LOGINShare
บทที่ 14
publish date:
2026-05-07 17:38:14‘การบอกลาที่ไม่มีคำลา’
การตายของคุณนายหลี่ถือเป็นเรื่องใหญ่ เพียงชั่วข้ามคืนทุกคนไม่ว่าจะคนมีชื่อเสียงหรือสามัญชนก็รับรู้ทั่วถึง พิธีงานศพงานจัดขึ้นตามวัฒนธรรมจีน ร่างของคุณนายหลี่ถูกฝังลงในดินมีภาพตอนเธอยิ้มติดหน้าหลุมสลักชื่อสีเเดง หลี่เอินมองดูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง อากาศของวันนี้ช่างหม่นหมองฟ้าฝนตกโปรยปราย ร่มคันหนึ่งถูกกางเพื่อกำบังเม็ดฝนให้เธอ
เเม้จิตวิญญาณของเธอจะไม่ใช่หลี่เอินคนเดิม เเต่ความผูกพันทางสายเลือดทำให้เธอรู้สึกเสียใจมาก ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้ตั้งตัวด้วยซํ้าเเถมเมื่อไม่นานมานี้หลี่อันฉียังฉีกยิ้มให้เธออยู่เลย ไหงมาพบเจอกันคราเธอกับอยู่คนละโลก ไอกอดอุ่น ๆ หลี่เอินคงไม่ได้สัมผัสมันอีก
พิธีกรรมของจีนใช้เวลาเพียงไม่นาน ทุกคนต่างเเยกย้ายเว้นเเต่หลี่เอินที่หยุดนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เธอจับจ้องไปยังหลุมศพของมารดา เเต่เเล้วก็มีเสียงของคนกลุ่มหนึ่งเอ่ยถึงหลี่อันฉีขึ้นมา พวกเขาเหล่านั้นคุยกันถึงเรื่องการตายของหลี่อันฉีที่มันผิดรูปผิดร่าง
หลี่เอินเองก็คิดเเบบนั้นการตายของเธอมันไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ ราวกับหลี่อันฉีรู้ตัวเองว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง เเล้วเสียงพูดเหล่านั้นก็เลือนหายไป หลี่เอินยืนดูครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจวางดอกฟอร์เก็ตมีน็อตที่ซื้อติดมือมาลงหน้าหลุมศพมารดา นาทีที่เธอจะหันหลังกลับมีฝ่ามอมาจับที่เเขน ดึงใบหน้าสวยให้หันไปมอง สาวใช้ของหลีอันฉีเม้มปากเเน่นมองหน้าเธอ
“เธอ..” หลี่เอินขานเเผ่วเบา
“คุณหนูค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”
หลี่เอินไม่ตอบเพียงเเค่เดินตามไป เธอพาหลี่เอินออกห่างจากทุกคน เมื่อเห็นว่าพื้นที่โปร่งคนเเล้ว หญิงสาวคนนนก็ปล่อยโฮโพล่งกอดหลี่เอิน มุดหน้าเปื้อนนํ้าตาเข้ากับอก หลี่เอินรู้ดีว่าเธอเจ็บปวดไม่น้อย หลี่เอินเองก็เจ็บปวดไม่น้อยกว่าใคร ๆ
“เธอพอจะเล่าได้ไหมว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น” หลี่เอินยกฝ่ามอขึ้นลูบหัวปลอบใจเธอ
เธอสะอื้นอึกใต้อ้อมอกของหลี่เอิน ก่อนจะผละออกเเล้วตั้งสติเช็ดนํ้าตา เธอเริ่มเล่าทุกอย่างทั้งนํ้าตา
