Share

บทที่ 13

Penulis: จิ่นหลี่ชีชี
ภาพการถูกรังแกนับไม่ถ้วนแวบขึ้นมาในใจของ สู่เนี่ยนชู และเธอก็หลับตาอย่างประหม่า:

“ฉะ ฉันไม่ดูแล้ว!”

"พึบ!"

หลินโจวหัวเราะเบา ๆ และยื่นท๊อฟฟี่กระต่ายขาวในมือให้เธอ:

“ทิ้งท็อฟฟี่พวกนี้ให้ฉันหน่อย ถังขยะอยู่ตรงนั้น”

"อา?"

สู่เนี่ยนชู อุทานอย่างเหลือเชื่อเล็กน้อย:

“โยน...โยนทิ้งเหรอ?

“ใช่ วันนี้ฉันเอามามากเกินไปจนกินไม่หมด”

สู่เนี่ยนชู เหลือบมอง หลินโจว ด้วยความประหลาดใจ

เมื่อตระหนักว่าเขาไม่ได้หมายถึงสิ่งอื่นใดจริงๆ เธอจึงมองลงไปที่ท็อฟฟี่อีกครั้ง

ยังอดไม่ได้ที่จะเตือน:

“ใช่ แต่ท็อฟฟี่พวกนี้มันยังดีอยู่เลย จะเป็นการสิ้นเปลืองไป...”

นี่คือสิ่งที่หลินโจวกำลังรอคอย

ชาติที่แล้วเขาได้มอบท๊อฟฟี่นมเหล่านี้ให้กับ สู่เนี่ยนชู ในวันนี้

ในเวลานั้น หยุนรั่วซีเพิกเฉยต่อเขาตลอดเช้าหลังจากที่คำสารภาพของเขาถูกปฏิเสธในพิธีสาบานตน

แน่นอนว่าไม่มีใครอยากได้ท็อฟฟี่ในกระเป๋าของเขา

หลินโจวอารมณ์เสียมากในตอนนั้นเมื่อใดก็ตามที่เขาสัมผัสถึงท๊อฟฟี่ เขาจะนึกถึงหยุนรัวซีในตอนที่ปฏิเสธเขา

เขาหยิบทอฟฟี่ออกมาและเตรียมที่จะทิ้งพวกมันไป

เมื่อหลินโจวเดินไปที่ถังขยะ เขาได้ยินคำพูดแรกที่ สู่เนี่ยนชู พูดตั้งแต่พวกเขาพบกัน:

"เพื่อนร่วมชั้น ไม่ จะสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ได้"

หลินโจวที่ถูกขัดยิ่งรู้สึกรำคาญมากกว่าเดิม จึงโยนท๊อฟฟี่เหล่าน้นให้เธอ

“งั้นก็ช่วยฉันจัดการซะ!”

จากนั้นเขาก็พา หลิวชื่อหมิง โดดเรียนไปร้านอินเตอร์เน็คคาเฟ่

ดังนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมท๊อฟฟี่เหล่านี้จึงช่วยชีวิต สู่เนี่ยนชู ได้

แต่เนื่องจากเป็นการช่วยชีวิต มันจึงต้องมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเพื่อนร่วมชั้นตัวน้อย

ชาตินี้เขาไม่สารภาพรัก ไม่ถูกปฏิเสธ ไม่อยากเสียอารมณ์ กลับอารมณ์ดีแทน

เขาหาเหตุผลมามอบท๊อฟฟี่ให้เธอเท่านั้น

“โอ้ งั้นเธอก็กินมันสิ!”

“หือ? กิน...กิน?”

“ก็ใช่ ฉันไม่อยากกินแล้วไม่ยอมให้ทิ้ง ถ้าไม่กินใครจะกิน”

นี่เป็นเหตุผลที่ดีจริงๆ!

หลินโจวยังอยากจะยกย่องตัวเองอีกด้วย

“พรุ่งนี้กินได้นะ...”

