แนะนำเลย ไม่ธรรมดา ก่อนจะเดินตามหลังชายชราเข้าไปในเรือนทางด้านหลินซวงเยี่ยน เมื่ออยู่กันตามลำพังกับศิษย์น้อง นางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย“อิงเล่อ วิชาที่อาจารย์สอนให้เจ้าเมื่อครู่นี้ คือวิชาอะไรหรือ เ

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนพิเศษที่ 1 : อาจารย์ผู้ลึกลับ 1/1

    ตอนพิเศษที่ [1]อาจารย์ผู้ลึกลับ วันหนึ่งหลังจากที่หลินซวงเยี่ยนและเติ้งเซี่ยหนานเดินทางไปเยี่ยมเยียนไท่จื่อเฟยที่ตำหนักบูรพา และได้รับฟังข่าวดีเรื่องที่พระชายาทรงตั้งครรภ์มังกรได้สำเร็จสมความปรารถนา อันเป็นผลมาจากวิชาแพทย์และการฝังเข็มปรับสมดุลของหลินซวงเยี่ยน นางก็ได้รับของล้ำค่าจากผู้สูงศักดิ์กลับมามากมายขากลับหลินซวงเยี่ยนจึงเอ่ยชวนสามี ให้แวะไปไหว้พระและเยี่ยมเยียนท่านอาจารย์ที่อารามที่พบกันคราวก่อนเมื่อรถม้าเดินทางมาถึงหน้าอาราม ตลอดจนเข้าไปในอารามเดินหาจนทั่วก็ไม่พบวี่แววของผู้เป็นอาจารย์เลยแม้แต่น้อย หลินซวงเยี่ยนจึงจับจูงมือเติ้งเซี่ยหนาน พาลัดเลาะไปทางด้านหลังของอารามตามความเคยชินและสัญชาตญาณระหว่างทางเดินทะลุป่าไผ่ นางก็เริ่มเล่าเรื่องราวความเป็นมาในอดีตให้สามีฟังอย่างละเอียด ว่าระหว่างนางและอาจารย์ผู้ลึกลับ ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นกันแน่“ต้องย้อนไปตั้งแต่ตอนที่ข้ายังเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเลยเจ้าค่ะ” หลินซวงเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำลึกความหลัง “ในตอนนั้นข้ามักจะถูกแม่บุญธรรมสั่งลงโทษให้ไปที่อารามอานชินที่อยู่นอกเมืองเพื่อขัดเกลาจิตใจอยู่เป็นประจำ”อารา

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนที่ 35 : สามีของนางก็ต้องเป็นของนาง (ตอนจบ)

    ตอนที่ [35]สามีของนางก็ต้องเป็นของนาง (ตอนจบ)สามวันผ่านไปหลังจากที่กั๋วกงซื่อจื่อเอาแต่เคี่ยวกรำ เอ๊ย ใช้เวลาพักผ่อนและกะหนุงกะหนิงอยู่กับภรรยาจนหนำใจ เขาก็ทำตามธรรมเนียม โดยพาหลินซวงเยี่ยนนั่งรถม้ากลับไปเยี่ยมบ้านเดิม ซึ่งก็คือ ตำหนักขององค์หญิงใหญ่ในวังหลวงการเยี่ยมบ้านเดิมครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนลิบลับ ทุกอย่างราบรื่น อบอุ่น และเต็มไปด้วยรอยยิ้มทว่าในช่วงบ่ายขากลับ เติ้งเซี่ยหนานกลับสั่งให้รถม้าเปลี่ยนเส้นทาง เขาไม่ได้พานางมุ่งหน้ากลับจวนเติ้งกั๋วกงในทันที แต่กลับพารถม้าไปจอดเทียบอยู่ที่หน้าร้านค้าทำเลทองแห่งหนึ่ง ในย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวงหลินซวงเยี่ยนมองดูหน้าร้านที่ยังปิดปรับปรุงอยู่ด้วยความแปลกใจ “ท่านพี่ที่นี่คือที่ใดหรือเจ้าคะ”เติ้งเซี่ยหนานไม่ตอบ เขายิ้มกว้าง ก่อนจะจับมือนาง จูงเดินเข้าไปภายในร้านที่กว้างขวาง ทว่าด้านในยังคงว่างเปล่า ไม่มีสินค้าใด ๆ วางขาย“เจ้าเคยบอกข้าว่าเจ้ามีความฝันอยากจะเปิดโรงหมอเล็ก ๆ เป็นของตนเองมิใช่หรือ”เขาหันมาสบตากับนาง “ที่นี่คือพื้นที่ของเจ้า เจ้าสามารถเนรมิตและทำอะไรในสิ่งที่เจ้าต้องการได้อย่างเต็มที่เลย”หลินซวงเยี่ยน

