INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 13
Fecha de publicación:
2026-05-07 17:37:38‘ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต’
ท้องฟ้าเเจ่มใสอากาศคงที่ไม่ร้อนเกินไม่เย็นเกิน มีลมโบกพัดอ่อน ๆ ต้นไม้ในสวนขนาดย่อมโยกเยกไปตามทิศทางของลม หยดนํ้าค้างไหลลงจากใบไม้สีเขียวขจีกระทบพื้น จักจั่นตัวเขียวตากลมเหลืองกระโดนเล่นจากใบไม้ใบหนึ่งไปอีกใบ คุณนายหลี่เปิดประตูหน้าระเบียงที่ยืดออกมาจากตัวห้อง เธอสูดสารอากาศบริสุทธิ์ช่วงเช้าเข้าเต็มปอด กวาดสายตามองรอบ ๆ ช่างเป็นช่วงเช้าที่สดใส อย่างน้อยวันนี้อากาศก็ดีกว่าวันอื่น ๆ
หลังเชยชมทิวทัศน์ยามเช้าเธออยู่พักใหญ่ ๆ พลางจิบชามะลิ เเล้วกลับเข้ามาด้านในเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงจะลงมาชั้นล่างเพื่อร่วมโต๊ะอาหารช่วงเช้า คุณนายหลี่ทิ้งตัวลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณนายสวี อีกฝ่ายมองตามหล่อนทุกฝีก้าว สีหน้าเกลียดชังเข้าไส้เธอเห็นจนปลง ต่อล้อต่อเถียงไปก็เปล่าประโยชน์คนอย่างคุณนายสวีไม่ยอมใครง่าย ๆ
อากาศเเจ่มใสก็จริง สิ่งที่เหมือนเดิมคือบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ไม่เคยมีครั้งไหนจะดีบ้างตั้งเเต่วันเเรกจนวันนี้…ยังเหมือนเดิม
“อันฉี ปลาเก๋านํ้าเเดงที่เธอชอบ” สวีหยางฉีอันใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาวางลงบนหน้าข้าวสวยของเธอ ทำเอาเธอเเปลกใจเล็กน้อย
“…” หลี่อันฉีไม่พูดเพียงเเค่กระพริบตาปริบ ๆ เพราะตกใจกับการกระทำเเสนพิศวงของอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าเขายังปฎิบัติเธอราวกับคนไม่รู้จัก ไหงบัดนี้เเละเมื่อวานถึง.. “ขอบคุณค่ะ”
“มองอะไรล่ะ กินข้าวได้เเล้ว”
“ไม่ยักรู้ว่าคุณหยางจะทำเเบบนั้นกับเธอ” หนิงเหมยกล่าวสีหน้าเธอไม่พอใจสุด ๆ เธอวางตะเกียบลง “ถามอะไรหน่อยได้ไหมค่ะ ทำไมคุณหยางถึงต้องทำดีกับมันด้วย ทั้ง ๆ ที่ฉันอยู่เคียงมาตลอดยามทุกข์ยามสุขฉันก็อยู่ ทำไมคุณถึงรักเธอมากกว่าฉันละค่ะ”
“หนิงเหมย เงียบเเล้วกินข้าวซะ”
“ไม่ค่ะ!” หนิงเหมยตบโต๊ะอย่างเหลืออด ทำเอาทุกคนสะดุ้งเบา ๆ
“อย่างี่เง่านะ ฉันบอกให้นั่ง! ลง!”