หลินโจววางกระดาษทดสอบไว้ระหว่างคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงถอนหายใจ:

"เฮ้อ พรุ่งนี้ก็มีอีก พ่อให้ฉันพกมันทุกวัน บอกว่าป้องกันน้ำตาลในเลือดต่ำ แต่ว่าฉันไม่ชอบกินท๊อฟฟี่กระต่ายขาวนี่สิ ร่างกายฉันแข็งแรงขนาดนี้จะน้ำตาลในเลือดต่ำได้ยังไงกัน แต่ฉันก็ไม่อยากทำลายน้ำใจของพ่อ ถ้าเธอไม่กินก็ช่วยทิ้งให้ฉันหน่อยแล้วกัน"

"..."

จากนั้น สู่เนี่ยนชู ก็วางท๊อฟฟี่ลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

"ขอบคุณนะ"

"ด้วยความยินดี!"

เมื่อรู้ว่าเธอไม่เต็มใจที่จะทิ้งมันไป หลินโจวก็บรรลุเป้าหมายและไม่ได้รบกวนเธออีก

อาจารย์ได้เริ่มสอนแล้ว

หลินโจวมุ่งความสนใจไปที่การฟังบทเรียนอย่างระมัดระวังและพบว่าเช่นเดียวกับวรรณกรรม เขาสามารถจดจำสิ่งต่าง ๆ ได้ตราบใดที่เขาอ่านมันเพียงครั้งเดียว

หลินโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

ประโยชน์ของการเกิดใหม่นี้ดีจริงๆ!

ในชีวิตนี้ ไม่ว่า สู่เนี่ยนชู จะเข้าโรงเรียนไหน เขาก็ควรจะเข้าได้

แต่ สู่เนี่ยนชู รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ของเธอไม่เพียงให้เธออ่านแบบทดสอบท่านั้น แต่เขายังให้ท๊อฟฟี่แก่เธออีกด้วย

ทำไม สิ่งนี้เกิดขึ้น?

……

เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่ระฆังโรงเรียนจะดังขึ้น หลิวซือหมิงผิวปากเบาๆ ไปทางหลินโจว ส่งสัญญาณให้เขารีบหยิบกล่องอาหารกลางวันและเตรียมพร้อมสำหรับการวิ่ง 100 เมตร

ถึงเวลากินแล้ว!

หลินโจวเข้าใจทันทีและลุกขึ้นยืนทันทีที่ครูบอกว่าเลิกเรียนแล้ว

แต่หลังจากเดินไปเพียงสองก้าว เขาก็พบว่า สู่เนี่ยนชู ไม่ขยับ

เธอไม่ได้ตั้งใจจะหยิบกล่องอาหารกลางวันไปด้วยซ้ำ เธอก้มหน้าก้มตาลงวางหนังสือเรียน

หลินโจวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“เพื่อนร่วมห้องตัวน้อยของฉัน เธอม่กินข้าวเหรอ?”

สูเนี่ยนชู เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ:

“เอ่อ...ฉันจะไปทีหลัง”

“โอเค งั้นฉันไปก่อนนะ”

หลินโจวไม่ได้สนใจมากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันกลัวสังคมและขี้อายกับทุกสิ่งที่เธอพูด บางทีเธออาจไม่ชอบออกไปหาอาหารเมื่อมีคนจำนวนมากและชอบอยู่คนเดียว

อีกหน่อยสนิทกันแล้วค่อยพาเธอไปกินด้วยกัน

ภายใต้การกระตุ้นของ หลิวชื่อหมิง หลินโจวก็ออกจากห้องเรียนและตรงไปที่โรงอาหาร

ประตูห้องสอง

เมื่อหยุนรั่วซีและหลี่เสี่ยวหวันออกมา พวกเขาเห็นหลินโจวและหลิวซือหมิง

หยุนรัวซีลืมไปโดยสิ้นเชิงว่าเธอเพิ่งสาบานว่าจะไม่สนใจหลินโจวอีกต่อไป เธอตะโกนโดยไม่รู้ตัว:
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 140

