Novels by อวิ๋นมาวเฟย

ออกจากกระโจมของมู่หรงเฉิง หลิวชิงหลียังจมอยู่ในความคิดฟุ้งซ่าน อกหนักอึ้ง ไร้เรี่ยวแรง ครั้นเดินมาถึงหน้ากระโจมของตน สายตาก็พลันสว่างวาบม้าเหงื่อโลหิตงดงามนัก เหตุใดจึงมาปรากฏที่นี่ได้“อาหลี เจ้ากลับมาแล้วหรือ”ภายในกระโจมมีบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมา สวมกวานเงิน รวบผมอย่างเรียบร้อย ผ้าคลุมสีแดงสดดุจเมฆยามอรุณ นั่นคือจงหลีฉีเมื่อเห็นหลิวชิงหลี แววตาเรียบเฉยของนางก็พลันเปล่งประกายยินดี หลิวชิงหลีมองไปทางนาง ฝืนยิ้มในแบบที่คิดว่าดูดี ทว่ากลับถูกตบไหล่เบาๆ จนความจริงถูกเผยออกมา“ใจไม่สงบหรือ ใครรังแกเจ้า บอกมา ข้าจะไปซัดมันให้เอง”“ไม่เป็นไร ไม่มีใครรังแก ท่านแม่ทัพจงหลีมาที่นี่ได้อย่างไร”ดูเหมือนนางจะยุ่งนัก หลายวันแล้วที่ไม่ได้พบกัน“เพิ่งกลับจากภารกิจ ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงเจ้าอยู่บ้าง”จงหลีฉีพูดตรงไปตรงมาและกล้าหาญยิ่ง แม้จะเป็นสตรี ก็ยังทำให้หลิวชิงหลีผู้เก็บงำความรู้สึกมาโดยตลอด หน้าแดงขึ้นมาได้ยังไม่ทันตอบ ร่างของนางก็เบาหวิว ในพริบตาก็ถูกจงหลีฉีอุ้มขึ้นไปนั่งบนหลังม้าด้วยมือเดียว พอจะทรงตัวได้ ด้านหลังก็แนบชิดกับแผงอกอุ่นๆ ของอีกฝ่ายอืม…ใบหน้ายิ่งร้อนผ่าว นางไม่เคยชินกับความใกล

ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่าเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ราวสายน้ำในบ่อมืดลึก ปลายนิ้วยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับค้อนหนักกระหน่ำลงบนหัวใจของหลิวชิงหลีครั้งแล้วครั้งเล่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ปิดบังรัศมีของผู้กุมอำนาจต่อหน้านาง แรงกดดันอันรุนแรงราวปีศาจร้ายถาโถมเข้าใส่ นางอดไม่ได้ต้องถอยหลังไปสองสามก้าว หัวใจเต้นกระหน่ำ หายใจติดขัดเขากำลังหยั่งเชิง หรือว่ายังมีความหมายอื่นแอบแฝง หลิวชิงหลีเองก็ไม่รู้ว่าหากอยู่ต่อจะทำสิ่งใดได้บ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้ชัด คือเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ย่อมไม่อาจถูกส่งกลับไปอย่างง่ายดายนางเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสุกใสเปล่งประกายอบอุ่น ราวหิ่งห้อยยามราตรี“ได้ยินว่าที่นี่ลึกลับนัก ข้าอยากเห็นเหยี่ยวโผบินกลางเวหา อยากเห็นดวงดาวทอดเงาเหนือทุ่งหญ้า อยากเอื้อมมือคว้าดาวเหนือทั้งเจ็ด และอยากเห็นทะเลสาบยามค่ำคืนที่ส่องประกายยิ่งกว่าไพลิน…”ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นถ้อยคำจากในหนังสือ ว่าด้วยทิวทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์ของแดนเหนือ แท้จริงแล้วสถานที่เหล่านั้นอยู่ลึกไปทางเหนือยิ่งกว่า เป็นดินแดนของชาวเป่ยหรงใช่แล้ว นางกำลังประจบเอาใจ อวยพรให้เขายึดเป่ยหรงได้โดยเร็วเวลาผ่า