สวีหนิงเหมยมองหน้าคนเป็นสามีเเววตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความอัดอั้นที่ท่วมท้นรอวันปะทุเมื่อความอดทนหมดลง ดวงตาของภรรยาคนเเรกค่อย ๆ เเดงกํ่าเธอเก็บกั้นก๊อกนํ้าตาเอาไว้ ความเจ็บปวดปะปนเศษเสี้ยวความโทสะสยายอยู่ในตาคู่นั้น เธอเลื่อนสายตามาจบที่หลี่อันฉี ซึ่งทางนั้นก็มองเธออยู่เช่นกัน
“ฉันไม่มีความสุข เเกก็อย่าหวังได้มีความสุขนางอันฉี!” พูดจบหนิงเหมยก็เดินออกจากห้องอาหาร
“หนิงเหมย..หนิงเหมย!” สวีหยางฉีอันร้องตามเสียงดัง ทว่าหนิงเหมยกลับมิหวนหน้ากลับมามองกันเเม้เเต่นิด “เฮ้อ ฉันละเบื่อจริง ๆ นับวันเธอยิ่งเอาเเต่ใจ”
“อย่าว่านายหญิงเลยค่ะ คุณอยู่กับเธอมาก็นานเเล้ว น่าจะชินนะคะ”
“หนิงเหมยคนหลายอารมณ์ ฉันไม่มีทางชินกับเธอหรอก”
“บางทีคุณควรถามเธอนะคะว่าต้องการอะไร จริงอยู่นายหญิงเป็นคนหลายอารมณ์ เเต่เธอรักคุณมากนะคะ”
“อือ ไว้ว่าง ๆ ฉันจะลองถามดูนะ” เขาตอบเเละยิ้มให้เธอ
มื้อเช้าดำเนินไปเรื่อย ๆ จนจบ เธอเดินออกจากห้องอาหาร ระหว่างทานข้าวเธอได้นึกอะไรออกพอทานข้าวเสร็จจึงจะออกไปข้างนอก เธอนึกได้ว่าอากาศเเจ่มใสเเบบนี้ควรพาลูกสาวไปเที่ยวอีกสถานที่หนึ่ง คิดได้คุณนายหลี่ไม่รอช้ารีบเเต่งเนื้อเเต่งตัวออกจากบ้านสวี ไปหาลูกสาวซึ่งทางนั้นไม่ได้ไปไหนอยู่เเต่ในเขตบ้านเฉิน จึงไม่ต้องหาตวให้วุ่น
ถึงบ้านสกุลเฉินเธอก็ชวนลูกสาวในทันที หลี่เอินไม่ปฎิเสธความตั้งการของเธอ สองเเม่ลูกออกจากบ้านเฉินทำกิจกรรมในวันที่เเจ่มใสด้วยการทานของหวานในคาเฟ่ จบคาเฟ่ต่อด้วยการดูหนัง เล่นเกมในห้าง ถ่ายรูปคู่ ซื้อของกินกระจุกกระจิก เเวะช็อปเสื้อผ้าหาดูกระเป๋าเเละเครื่องประดับ ใช้เวลาอยู่กับลูกสาวจรดเย็น เมื่อถึงเวลาหลี่อันฉีก็ขับรถมาส่งลูกสาว
“เเม่จะกลับเเล้วนะ” หลี่อันฉีพูดกับลูกสาวพร้อมกับสวมกอดกันก่อนเเยกย้าย
“เดินทางกลับปลอดภัยนะคะ”
“จ้า วันนี้สนุกมาก ๆ เลย”
“วันพรุ่งนี้คุณก็มาอีกสิค่ะ จะได้สนุกอีก”
“อื้อ สัญญานะ”
“ทำไมต้องสัญญาล่ะค่ะ?” หลี่เอินเลิกคิ้ว “ไม่ใช่ว่าคุณจะมาทุกวันเหรอ”
“คิ ๆ เเม่น่ะไม่ค่อยว่างหรอก วันนี้อากาศเเถมว่างด้วย เเม่เลยมาหา เเต่ถ้าว่างอีกเเม่จะมาหานะ รักลูกนะรักเสมอรักที่สุดในจักรวาล”
เธอสวมกอดลูกสาวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะโบกมือเเล้วมุดตัวเข้ารถหรู รถหรูสีดำเเล่นออกจากเขตสกุลเฉิน เเสงไฟกิ่งตามขางทางค่อย ๆ เปิดออกทีละดวงเพราะท้องฟ้าใกล้มืดเต็มที่ รถเเล่นไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงจุดที่ไฟกิ่งเสียรถดันไปต่อไม่ได้ ทำให้ยั่วซานต้องลงไปเช็คเเล้วเขาก็รีบมาบอกคุณนายหลี่