    คนทั้งคนตกตะลึง“พี่ พี่โจว?”หลิวซื่อหมิงตบไปที่บนไหล่ของเขา:“ทำบื้ออะไรอยู่?นี่คือน้ำที่พี่โจวซื้อให้นาย ดูนายสิ โง่แล้วยังทำเป็นอวดฉลาดซื้อมาแค่สี่ขวด ทำให้พี่โจวของฉันไม่ได้ดื่มน้ำเลย!”เซี่ยตงชิง:???เขาพบว่า ทุกอย่างในวันนี้ดูเหมือนว่าจะผิดปกติไปเล็กน้อย“แต่ แต่ว่า พวกนายไม่ได้บอกให้ฉันซื้อห้าขวด…”“นายนับหัวคนไม่เป็นเหรอ?ถ้าอย่างนั้นทำไมพี่โจวถึงไม่ให้นายไปห้าสิบบาท แต่ให้นายไปหนึ่งร้อยบาท?”“เป็นอย่างนี้เหรอ?”เซี่ยตงชิงกลืนน้ำลาย และมองหลินโจวอย่างงุนงงหลินโจว……เป็นอะไรไป?“เอาล่ะ อย่ามัวพูดมากอยู่เลย หลิวซื่อหมิงรีบมากวาดพื้นสิ!”“มาแล้ว!”หลิวซื่อหมิงรีบวิ่งไปแถวสุดท้าย หยิบไม้กวาดขึ้นมาและเริ่มกวาดเฉียนกั๋วกั่วก็กล่าวว่า:“ฉันก็จะช่วยด้วย ไม่ต้องเกรงใจ!”สวี่เนี่ยนชูไม่ได้พูดอะไร แต่เดินไปที่แถวสุดท้ายอย่างเงียบๆทั้งสามต่างก็ถือไม้กวาดกัยคนละด้ามเดิมทีหลิวซื่อหมิงตั้งใจจะกวาดแถวที่สอง แต่ถูกเฉียนกั๋วกั่วรั้งเอาไว้“หลิวซื่อหมิง พวกเราจะไปกวาดสองแถวข้างใน!”“ทำไมเหรอ?”หลิวซื่อหมิงรู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อยเฉียนกั๋วกั่วกลอกตาใส่ และชี้ไปทางหลินโจว ห

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 139

    สามนาทีต่อมาเซี่ยตงชิงเช็ดปาก เคี้ยวข้าวคำสุดท้ายแบบลวกๆ และลุกขึ้นยืน:“ฉันกินเสร็จแล้ว”คนอื่นๆที่ยังกินได้ไม่ถึงครึ่ง :?หลินโจวเงยหน้าขึ้น: “ทำไมนายต้องกินเร็วขนาดนี้ด้วย?”“เดิม เดิมทีฉันเป็นคนกินข้าวเร็วอยู่แล้ว ฉันกลับห้องเรียนก่อนนะ”"เดี๋ยวก่อน"หลินโจวคว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้อีกครั้ง:“จู่ๆก็รู้สึกกระหายน้ำนิดหน่อย ในเมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว ไปซื้อเครื่องดื่มมาให้ทุกคน คนละขวดก็แล้วกัน”ขณะที่พูด หลินโจวก็ควักเงินออกมาจากในกระเป๋า ท่ามกลางสายตาที่ประหลาดใจของเซี่ยตงชิง เขาก็เก็บเงินห้าสิบบาท เอาเงินแบงก์ร้อยออกมา แล้วยัดมันเข้าไปในมือของเซี่ยตงชิง"......"เซี่ยตงชิงมองดูการกระทำของหลินโจวด้วยความสับสน และพูดอย่างร้อนใจว่า:“ฉัน...รอให้พวกนายกินเสร็จก่อนแล้วค่อยไปซื้อเองดีไหม?”“ไม่ได้ จะสำลักตายแล้ว ขอร้องล่ะเพื่อนร่วมชั้นเซี่ย นายช่างเป็นคนดีจริงๆ”คำว่าคนดีทำให้เซี่ยตงชิงยินยอมเขารับเงินพร้อมอุ้มกล่องอาหารแล้ววิ่งไปที่ร้านสะดวกซื้อเล็กๆหลินโจวกล่าวอย่างขบขันว่า:“เอาล่ะ ทุกคนกินต่อเถอะ”คณะกรรมการแรงงานจางจิ่นหงตักข้าวกลับมาเผอิญเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าเ