เรื่องที่นางทำไว้ที่ซูโจว จะพาดพิงถึงบิดาและเฉียวเฉียวหรือเปล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งดำดิ่งลงไป หลิวชิงหลีแทบไม่ได้นอนทั้งคืน จนถึงยามไก่ขันใกล้รุ่ง เปลือกตาอันอ่อนล้าจึงปิดลงในที่สุดผ่านไปสองวันอย่างทรมาน เสิ่นฉีอันก็ปรากฏตัวต่อหน้าหลิวชิงหลีอีกครั้งเขาพานางไปยังกระโจมที่มู่หรงเฉิงใช้ปรึกษาหารือกับเหล่าขุนนางเป็นประจำ ครั้นถึงหน้ากระโจม เขาก็ถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่หลิวชิงหลีเตรียมใจมาแต่ต้น ตั้งใจวางตนให้ต่ำต้อย ไม่สบตาเขาแม้แต่น้อย พยายามลืมเรื่องในอดีต และมองเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าทว่าเมื่อถึงเวลาจริง ใจก็ยังหนักอึ้ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายกัดฟัน ยกม่านขึ้นแล้วก้าวเข้าไปในกระโจมนางก้มหน้าเล็กน้อย แสดงท่าทีระมัดระวัง ดูราวกับคนซื่อสัตย์เรียบร้อย ทว่าหางตากลับแอบกวาดมองรอบด้านอยู่ตลอด ภายในกระโจม นอกจากนางแล้ว ไม่เห็นผู้ใดอีกขณะกำลังสงสัย นางเพิ่งก้าวไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าด้านหลังก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้นางตกใจสะดุ้ง รีบกระโดดถอยหนีออกไป“ตกใจหรือไม่”แขนยาวของบุรุษโผล่เข้ามาตรงหน้า ดูราวกับจะยื่นมาประคองนาง หลิวชิงหลีชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติ เสียงหัวใจของตนดังอึกท

หลิวชิงหลีจนปัญญา ถอนหายใจเบาๆ หลายครา ซู่เหยาที่อยู่ข้างกายเหมือนรับรู้บางอย่าง จึงก้าวออกมากล่าวว่า“คุณหนู ให้บ่าวตั้งกระโจมเล็กอยู่ข้างๆ ดีหรือไม่ เช่นนี้ก็สะดวกต่อการรับคำสั่งจากท่าน”“ได้ เราไปขอกระโจมกับของใช้กันเดี๋ยวนี้ และเจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าคุณหนู เรียกข้าว่าชิงหลีก็พอ”ระหว่างทางไปขอกระโจมและของใช้ หลิวชิงหลีลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า“ซู่เหยา ข้าไม่จำเป็นต้องมีสาวใช้ ข้าทำทุกอย่างเองได้ วันนี้เพียงหาทางปฏิเสธไม่ทัน ภายหน้าข้าจะหาทางส่งเจ้ากลับไป ได้หรือไม่”ผิวของซู่เหยาขาวเนียน ยังไม่ถูกลมทรายกัดกร่อน รูปโฉมงดงาม อ้อนแอ้นดุจกิ่งหลิว ดูคล้ายสตรีในห้องหอที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างประณีต กลับต้องมาทำงานรับใช้ผู้อื่น บางทีอาจเป็นเพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้“คุณหนูคิดจะไล่บ่าวไปหรือเจ้าคะ หรือว่าบ่าวข้าทำสิ่งใดผิด หรือพูดสิ่งใดไม่ควร บ่าวไม่ต้องการกระโจมก็ได้ บ่าวสามารถนอนเฝ้าอยู่นอกกระโจมท่าน บ่าวไม่อยากกลับไป ขอคุณหนูโปรดเมตตา…”หลิวชิงหลีมีเจตนาดี มิคาดว่าซู่เหยาจะตอบสนองรุนแรงเพียงนี้ นางเพิ่งเอ่ยคำออกไป ซู่เหยาก็เงยดวงตาชุ่มฉ่ำดุจลูกกวาง มองนางอย่างน้อยใจ หยาดน้ำตาใสกลิ้งร่วงล

