Se connecterPartager
บทที่ 90 การกลับมาของหลิวชิงหลี
Date de publication:
2026-10-18 11:17:01
Dernier chapitre
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 167 ครานี้ ขอเดินเคียงข้างกันตลอดไป (จบบริบูรณ์)
เมื่อเห็นเขาลังเลอยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามา หลิวชิงหลีก็รู้สึกแน่นในอกเล็กน้อย อัดอั้นอยู่นานกว่าจะหลุดปากออกมาหนึ่งประโยค“เข้ามาเถอะ”มู่หรงเฉิงใช้สายตาซึมซับใบหน้าของหญิงคนรักอย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดที่กดทับมาหลายวันพลันปะทุออกจากดวงตา เขามีถ้อยคำมากมายอยากเอ่ย มีหลายสิ่งอยากทำ ทว่าทั้งร่างกลับราวถูกสะกด ไม่อาจขยับเขยื้อนนางค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา เขาจึงเหมือนตื่นจากฝัน ส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนกล่าวว่า“เจ้าไปพักเถิด ข้าขอออกไปสักครู่ เดี๋ยวก็กลับมา”เขาก้มมองสภาพอันยับเยินของตนเอง ปลายหูแดงจัดราวหยดเลือด แล้วรีบจากไปดุจควันลอย หลงเหลือไว้เพียงรอยเท้าดำทะมึนทอดยาว คดเคี้ยวออกไปนอกลานหลิวชิงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน มู่หรงเฉิงในยามนี้ช่างแตกต่างจากภาพจำในอดีตที่สุขุม เย็นชา และเปี่ยมอำนาจ ราวกับเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิงยังไม่ถึงครึ่งก้านธูป เขาก็กลับมาอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นชุดยาวสีเขียวอ่อนเรียบสะอาด เป็นเสื้อผ้ารัดกายแบบที่บ่าวรับใช้สวมยามทำงาน แขนเสื้อและขากางเกงสั้นเผยให้เห็นท่อนแขนและน่อง ดูคล่องตัวและสบายตาเขาเคาะประตูเบาๆ หลิวชิงหลีก
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 166 คำตอบของหลิวชิงหลี
หลี่เหยียนคลายจุดใบ้ให้หลิวชิงหลี นางมองภาพตรงหน้า ใจอยากฟาดเขาสักฝ่ามือ ไม่ว่าเจตนาที่แท้จริงของเขาคืออะไร แต่การกักขังนางและไม่ใส่ใจความสมัครใจของนางล้วนเป็นความจริงน่าเสียดายที่ตอนนี้ นางทำได้เพียงส่งสายตาเขม่นใส่เขาเท่านั้นทั้งสองจ้องตากันนิ่งๆ หลี่เหยียนหัวเราะเบาๆ ยื่นมือบีบแก้มที่พองลมด้วยความโกรธของนางอย่างขบขัน ทว่าเมื่อหางตาเหลือบเห็นมู่หรงเฉิงว่ายขึ้นฝั่ง เขากลับโน้มตัวลงกะทันหัน ริมฝีปากแนบเข้าใกล้ริมฝีปากของนาง เหลือเพียงเส้นบางๆ ก็จะสัมผัสกันหลิวชิงหลีกำลังจะด่ากราด เขากลับเอียงหน้าไปจูบแก้มนางเบาๆ แทน“อ๊าก! หลี่เหยียน ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!!!”หลิวชิงหลีโกรธจนเส้นผมแทบตั้งชัน โทสะพุ่งพล่านจนชั่วขณะหนึ่งนางฝืนคลายจุดได้เอง ร่างกายโซเซไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นหมายฟาดหน้าเขา ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศ“ข้าจะฆ่าเจ้า!”เสียงคำรามดังขึ้น มู่หรงเฉิงที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เตะหลี่เหยียนออกไปอย่างแรง หลี่เหยียนกระเด็นถอยหลังหลายก้าว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งยังไม่ทันตั้งหลัก มู่หรงเฉิงก็พุ่งเข้าใส่ราวสิงโตคลั่ง ชักดาบฟาดฟันไม่ยั้ง รอบด้านอลหม่าน ชาวเกาะกว่าครึ่งพากันหนีเอาช
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 165 ความจริงของสองโลก