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 138

    มาถึงโรงเรียนตอนหกโมงเช้าของวันรุ่งขึ้นอย่างตรงเวลาหลังจากอ่านหนังสือในตอนเช้าแล้ว หลินโจวก็หยิบกล่องข้าวออกมา และเตรียมจะไปทานข้าวกับเพื่อนร่วมโต๊ะตัวน้อย เฉียนกั๋วกั่ว และหลิวซื่อหมิงแต่กลับถูกจางจิ่นหงสมาชิกคณะกรรมการแรงงานห้ามเอาไว้:“หลินโจว วันนี้กลุ่มนายจะต้องปฏิบัติหน้าที่ นายอย่ามาเล่นลูกไม้นะ หลังจากที่ทานข้าวเสร็จแล้วให้ตั้งใจทำความสะอาดให้ดีๆ อ้อใช่แล้วหวังลี่หยวนที่อยู่ในกลุ่มของพวกนายย้ายไปอยู่กลุ่มอื่นแล้วนะ ส่วนสวี่เนี่ยนชูให้มาอยู่กลุ่มพวกนาย อีกสักพักนายบอกเธอว่าจะต้องทำอะไรบ้าง”ระบบการทำความสะอาดของห้องสองปกติแล้วจะมีกลุ่มละสี่คนคนในกลุ่มของหลินโจว ได้แก่หลิวซื่อหมิง เพื่อนร่วมโต๊ะของหลิวซื่อหมิงเซี่ยตงชิง หวังลี่หยวนและหลินโจวหลินโจวในอดีต พอถึงเวรปฏิบัติหน้าก็จะเลือกที่จะลืม ดีแต่พูดงานไม่ทำหลิวซื่อหมิงก็มักจะเลียนแบบเขาเช่นกันส่งผลให้ มีเพียงแต่หวังลี่หยวนและเซี่ยตงชิงเท่านั้นที่ทำงานในกลุ่มนี้ทั้งสองคนมักจะพร่ำบ่นอยู่เสมอ และขอร้องจางจิ่นหงย้ายตนไปกลุ่มอื่น จางจิ่นหงไม่มีทางเลือก จึงทำได้แค่มาเร่งเร้าเขาด้วยตนเองทุกครั้งถ้าเร่งเร้าไม่ได้จริงๆ ต

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 137

    ฉินซู่หลานที่กำลังขึ้นไปชั้นบนมองไปที่ฉินอวี่เถียนด้วยความประหลาดใจ“เมื่อก่อนแม่ทำอะไรลูกก็จะกินอันนั้นไม่ใช่เหรอ?”“นั่นมันเมื่อก่อน แต่วันนี้ หนูอยากกินข้าว หนูหิวแล้ว”น้ำเสียงของฉินอวี่เถียนแฝงด้วยความออดอ้อนเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะแตะท้องของตนเองหิวจริงๆแม้แต่เธอเองก็ยังไม่ทันได้สังเกตว่า ดูเหมือนว่าเธอจะทำตามที่หลินโจวพูด ทีละขั้นตอนเมื่อฉินซู่หลานได้ได้ยินดังนี้ก็รู้สึกเบิกบานใจลูกสาวรู้จักติดแม่แล้ว ดีจริงๆ!“ได้ได้ได้ หนูอยากกินอะไรแม่ก็จะทำอันนั้นให้ ลูกกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน ทำเสร็จแล้วเดี๋ยวแม่เรียก”"ค่ะ"เปิดประตูห้องพอฉินอวี่เถียนเข้าไปในห้อง ก็เห็นกระต่ายมาร์ชเมลโลว์บนโซฟาเธออยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสมันโดยไม่รู้ตัว แต่พอเอื้อมมือไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็หยุดอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าไปในห้องฉินอวี่เถียนถอดเสื้อผ้าผู้ชายออก แล้วหยิบเสื้อกล้ามกีฬาขึ้นมา เพื่อใช้เป็นชุดนอนแต่หลังจากที่ครุ่นคิดดูแล้ว จับพลัดจับผลูไม่รู้ยังไง เธอก็มาที่หน้าตู้เสื้อผ้าเปิดประตูตู้เล็กๆที่ถูกล็อคไว้ และหยิบชุดนอนหมีของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆชุดหนึ่งออกมาจากข้างในหลังจากทำท่าต่า