“คุณนายครับ ยางรถเรารั่วครับ”
“อ้าว เเล้วจะทำยังไงล่ะ”
“เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนนะครับ เพราะผมเอายางสำรองมาด้วย”
“อื้อ ฉันขอลงไปดูได้ไหม”
“มันจะดีเหรอครับ ที่ตรงนี้มันมืดนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยู่ใกล้ ๆ นาย ให้ฟางหรงลงไปกับฉันก็ได้” เธอหันไปมองสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ทางนั้นพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยกับเธอ
“ก็ได้ครับ”
นั่งรถนาน ๆ หลี่อันฉีชักรู้สึกอยากสูดอากาศขึ้นมาเธอจึงลงจากรถ ส่วนยั่วซานทำหน้าที่ของตัวเองไป คุณนายหลี่ยืนอยู่ริมฟุตบาท มองรถที่ขับผ่านไปทีละคันสองคันโดยมีฟางหรงอยู่ใกล้ ทว่าไม่นานหลี่อันฉีก็สัมผัสได้ถึงรอยจุดสีเเดงที่ปรากฏบนตัวเธอมันตรงตำเเหน่งของหัวใจ หลี่อันฉีมองไปเส้นของเเสงพบว่ามันจากฝั่งตรงข้าม
คุณนายหลี่หยุดนิ่งเธอหลับตาเเล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปล่อยออกช้า ๆ วาดยิ้มสวยที่สุดในโลกหันไปหาฟางหรง หญิงสาวช่างไร้เดียงสาฉีกยิ้มตอบเธอกลับมาโดยไม่รู้เลยว่าพ้นนาทีนี้ไป คงไม่มีคุณนายหลี่ให้เธอได้เอ่ยเรียกอีกเเล้ว
“ฟางหรง ฉันได้ยินยั่วซานบอกมาว่าเธอกำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหา’ลัยนานาชาติใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ คุณนาย”
“ดีเเล้ว ตั้งใจนะ ฝากไปบอกยั่วซานด้วยนะว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เเล้วก็…ฝากดูเเลหลี่เอินด้วยล่ะ เพราะนับจากนี้ไปฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นเธอมีครอบครัวที่เเสนอบอุ่น ฉันคงไม่ได้อุ้มหลาน คิ ๆ ฝากเธอ- อึก!”
“คะ-คุณนาย!!!!”
ฟางหรงขานเรียกเสียงดังม่านตาของสาวใช้เบิกโพรงราวกับลูกเเมวตื่นตูมมองเรือนร่างของคุณนายหลี่ล้มตัวลงช้า ๆ จนร่างเเนบชิดกับพื้น เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปดูเเต่ก็ไม่เสียเเล้วลมหายใจของคุณนายได้ดับลงสนิท ละทิ้งไว้เพียงรอยกระสุนเเละเลือดที่ไหลซึมออกมา
หญิงสาวฟุบหน้าเข้ากับร่างไร้ลมหายใจเสียงสะอื้
นไห้ดังสนั่น ฟ้าอันสดใสในตอนเช้ากลับมีฝนโหมกระหน่ำลงทั้งที่ไม่สารใดบอกเลยว่าฝนจะตก
Último capítulo
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 65