“ส่วนมู่หรงเฉิง เขาไม่เคยกลับมาเลย เขายังคงเฝ้าเจ้าอยู่ในโลกเดิมตลอดมา มู่หรงเฉิงที่เจ้าเห็นในตอนนี้ เป็นเพียงผู้ที่อาศัยเครื่องหอม เพื่อรับความทรงจำมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น”หลิวชิงหลีไม่อาจตัดสินได้ว่าควรเชื่อหรือไม่ “แล้วท่านเล่า”“นางในโลกนั้นใกล้จะไม่ไหว ข้าจึงฝืนข้ามมา เพื่อสะสมบุญกุศล และก็เพื่อ…”เขาเหลือบตามองท้องน้อยของนางอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เพื่อให้พวกเจ้าบรรลุเป้าหมายโดยเร็ว มีทายาทสืบทอดสายโลหิต และได้บ่มเพาะผู้ปกครองรุ่นถัดไป”“ต้องสะสมบุญกุศลครบสามภพ นางจึงจะกลับมา กลับมาสู่พวกเรา”เรื่องราวที่ได้ฟังนั้นประหลาดเกินจริง หลิวชิงหลีไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่รู้ได้ว่าตอนนี้นางปลอดภัย หลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนาง ความหวาดระแวงในใจก็ค่อยๆ คลายลงเมื่อจิตใจสงบลงแล้ว นางมองใบหน้าด้านข้างของชายตรงหน้า เห็นความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ พลันเกิดความรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างประหลาดในโลกนั้น นางรู้หรือไม่ว่าหลี่เหยียนทำทุกอย่างเพื่อนางถึงเพียงนี้คิดไปคิดมานางก็ส่ายศีรษะแรงๆ ยิ่งคิดยิ่งประหลาด ราวกับนางกลายเป็นคนใจร้ายไปเสียเอง“ขอโทษ” นางพึมพำออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินหรือไม่ไม่ว่าอย่างไรใน
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 164 พิธีสมรสที่ไม่ได้ยินยอม
หลิวชิงหลีดึงสาวใช้คนหนึ่งในจวนไว้ ชี้ไปที่โคมแดงในมือนางแล้วถาม“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ ในจวนมีเรื่องมงคลหรือ”รอยยิ้มของเด็กสาวชะงักค้าง สีหน้าทั้งหมดพลันแข็งทื่อ นางนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมา“อีกสามวันท่านมิใช่จะเข้าพิธีสมรสกับท่านเจ้าเกาะหรือเจ้าคะ ชุดแต่งงานตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขนมมงคลก็จัดเตรียมไว้ครบถ้วน ท่านเจ้าเกาะตั้งใจจัดงานเลี้ยงใหญ่ เชิญแขกทั่วทั้งเกาะ จึงสั่งให้ประดับเรือนเช่นนี้เจ้าค่ะ”แต่งงานเช่นนั้นหรือ หลี่เหยียนเสียสติไปแล้วหรือ เรื่องนี้ล้ำเส้นเกินไป คิดว่านางเป็นเพียงตุ๊กตาดิน ปั้นอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีหัวใจ ไม่มีโทสะเลยหรืออย่างไรหลิวชิงหลีอัดแน่นด้วยความคับข้องใจในอก นางไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย พลันหมุนกายวิ่งตรงไปยังเรือนของหลี่เหยียนในทันทียามเฝ้าประตูพากันแตกตื่น รีบเข้าขวางไว้ ไม่กล้าล่วงเกินนาง แต่ก็ไม่กล้าปล่อยให้นางเข้าไป จนเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้าผาก“ฮูหยิน ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ ท่านเจ้าเกาะกำลังประชุม ไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น”“ฮูหยิน อย่าทำให้พวกข้าน้อยลำบากเลยขอรับ เข้าไปจริงๆ ไม่ได้……”หลิวชิงหลีพุ่งมาถึงตรงนี้ ความโกรธในอกก็สลายไป
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 163 เกาะแห่งพันธนาการ