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 136

    “แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ทีแรก? ครั้งหน้าถ้ากลับมาดึกให้โทรบอกแม่รู้ไหม หนูกลับบ้านดึกขนาดนี้ แม่เป็นห่วงแทบแย่”น้ำเสียงของฉินซู่หลานอ่อนโยนขึ้น บางครั้งก็ปนกับเสียงสะอื้นไห้เธอยกมือขึ้น แล้วลูบหัวของฉินอวี่เถียนเบา ๆท่าทางที่ใกล้ชิดนี้ ทำให้ฉินอวี่เถียนแสบจมูกเธอพยายามที่จะเติบโตขึ้น พยายามที่แข็งแกร่งขึ้น และใช้วิธีการของตนเองปกป้องแม่อยู่ตลอดเวลาจู่ๆตอนนี้ก็รู้สึกว่า แม่ดูเหมือนว่ากำลังปกป้องตนเองมากกว่า?เธอลูบจมูก:“หนูรู้แล้วค่ะแม่ ครั้งหน้าหนูจะกลับมาให้เร็วกว่านี้”"อืม ดีมาก"หลังจากคุยกับฉินอวี่เถียนแล้ว ฉินซู่หลานก็มองไปที่หลินโจว“เสี่ยวโจว ขอบใจหลานมากนะที่ส่งเสี่ยวเถียนกลับมา คืนนี้หลานพักอยู่ที่นี่ไหม? ป้าจะทำอาหารมื้อดึกให้”“ไม่ต้องครับคุณป้า เห็นท่าทางของป้าแล้วผมก็รู้เลยว่า เฒ่าหลินก็จะต้องรอผมอยู่ที่ประตูบ้านแน่นอน ถ้าผมไม่กลับไป กลัวโดนทุบตีเหมือนกันครับ”ฉินซู่หลานครุ่นคิดดูแล้วมันก็ใช่ลูกคือแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ตลอดไป ไม่ว่าพวกเขาจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม“เอาล่ะ หลานอยากกินอะไรบอกป้ามาได้เลย ป้าทำเสร็จแล้วจะให้เสี่ยวเถียนเอาไปให้”“งั้นก็ ทำลูกชิ้นทอด

  • เกิดใหม่มาพิชิตใจยัยโต๊ะข้างๆ   บทที่ 135

    “ฉันรู้จักเธอแน่นอน แต่เธอกลายเป็นเทพแห่งการเรียนรู้ได้อย่างไร?”"อันดับที่หนึ่งของทั้งเมืองยังไม่ใช่เทพแห่งการเรียนรู้อีกเหรอ? เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ในสายวิทยาศาสตร์ ได้อันดับที่หนึ่งของทั้งเมือง เอาชนะผู้ชายได้ตั้งมากมาย ยอดเยี่ยมมากเลย ตอนนี้เธอเป็นไอดอลของฉัน! และจะเป็นแบบอย่างในการเรียนของฉันด้วย!"พอฉินอวี่เถียนพูดถึงสวี่เนี่ยนชู ก็รู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมากหลินโจวกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ พูดอย่างขบขันว่า:“เถียนเถียน เธอยังไม่รู้จักสวี่เนี่ยนชูใช่ไหม?”ไม่เช่นนั้นเมื่อวานนี้ สวี่เนี่ยนชูคงจะยืนข้างตนเองแล้วแถมยังถูกเธอเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแฟนของตนอีก ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงไม่ปฎิกิริยาอะไรเลยสักนิด“ใช่แล้ว ฉันไม่รู้จัก ทำไมเหรอ! คงจะมีโอกาสได้รู้จักเองแหละ”“ถ้าไม่เป็นอย่างนัั้นแล้วจะยังไง? ฉันจะแนะนำเธอให้รู้จักเอาไหม? ฉันค่อนข้างจะคุ้นเคยกับเธอดี”“พอเหอะ เทพแห่งการเรียนรู้ของฉันจะมารู้จักมักจี่กับนักเรียนเรียนแย่อย่างนายได้อย่างไร? เธอไม่ได้ตาบอกซะหน่อย! นายไม่ต้องใช้เธอมาเพื่อมาตีสนิทกับฉันหรอก”"......"“อีกอย่าง ตอนนี้ผลการเรียนของฉันยังไม่ดีพอ ไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ก

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status