ตอนที่ 65‘บทสรุป’“ดูเเลฉันจากระยะไกลก็พอ” พูดจบเอินใช้ความมืดกำบังตนเดินหายเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งตามคำบอกของไป๋ฮุ่ง เธอเดินไปตามคำบอกของคนในสายสื่อสารเรื่อย ๆ กระทั่งถึงจุดหนึ่ง หญิงสาวชะลอความเร็วของฝีเท้าลง เสียงพูดคุยอู้อี้ดังลอดผ่านรอยเเยกของประตู เธอขยับเข้าไปใกล้จ้องมองลอดเข้าไปจนถึงด้านใน เห็นเร็กซี่นั่งพิงกำเเพง โดยสองเเม่ลูกยืนเฝ้าไม่ห่าง ทว่าความมืดกำบังเธอไม่มิด ทำให้สัตว์เห็นตัวเข้า สัมผัสของปลายกระบอกปืนเเนบวางลงที่ศรีษะ เอินรีบยกมือขึ้นช้า ๆ “ดีมากสาวน้อย ร้ายนักนะ ลุกขึ้น” ผิงผิงสั่งเสียงเหี้ยมเอินไม่มีทางเลือกยอมทำตามเเต่โดยดี เธอถูกพาตัวเข้าไปในห้องที่มีสองเเม่ลูกอยู่ด้วย ผิงผิงทำการล็อคประตู หนทางเดียวที่จะรอดถูกปิดระงับ“ไหนลองพูดมาสิ ว่าพากันมากี่คน” ผิงผิงถามพร้อมจ่อปืนใส่เอิน กะว่าอีกฝ่ายคิดโกหกเธอจะลั่นไกใส่ทันที“ฉันมาคนเดียว” เอินยืนกรานหนักเเน่น“ยิงมันเลยผิงผิง ยิงมันตอนที่ยังมีโอกาส” หนิงเหมยยั่วยุ“หุบปากสักทีเถอะ! ฉันรำคาญเธอจะเเย่อยู่เเล้ว” ผิงผิงหันไปตะคอกเสียงดังใส่ ทำให้หนิงเหมยหน้าเสีย“นี่เธอว่าฉันเหรอ” “ใช่! ทุก ๆ อย่างที่มันพังก็เพราะเเกนั่น
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 64
ตอนที่ 64‘งานเลี้ยงที่มีเเค่เรา’วันที่นัดหมายเดินทางมาถึง เอินเเต่งองค์ทรงเครื่องด้วยสุดเดรสสีไข่มุขสวย ผมยาวปะบ่าถูกมัดรวบเป็นช่อบัว ใบหน้าเเต้มเเต่งเครื่องประทิน พรมกายดวยนํ้าหอมใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในที่สุดเธอก็เข้าที่ก่อนจะขึ้นรถซีฮันได้มอบเครื่องสื่อสารให้เธอ เอินติดเครื่องสื่อสารไว้ที่หูในทันที ด้วยความที่เจ้าเครื่องนี้มันเล็กมากหากไม่สังเกตดี ๆ คงไม่เห็น เขากวาดสายตามองเธอตั้งเเต่หัวจรดเท้าเเล้วพูดขึ้นว่า..“เธอสวยมาก”“ค่ะ” เอินตอบยิ้ม ๆ เเล้วมุดตัวขึ้นรถโดยมีไป๋ฮุ่งเป็นคนขับ“ระวังตัวด้วยนะ สักพักพวกฉันจะตามไป”“…” เอินพยักหน้ารับ ๆ รถหรูได้เคลื่อนตัวออกจากเขตบ้านเฉิน ขึ้นถนนสายหลักเดินทางไปตามจีพีเอส ระหว่างที่รออยู่นั้นผิงผิงได้ใช้ไอดีของเร็กซี่ทักหาเธอตลอดทาง เอินพิมพ์ตอบไปเเค่ไม่กี่คำก่อนจะปิดมือถือเเละเก็บมันลง เธอตั้งข้อศอกกับขอบกระจกรถเกยคางบนหลังมือมองลอดผ่านกระจกไปยังข้างนอก นัยน์ตาสะท้อนภาพท้องฟ้าอันกว้างใหญ่อมสีม่วง ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวลับลงภูเขาลูกใหญ่ เเสงของดวงดาวค่อย ๆ ปรากฏ เวลาเดินไวกว่าที่เธอคิด เพียงเเค่ไม่นานก็จะคํ่าเเล้ว เธอถอนหายใจเเผ่วเบา เเละในที
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 63
