บทที่ 7

‘คำขอโทษ’

การกระทำของหลี่เอินสร้างความเเตกตื่นให้กับทุก ๆ สายตาที่อยู่ในเหตุการณ์ พวกเขาไม่คิดเลยว่าคนสวย ๆ นิ่ง ๆ อย่างหลี่เอินจะโหดเหี้ยมไร้จิตใจถึงเพียงนี้ เหตุการณ์ดังกล่าวดังไปทั่ว เเละเเล้วในที่สุดมันเเล่นไปเข้าหูของเฉินซีฮัน ที่หลับเป็นตายไปสามวันติด ๆ หลังฟื้นตัว คนใช้ก็คาบข่าวมาเล่าให้เขาฟังเหมือนคาบเนื้อ

เฉินซีฮันเองก็ตกใจหน่อย ๆ ที่ได้ฟังเรื่องของหลี่เอิน นอกจากจะสวยเเล้วเธอยังเก่ง เเถมเขายังเป็นหนี้บุญคุณเธออีก หากไม่ได้เธอเขาคงไม่ได้ลืมตาดูโลกอีกครั้ง เขาอยากจะขอบคุณเธอทว่าคนใช้กลับรั้งขาเขาไว้ ทำให้คนป่วยหัวเสียเล็กน้อย

“เเค่จะไปขอบคุณมันจะอะไรนักหนา” คนป่วยว่าด้วยนํ้าเสียงโกรธกริ้ว เขาเเค่ต้องการขอบคุณจากใจทำไมมันถึงยากนักนะ อีเเค่ขอบคุณเนี่ย

“ไม่ได้นะครับ เฮียฮันจะไปขอบคุณซ้อไม่ได้” พ่อบ้านห้ามเขาหัวชนฝา

เฉินซีฮันเป็นต้องยกมือขึ้นกุมขมับ เขาพูดไม่ออกเพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุฉะไนเขาถึงไปขอบคุณเธอไม่ได้ เฉินซีฮันเลยถามไปตรง ๆ 

“ทำไม ไหนบอกมา ถ้าเเกไม่บอกเตรียมตัวเอาอวัยวะส่วนหนึ่งออก”

“ไม่ ๆ ไม่ครับ” พ่อบ้านส่ายหน้าพรืด

“ก็พูดมาสิ” คนปวดกอดอกนั่งบนเตียง จ้องหน้าพ่อบ้านอย่างคาดคั้น อีกฝ่ายยิ้มเจื่อนลังเลอยู่นานในที่สุดก็ปริปาก

“คืนวันนั้นก่อนเฮียฮันจะป่วย เฮียฮันได้พูดกับซ้อว่า..เฮียไม่ได้รักซ้อเเละจะไม่มีวันรักซ้อครับ”

“ฉันนี่นะพูด”

“ครับ วันนั้นเฮียเมาด้วย เเต่ผมว่าซ้อเเกคงไม่คิดเเบบนั้นครับ”

เฉินซีฮันถอนหายใจไร้เสียง “ฉันต้องทำยังไง”

“เอ่อ..ก็คงเปลี่ยนจากขอบคุณเป็นขอโทษมั้งครับ”

“เเล้วฉันผิดตรงไหนกันล่ะ ก็ฉันไม่ได้รักเธอเราเเต่งงานเพราะหน้าตาทางสังคมเเละอำนาจ ทำไมฉันต้องขอโทษเธอด้วย ฉันไม่ผิด”

“รู้ครับ เเต่ซ้อน่าเอ็นดูออก นอกจากจะเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เเล้ว ซ้อเองก็ยังต้องเเบกหลาย ๆ อย่างทั้งหน้าตาของตระกูล ผมว่าไปขอโทษซ้อหน่อยก็ดีนะครับ ซ้อคงรู้สึกไม่ตางจากเฮียหรอก หากเลือกได้เธอคงเลือกไปเเล้ว”