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนที่ 34 : สามีใหม่เร้าใจจริง ๆ

    ตอนที่ [34]สามีใหม่เร้าใจจริง ๆ งานอภิเษกสมรสครั้งใหม่ระหว่างท่านหญิงหลิงอวี้ พระธิดาเพียงพระองค์เดียวขององค์หญิงใหญ่ และกั๋วกงซื่อจื่อแห่งจวนเติ้งกั๋วกง ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมพระเกียรติในอีกหนึ่งเดือนต่อมาครานี้ทุกอย่างเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบและถูกต้องตามธรรมเนียมประเพณีทุกประการ ไม่มีคำดูถูก ไม่มีสายตาดูแคลน มีเพียงเสียงแสดงความยินดีที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวงเจ้าบ่าวในชุดมงคลสีแดงสดปักลายพยัคฆ์เหิน ควบม้าเหงื่อโลหิตมารับเจ้าสาวด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและเต็มใจอย่างยิ่งยวด แตกต่างจากงานแต่งครั้งแรกที่เขาไม่แม้แต่จะก้าวออกจากจวนอย่างลิบลับบรรยากาศในงานมงคลเต็มไปด้วยความชื่นมื่น อาจจะมีเพียงองค์หญิงใหญ่ผู้เป็นมารดาที่แอบน้ำตาซึมบ้าง เพราะเพิ่งจะได้พานพบและใช้เวลาอยู่ร่วมกับพระธิดาสุดที่รักเพียงแค่เดือนเดียว ก็ต้องส่งตัวนางเข้าหอเสียแล้วทว่าพระองค์ก็ทรงเข้าใจความลึกซึ้งระหว่างบุตรสาวและกั๋วกงซื่อจื่อเป็นอย่างดี จึงไม่อยากทำตัวเป็นแม่ยายจอมจู้จี้ให้พวกเขาต้องลำบากใจ อีกอย่างหลังแต่งงานกันแล้ว ทั้งคู่ก็ยังคงอาศัยอยู่ในเมืองหลวง หาได้ย้ายไปอยู่ที่ใดไกลเสียหน่อย

  • เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่   ตอนที่ 33 : กิ่งไม้หัก 1/2

    ตอนที่ [33]กิ่งไม้หัก ในอีกมุมหนึ่งของเมืองหลวง ณ จวนตระกูลเย่ในห้องหนึ่งของบ้านศพที่แห้งกรังและเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าของเย่เจิ้งเคอเองก็ถูกค้นพบเช่นกันผู้ที่มาพบศพ คือเพื่อนบ้านที่ทนกลิ่นเหม็นไม่ไหว จึงงัดประตูเข้ามาดู หลังจากที่ได้รับการไหว้วานจากเย่ต้านและเหลียงหรู ที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง ให้มาช่วยดูบุตรชายป่วยติดเตียงให้หน่อยอนิจจา ชีวิตของบัณฑิตหนุ่มผู้เคยวาดฝันจะสอบเป็นจ้วงหยวน บัดนี้กลับจบสิ้นลงอย่างน่าสมเพชยิ่งกว่าสุนัขข้างถนนเสียอีก ไม่รู้ว่าตระกูลเย่ไปทำกรรมหนาอะไรไว้ ถึงได้พบจุดจบเช่นนี้ส่วนองค์ชายสิบสองที่เคยบอกกับหลินซีเย่ว่าจะส่งคนมาจัดการเก็บกวาดศพและทำลายหลักฐานให้นั้น แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ใส่ใจหรือสั่งให้คนมาทำอะไรเลยแม้แต่น้อย เพียงปล่อยทิ้งร่างของเย่เจิ้งเคอให้นอนเน่าเปื่อยคาเตียงไว้แบบนั้น ด้านชะตากรรมของลู่หมิงเจานั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเย่เจิ้งเคอเท่าใดนัก เพราะสุดท้ายเขาก็ตายด้วยโรคร้ายนอนตายข้างถนนเช่นกันเวรกรรมโดยแท้อีกด้านหนึ่ง ณ ตำหนักเย็นที่แสนอ้างว้างและมืดมิดในวังหลวงจ้าวกุ้ยเฟย อดีตสตรีผู้ทรงอำนาจ ที่ยังคงรับไม่ได้กับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของตระกู

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status