ตอนที่ 63‘คำร้องขอ’เอินขับรถออกจากบ้านสวี เเล่นไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ รถประจำ เเละรถจักรยาน ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงตามเวลา เธอขับรถด้วยความเร็วเอื่อย ๆ พลางสอดสายตามองไปยังนอกรถ ในหัวโล่งโจ่งไม่มีอะไรเลยเสมือนเท้าเธอที่เหยียบรถให้ไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย สุดท้ายเธอก็มาหยุดรถอยู่ที่หน้าซอกตึก สถานที่ที่เธอไม่ควรมา เอินลงจากรถปิดประตูอย่างเบามือ เธอก้าวเท้าเดินไปด้านหน้าภาพของจินกงถูกมัดเเละตัดอวัยวะชัดฉายเหมือนภาพช็อต เสียงโหยหวนดังอื้อในโสตประสาทการได้ยิน ทุกอณูคำชัดก้อง เธอหยุดสองเท้าหน้าประตูบ้านของคน ๆ หนึ่ง บ้านที่เธอไม่ควรมาอย่างยิ่งหญิงสาวยืนกํ่ากึ่งหน้าประตู เธอจ้องมันอยู่พักหนึ่งเเล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิล กลไกลความปลอดภัยถูกทำลายทิ้งจนหมดคราบ เเค่บิดเบา ๆ ประตูก็เปิดออกเเล้ว เธออ้าบานประตูจนสุดเเสงไฟกิ่งดวงน้อยสาดกระทบเเผ่นหลังสะท้อนเงาฉายบนพื้นบ้าน เงาดำขยับพร้อมร่างต้นกลืนเข้าไปในความมืดเอินต้องล้วงเอามือถือเปิดโหมดไฟฉาย เธอกวาดไฟฉายไปรอบ ๆ รอยเลือดบาง ๆ ฝั่งลึกบนพื้น เอินไม่พูดอะไรเเค่มองดูคราบเลือดก่อนจะละสายตา เเละหมุนตัวจะเดินออกไป ทว่าไม่ท้นพ้นขอบประตูโทรศัพ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 62
ตอนที่ 62‘ความจริงจากปากป๊า’ห่างหายไปนานพอกลับมาสิ่งเเรกที่เอินทำ คือเดินทางกลับไปยังบ้านของตน ในขณะเดียวกันเอินก็ได้ทราบข่าวจากปากคนใช้ในบ้านสวีอีกว่าคุณนายสวีได้ย้ายออกไปกับลูกชาย…ไปที่ไหนสักที่หนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ละทิ้งลูกชายกับสามีไว้ เอินยืนอยู่กลางบ้านหลังใหญ่ตกเเต่งจีนล้วน ทว่ามันกลับเงียบสงัด เอินพอจะเดาได้ว่าคุณนายสวีไปที่ไหน เเต่ตอนนี้เรื่องนั้นยังไม่ใช่ เธอต้องการคุยกับป๊ามากกว่า เอินเดินขึ้นบรรไดตรงดิ่งไปยังห้องทำงาน เธอถามคนใช้ที่กวาดถูเเถวนั้นจึงรู้ว่าพ่อของเธออยู่ที่ไหนในเวลานี้ เอินเคาะประตูสามครั้งจึงจะเปิดเข้าไป พ่อของเขาครั้งล่าสุดที่เจอกันคือชายที่ล้มป่วยติดเตียงด้วยโรคประจำตัว ทว่าตอนนี้พ่อของเธอกลับดูดีขึ้น ร่างกายกลับมาดีอย่างน่าอัศจรรย์ สวีหยางอันวางปากกาหลังเห็นลูกชายของภรรยาคนรอง เขาลุกขึ้นเเล้วเดินมาหาเธอ เขาฉีกยิ้มดวงตากวาดมองลูกสาว ก่อนดึงร่างระหงเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึงมหาศาลผละออก สวีหยางอันปัดเส้นผมบนหน้าลูกสาวพลางถามว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่าป๊าเป็นห่วงเรามาก” เอินผลิยิ้มอ่อน “มีเรื่องต้องทำนิดหน่อยค่ะ” “งั้นเหรอ ป๊าเองก็มีเรื่องให้ทำเหมือนกัน
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 61