“ผู้คนล้วนมีความลับ เจ้าก็มี ข้าก็มี เหตุใดต้องบีบให้ผู้อื่นควักหัวใจ เปิดรอยแผลให้ตรวจสอบ ด้วยคุณความดีของนางและบิดา หากแลกคำว่าความไว้วางใจกลับคืนมาไม่ได้ ข้าว่าภารกิจนี้นี้ไม่สำเร็จก็ช่างเถิด และยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเจ้ากับข้ามิใช่หรือ”มู่หรงเฉิงยืนหันหลังให้ แสงเย็นจากนอกกระโจมสาดทาบลงบนร่างของเขา เฉกเช่นถ้อยคำที่หลุดจากปาก แหลมคมเย็นเยียบ ชวนให้ผู้ฟังหนาวสะท้านไปทั้งกายแม้มู่หรงเฉิงมิได้หันกลับมา หลี่เหยียนกลับรู้สึกราวกับเห็นสายตาเย็นเฉียบดุจปลายเหล็กแหลม แทงลึกลงในใจเขาอย่างไร้ความปรานีในที่สุดหลี่เหยียนก็หมดแรงต่อต้าน น้ำเสียงอ่อนลง“ข้า…ก็ไม่ได้คิดจะทำอันใดกับนางจริงๆ เพียงแค่ข่มขวัญเล็กน้อยเท่านั้น”เขาย่อมมิใช่คนอกตัญญูรู้คุณไม่เป็น ก่อนเดินทางสู่แดนเหนือ หลี่เหยียนกับมู่หรงเฉิงก็พบแล้วว่า ในหมู่พวกตนมีสายลับที่ฮ่องเต้ทรราชส่งมา สายลับผู้นั้นลอบสมคบกับชาวเป่ยหรง หวังแลกเมืองสิบแห่ง เพื่อโจมตีจากภายในและภายนอก พร้อมกันทำลายกำลังของพวกเขาอย่างร้ายแรงเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตีโอบหลังยามเผชิญหน้ากับเมืองหลวง มู่หรงเฉิงจึงยอมสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจ นำทัพออ

นางตั้งใจจะหยั่งคำจากปากจงหลีฉีต่อ แต่เหลือบไปเห็นอีกฝ่ายถือหมั่นโถวข้างละลูก กินอย่างเอร็ดอร่อยเสียจนแทบจะเลียนิ้ว ความสุขนั้นชัดเจนเกินไป นางจึงกลืนคำพูดกลับลงไปเงียบๆจงหลีฉีคนนี้ดูทั้งเก่งกล้า ทั้งซื่อบื้อในคราเดียวกัน ช่างเถิด ไปถามท่านอาอวี๋ให้รู้เรื่องที่มาของนางโดยตรงน่าจะง่ายกว่าหลิวชิงหลีกินไม่มาก ส่วนจงหลีฉีกลับกินเก่งนัก คนเดียวจัดการหมั่นโถวไปกว่าสิบลูก อาหารบนโต๊ะแทบเกลี้ยงสิ้น แต่นางยังดูเหมือนไม่อิ่มจงหลีฉีลูบท้องกลมๆ ของตนเอง แล้วยังจุ๊ปากอย่างเสียดาย “อร่อยจริงๆ อาหลี พรุ่งนี้ข้ายืมชื่อเจ้าไปขอข้าวอีกได้หรือไม่”หลิวชิงหลีแทบจะพ่นน้ำชาที่เพิ่งดื่มออกมา นี่มันคำพูดของคนหรือ ขอข้าวก็ขอข้าว เหตุใดต้องเอาชื่อของนางไปอ้างด้วย“ขอบคุณท่านแม่ทัพจงหลี แต่ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้น ทหารกินเช่นใด ข้าก็กินเช่นนั้น ไม่จำเป็นต้องฟุ่มเฟือย”“เช่นนั้นหรือ”แววตาของจงหลีฉีที่เคยสุกใสกลับหม่นลงในพริบตา จนหลิวชิงหลีมองแล้วอดใจอ่อนไม่ได้ เกือบจะถอนคำพูดเสียแล้ว ทว่าไม่นานนัก แววตาคู่นั้นก็กลับมาสดใสอีกครั้ง หลิวชิงหลีจึงแอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อกินอิ่มดื่มอุ่น ความง่วงก็ตามมา จงหลีฉีย