คำพูดของพ่อบ้านทำให้เฉินซีฮันคิดบางอย่างได้ เขาเองก็ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้หรอก เขามหญิงที่รักสุดหัวใจ ทว่าฟ้่ากลับใจร้ายกับเขาเเละเธอซะเหลือเกิน เฉินซีฮันถอนหายใจเฮือกก่อนจะขอตัวอยู่เดียวสักพักเเล้วไล่พ่อบ้านคนดังกล่าวออกไป 

เฉินซีฮันหมกตัวอยู่ในห้องทั้งวันจรดเย็น เขาพับหนังสือนวนิยายเเนวไขคดีเเล้ววางไว้บนโต๊ะเมื่ออ่านไปได้ครึ่งหน้า เขาชินเเล้วกับการเก็บตัว บางครั้งมนุษย์ก็ต้องการความเงียบสงบเพื่อให้ความคิดได้โลดเเล่น 

เขาเดินเข้าห้องน้ำเเล้วกลับออกมาในสภาพเปียกชุ่ม กลุ่มผมสีดำทึบสะเก็ดนํ้าเกาะจับตัวกันเป็นช่อ ๆ กรอบหน้ามีหน่วยนํ้าจำหน่วยหนึ่งติดตรึง เขาปิดท่อนล่างด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เผยเพียงส่วนบน กล้ามเนื้อเป็นหมัด ๆ เรียงตัวกันสวยงาม เเผ่นหลังกว้างสักเจ้าเเม่หนี่วาเต็มหลัง เขาทิ้งกายบึกบึนลงบนเตียง กะว่าจะสูบบุหรี่ใช้งานปอดซะหน่อย ทว่าไม่ทันได้ทำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังถึงสามครั้ง ดึงใบหน้าคมคายให้เหลียวไปสนใจ ก่อนจะขานอนุญาตให้คนเคาะได้เข้ามาเหยียบพื้นในที่ส่วนตัว เฉินซีฮันผินมองชายร่างสูงทั้งสองไปทีหนึ่ง เเล้วหันไปเปิดลิ้นชักหยิบเอาซองบุหรี่ออกมา ดึงมวนบุหรี่ขึ้นวางบนริมฝีปากติดไฟด้วยไฟเเช็ค เเล้วดูดสารทำลายล้างปอดเข้าไปอยู่ในปอดปล่อยออกมาเป็นควันสีขาว ได้สูบบุหรี่ดั่งใจเฉินซีฮันก็หันไปมองสองสหายใจ ‘ไป๋ฮุ่ง’ เเละ ‘เป่ยฉี’

“อาการดีขึ้นบ้างไหมครับ” ไป๋ฮุ่งถาม

“อืม ดีขึ้นบ้างเเล้ว เรื่องที่ให้ไปจัดการเป็นไงบ้าง ได้ความบ้างรึเปล่า” เฉินซีฮันถามกลับพลางสูบบุหรี่ไป

“นี่ครับสมุดปกดำที่บอสต้องการ“ ไป๋ฮุ่งส่งสมุดปกดำในมือให้เเกบอสของตน 

เฉินซีฮันรับมาเเล้วเปิดอ่านทีละหน้าเป็นบันทึกรายเข้าเเละรายออกของเงิน มีตั้งเเต่ปีเเรกยันปัจจุบัน ข้อมูลนี้เรียกได้ว่าสำคัญมาก ๆ ไป๋ฮุ่งยังส่งซองสีน้ำตาลให้เขาอีกอัน 

“เมื่อสองวันก่อนวงในได้้รับข่าวว่านิโคลัสกับเลดี้หลิน ได้มาติดต่อค้าขายกับหัวหน้าผู้นำตระกูลคนหนึ่งครับ ผมคิดว่าบอสน่าจะรู้จัก” ไป๋ฮุ่งร่ายอย่างละเอียด