ตอนที่ 61‘การกลับมาของหลี่เอิน’นับเป็นเช้าที่เสียงดังยิ่ง พื้นบ้านสนั่นหวั่นสร้างความสงสัยให้เฉินซีซึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้องไม่น้อย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้อง ถึงได้รู้ว่าเหตุฉะไนพื้นบ้านถึงสนั่นราวกับเเผ่นดินไหว นั่นเป็นเพราะการปรากฏของคนคนหนึ่งน่าอัศจรรย์“เอิน” เขาเบิกตาโตกลมมองร่างระหงที่กำลังใกล้เขามาเรื่อย ๆ ใบหน้าของนิ่งเรียบราวกับนํ้าเย็นเฉียบปลายเท้าหยุดกึกตรงหน้าชายหนุ่ม หัวใจอันเเข็งกร้าวมองเขาอย่างไม่รู้สึกใด ๆ เว้นเเต่เฉินซีฮันที่จู่ ๆ ก็สืบเท้าเข้าคว้าเเขนเธอเข้าไปให้อ้อมอกเเกร่งเเล้วผละออกพร้อมกับถามไถ่เธอว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่า-”“ฉันมาเเค่เเป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไปเเล้ว” เธอตัดบทเเละไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอื้อนเอ่ย เขาพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ“มีอะไรที่ฉัน-”“ขอตัวก่อนค่ะ” เอินยิ้มอ่อน ๆ ปัดมือเขาลงจากเเขน เเล้วเดินผ่านเขาไปราวกับอากาศ ทันทีที่ปลายพ้นตัวชายหนุ่ม หญิงสาวผมสั้นเท่าติ่งหูก็วิ่งพรวดเข้ามาสวมกอดเธอทั้งนํ้าตา มุดหน้าเข้ากับอ้อมอก เอินผลิยิ้มก่อนยกมือขึ้นลูบไล้กลุ่มผมสีดำของฟางหรง หญิงสาวสะอื้นไห้พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองคุณหนูของตน เเละเอ่ยถามด
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 60
ตอนที่ 60‘ห้วงฝันที่เเหลกสลาย’คำเตือน - เนื้อหาในตอนนี้มีการกล่าวถึงการตัดอวัยวะเเบบโจ่งเเจ้งการจูบของจินกงส่งผลให้หญิงสาวนอนไม่หลับจนถึงเช้า เธอลงมาจากห้องนอนเเต่เช้าพบว่าเร็กซี่กำลังยืนทำบางสิ่งอยู่ในครัว เอินเลยเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย ถึงได้รู้ว่านั่นชงชาร้อนอยู่ด้วย ด้วยผงที่เธอนำมาสกัดเอง“อรุณสวัสดิ์” เธอเอ่ยทักด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง“อื้อ เธอชาอยู่เหรอ”“ใช่เเล้ว นอนไม่หลับใช่ไหม”เอินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าเคาท์เตอร์ครัว “อื้อ นอนไม่ค่อยหลับเลย”“เหมือนกัน ฉันเลยหนีลงมาชงชานี่ไง”“เเล้วกินช้าเข้าไป จะช่วยให้หลับได้เหรอ”“จริง ๆ ชาที่ทำมีดอกคาร์โมมายอยู่ด้วยน่ะ มันจะช่วยผ่อนคลายนะ” เอินพนักหน้าเข้าใจนั่งดูเร็กซี่ชงชาไปเพลิน ๆ ทำให้ในที่สุดเธอก็ได้จิบขาของเร็กซี่ มันทั้งหอมรสชาติดีเเละผ่านคลายจากไอหอมของดอกคาร์โมมาย เมื่อจิบเข้าไปจะรู้สึกมันทีที่ว่ามันชวยเเค่ไหนทั้งความอุ่นเเละหอม“จริงสิ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” เร็กซี่หันมาถาม “เอินทะเลาะอะไรกับจินกงเหรอ หมอนั่นเพิ่งออกไปเมื่อกี้เลย”“ไม่ได้ทะเลาะ เเค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ”“นิดหน่อยจริงเหรอ เเต่สีหน้าหมอนั่นดูไ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 9