เห็นได้ชัดว่าข้ากับเจ้าเหมาะสมกันยิ่งกว่า เราต่างเป็นปลาที่โหยหาอิสรภาพ เหตุใดต้องเป็นเขา เหตุใดทั้งสองชาติภพจึงเป็นเขาเสมอ…”วาจาของบุรุษค่อยๆ ทะลักออกมา อารมณ์ในดวงตาโถมซัดราวคลื่น คล้ายจะคลุ้มคลั่ง เขาวางมือทั้งสองบนไหล่นาง ราวตั้งคำถาม ทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับหลิวชิงหลีสูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณบอกว่านางไม่ควรอยู่ต่อ จึงหันกลับมุ่งสู่ห้องของตน ปิดประตูเสียงดังลั่น แล้วสอดกลอนแน่นหนาเขาตามมา หยุดยืนอยู่นอกประตู กดนิ้วที่หว่างคิ้วด้วยความอ่อนล้า เอ่ยเสียงแผ่วว่า“เป็นข้าที่ล่วงเกินไป ควบคุมตนไม่อยู่ เจ้าไปพักผ่อนเถิด เราใกล้จะถึงแล้ว”หลิวชิงหลีไม่ตอบ นางมุดเข้าใต้ผ้าห่ม พลิกกายไปมาอยู่นาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ปล่อยให้ตนเองหลับไปวิชาแพทย์และพิษของนางล้วนเรียนจากเขา ต่อหน้าเขานางหาได้มีทางต้าน ต่อให้ระแวดระวังเพียงใด ก็ยังเป็นปลาในเขียง ได้แต่เดิมพันที่คุณธรรมของเขาเท่านั้นลึกลงไปในใจ นางยังคงเชื่อว่าหลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนางวันถัดมา นางตื่นขึ้นเพราะเสียงคลื่นซัดฝั่ง ได้ยินเสียงหลี่เหยียนเคาะประตูเบาๆ“ตื่นหรือยัง เราเทียบท่าแล้ว”หลิวชิงหลีเปิดประตู ลงจากเรือพร้อมเขา ขึ้นสู่เกาะ
เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน บทที่ 162 ผู้ที่ช้าก้าวหนึ่งเสมอ
ช่างเถิด ไปก็ไป เดิมทีนางคิดจะพาเหรินชิงเสวี่ยไปส่งให้มู่หรงเฉิง บัดนี้กลับรู้สึกว่าไร้ความหมายสิ้นดีวันถัดมา ผู้ที่พอจะมีเสียงในราชสำนัก ผู้ที่สมัครใจอยู่ต่อ รวมถึงขุนนางที่ยังไม่ทันหลบหนี ต่างพากันเข้าสู่ตำหนักไท่เหอระเบียบใหม่จำต้องถูกสร้างขึ้น งานที่ต้องทำยังมีอีกมากมาย หลิวชิงหลีก็ปะปนอยู่ในนั้น แม้ตลอดเวลาจะมีสายตาแปลกประหลาดจับจ้องมาที่นาง นางก็ยังสีหน้าเรียบเฉย ร่วมอภิปรายกิจการบ้านเมืองกับทุกคนอย่างเปิดเผย จนกระทั่งฟ้ามืด ผู้คนจึงแยกย้ายเพิ่งก้าวออกจากประตูตำหนักไท่เหอ หลี่หรูจิ่งก็เข้ามาหานาง กล่าวคำอำลา“ยังไม่คิดจะไปกับข้าหรือ เต็มใจจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือ?”หลิวชิงหลีไม่ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามว่า “หากข้าตอบตกลง ท่านจะพาข้าไปได้หรือ”หลี่หรูจิ่งเม้มริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าพาเจ้าออกทะเลได้ ท่องไปทั่วหล้า”“ดินแดนโพ้นทะเลหรือ ข้าก็อยากไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้ สักวันหนึ่งข้าจะไปแน่”หลี่หรูจิ่งรู้ว่าชักชวนไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงมองนางอีกครั้ง เอ่ยเสียงเบาเพียงคำว่า “ข้าไปล่ะ”การจากลาย่อมนำมาซึ่งความอาวรณ์เสมอ หนทางข้างหน้ายังขรุขระ นางถอนหายใจแผ่วเบาแล้วหัน
Vous vous intéresseriez aussi à
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี27.0K Vuesซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา32.1K Vuesสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.4K Vuesชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K Vuesไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน2.1K Vuesฉันจะใช้ชีวิตให้เอง เหยาเมิ่งหรง
พู่กันตวัดลาย (จ้าวเสวี่ยฉิง)19 Vuesชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม650 Vuesทะลุมิติมาเป็นแม่นมให้ฝ่าบาท
ภัสสพิชชา148 Vues