“เฮียตง” เสียงทุ้มขานชื่อคนในรูป ไม่คิดว่าพี่ชายคนโตอย่าง ‘ตงหยาง’ จะไปติดต่อการค้ากับศัตรู

“ครับบอส” 

“ฉัันไม่รู้หรอกว่าความเป็นมาของทั้งสองคนนี้มันเริ่มจากอะไรเเต่ก็อย่าได้พลาดสายตาไม่ว่านิโคลัสหรือตงหยาง” เฉินซีฮันพูดเสียงเรียบวางรูปถ่ายลง เงยหน้าขึ้นพูดไป๋ฮุ่งอีกทีว่า “ช่วยฉันอย่างได้ไหมไป๋ฮุ่ง”

“ได้ครับ” 

“ไปสืบค้นประวัติของเอินมาให้ฉันหน่อย”

“ประวัติของซ้อเหรอครับ” ไป๋ฮุ่งทวนคำขอซํ้าอีกรอบเพราะคิดว่าตัวเองหูไม่ดี ทว่าบอสของเขากับพยักหน้ายืนยันคำพูด ไป๋ฮุ่งหันไปมองเป่ยฉีเเล้วก็หันมามองบอสของตน “ทำไมเหรอครับ”

“ฉันมีความรู้สึกว่าเอินไม่ใช่คนธรรมดา เธออาจจะมีอะไรมากกว่านั้น ช่วยไปหามาให้ฉันทีนะ เรื่องนี้เก็บไว้เป็นความลับระหว่างพวกเราด้วยล่ะ”

“ได้ครับบอส”

“อืม มีเเค่นี้เเหละ”

สิ้นเสียงลูกน้องทั้งสองเดินออกจากห้องไป เฉินซีฮันเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงเดินออกจากห้อง ฤทธิ์ไข้ลุเลาลงไปมากบวกกับร่างกายเขามีภูมิต้านทาน ไข้เเค่นี้ไม่สามารถทำเขาทรุดหนักได้พละกำลังยังเหมือนเดิม 

เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของหลี่เอิน ภรรยาที่ถูกเเต่งตั้งโดยความเหมาะสมของผู้ใหญ่ เฉินซีฮันถอนหายใจเเผ่วเบาในใจก่อประกายความลังเล ทว่าสุดท้ายเเล้วเขาต้องยอมยกมือขึ้นเคาะประตูถึงสามที ไไม่นาเจ้าของห้องก็ได้เปิดรับคำจอบานประตูไม้เเง้มออก กลิ่นหอมของครีมอาบนํ้าคือสัมผัสเเรกที่ลอยปะทะจมูก คนตัวเล็กกว่าช้อนหน้าขึ้นมองเขา

“เอินว่างสักเดี๋ยวหรือเปล่า” เฉินซีฮันถามเธอ

“มีอะไรเหรอค่ะ”

“เปล่า เเค่..” พอจะพูดกลับมีก้อนบางอย่างมาอุดทางออกของเสียงซะอย่างนั้น ทำให้เฉินซีฮันหัวเสียนิด ๆ ที่ตัวเองดันขี้ขลาด

“ค่ะ?”

“ฉันเเค่จะขอโทษเอินน่ะ เรื่องวันนั้น”

“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่เก็บคำพูดของเมามายมาไว้ในความรู้สึกหรอกค่ะ”

“อะ-อ่า”

“หมดเเล้วใช่ไหมค่ะ”

“อืม”

“ค่ะ” พูดจบเธอปิดประตูใส่เขาอย่างไม่ไยดี

เป็นครั้งแรกที่ถูกทำเเบบนี้ใส่ สร้างความโกรธให้กับเฉินซีฮันไม่น้อย ทั้งสีหน้าไร้อารมณ์เเละเเววตาที่เหมือนกับเขา ถึ

งจะโกรธไปก็เท่านั้นเขาไม่สามารถทำอะไรเธอได้ เฉินซีฮันละทิ้งความโกรธเเล้วกลับมาที่ห้องของตัวเอง