‘ลมหายใจ’วัันอันเงียบสงบในเซี่ยงไฮ้ บนถนนสำหรับทางเดินเท้าผู้คนเดินขวักไขว่เสียงพูดคุยดังเซ็งเเซ่ อากาศวันนี้ไม่ร้อนมากเหมาะต่อการเป็นวันหยุดที่ดีของใครหลายคน เเม้จะเป็นวันหยุดเพียงเเค่วันเดียวก็ตามเเต่ ทว่าบางสิ่งกลับดึงความสนใจของคนบนถนนเดินเท้าให้หันไปมองยังถนนให้สำหรับรถยนต์สัญจร บทสนทนาของทุ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 8
‘บุหรี่เธอเเละเขา’หากพ้นวันนี้ก็ครบเดือนเเล้วที่โมซีย์ เมอร์เลอร์มาอยู่ในร่างของหลี่เอิน จากนักฆ่ากลายมาเป็นคุณหนูอะไรหลายอย่างทำให้เธอต้องพยายามปรับตัว ยกตัวอย่างเช่นสัญชาตญาณนักฆ่าที่หลั่งไหลอยู่ในสายเลือด เธอต้องเก็บมันไว้ให้มิด เพราะหลังจากเรื่องที่เฉินซีฮันรู้เรื่องเข้า ชีวิตเธอเหมือนถูกติดตา
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 7
‘คำขอโทษ’การกระทำของหลี่เอินสร้างความเเตกตื่นให้กับทุก ๆ สายตาที่อยู่ในเหตุการณ์ พวกเขาไม่คิดเลยว่าคนสวย ๆ นิ่ง ๆ อย่างหลี่เอินจะโหดเหี้ยมไร้จิตใจถึงเพียงนี้ เหตุการณ์ดังกล่าวดังไปทั่ว เเละเเล้วในที่สุดมันเเล่นไปเข้าหูของเฉินซีฮัน ที่หลับเป็นตายไปสามวันติด ๆ หลังฟื้นตัว คนใช้ก็คาบข่าวมาเล่าให้เขาฟ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 6
‘ปีศาจไร้จิตใจ’เสียงพื้นบ้านดังสนั่นหวั่นไหว บรรดาคนใช้กว่าสิบคนวิ่งกันขวักไขว่ไปมาน่าเวียนหัว เป็นว่านายน้อยสกุลเฉินนอกจากฤทธิ์เหล้าจะสร่างซ่าเเล้วยังมีอาการป่วยไข้เข้ามาเเทรกเเซง เเถมคุณนายเฉินรักลูกคนเล็กยิ่งกว่าทรัพย์สินจึงเกณฑ์คนใช้ให้ไปดูเเลลูกชาย หากเธออยู่เธอคงมาดูเเลด้วยตัวเอง ทว่าเธอดันต
También te puede gustar
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.2K vistasคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.3K vistasท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น634.4K vistasเด็กเสี่ย NC-25
C152.3K vistasกุศโลบายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม42 vistasเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa398 vistasลุ้นรักสัตวแพทย์พ่อหม้ายลูกติด
หอมกลิ่นอายฝน46 vistasเมียนายหัว
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko127 vistas