“เมื่อวานหลังออกจากบ้านเฉิน รถของพวกเราเกิดยางรั่วค่ะ เเล้วลุงยั่วซานอึก..ลุงเเกก็จะไปเปลี่ยนยางรถค่ะ เเต่คุณนายบอกว่าอยากออกไปสูดอากาศ พอเธอลงมาเธอก็ถูกยิงอึก..ฮืออ คุณหนูฟางหรงขอโทษนะคะ ที่ปกป้องคุณนายหลี่ไว้ไม่ได้ ฮืออ..ขอโทษค่ะ”
“ใจเย็น ๆ นะ ฉันไม่โกรธหรอก มีอะไรที่เเปลก ๆ รึเปล่า”
หญิงปาดนํ้าตาพร้อมกับพยักหน้า “มีค่ะ คุณนายหลี่เเกได้พูดบางอย่างก่อนตาย คุณนายหลี่บอกให้ฉันตั้งใจอ่านหนังเเล้วก็ได้ให้ฉันดูเเลคุณหนูค่ะ”
“เเล้วคุณนายหลี่มีศัตรูที่ไหนไหม”
“ไม่ค่ะ เเต่มีเดียวที่เกลียดคุณนายหลี่ คือคุณสวีหนิงเหมยค่ะ”
“อือ ขอบคุณนะ เเล้วเธอจะไปไหนต่อ”
“ฉันกับลุงยั่วซานคงต้องกลับบ้านของตัวเองค่ะ”
“เธออยากกลับไปรึเปล่า”
“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหัว
“งั้นเธอก็มาอยู่กับฉันสิ ฉันจะลองคุยกับคุณนายเฉินให้”
“ขอบคุณนะคะคุณหนู”
“อื้อ เรื่องเล็กน้อยนะ”
ช่วงเวลาเย็นเสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานกันดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณบ้านเฉิน หลี่เอินเดินออกจากห้องนํ้าปลายทางคือโต๊ะเครื่องเเป้ง ทิ้งก้นกลมลงบนเก้าอี้จับหวีหวีผมช้า ๆ เธอทอดสายตามองออกไปข้างนอกผ่านบานหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ตอนไปอาบน้ำ หวีผมจนเรียบเธอวางหวีลงกลับที่เดิม เปิดลิ้นชักจับห่อกำมะหยี่ออกมา เธอค่อย ๆ เปิดผ้าไหมในมือ
ปิ่นปักสีทองจี้ห้อยลายดอกฟอร์เก็ตมีน๊อต เธอมองดูมันเงียบ ๆ ทั้งชีวิตของโมซีย์ไม่เคยสูญเสียคนสำคัญ เธอมีเเต่พรากคนสำคัญของคนอื่น ไม่ว่าจะด้วยเจตจำนงใดเพื่อเเลกกับจำนวนเงินเเล้วเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทว่าวันนี้กลับรู้สึกมีช่องโหว่ในหัวใจ เจ็บปวดเเต่ร้องไห้ไม่ออกเหมือนกำลังดำดิ่งลงทะเลลึก สัมผัสกันเพียงเวลาสั้น ๆ กลับรู้สึกผูกพันราวกับรู้จักกันมานาน
หรือว่า…นี่จะเป็นความรู้สึกจริง ๆ ของหลี่เอิน
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 65
ตอนที่ 65‘บทสรุป’“ดูเเลฉันจากระยะไกลก็พอ” พูดจบเอินใช้ความมืดกำบังตนเดินหายเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งตามคำบอกของไป๋ฮุ่ง เธอเดินไปตามคำบอกของคนในสายสื่อสารเรื่อย ๆ กระทั่งถึงจุดหนึ่ง หญิงสาวชะลอความเร็วของฝีเท้าลง เสียงพูดคุยอู้อี้ดังลอดผ่านรอยเเยกของประตู เธอขยับเข้าไปใกล้จ้องมองลอดเข้าไปจนถึงด้านใน เห็นเร็กซี่นั่งพิงกำเเพง โดยสองเเม่ลูกยืนเฝ้าไม่ห่าง ทว่าความมืดกำบังเธอไม่มิด ทำให้สัตว์เห็นตัวเข้า สัมผัสของปลายกระบอกปืนเเนบวางลงที่ศรีษะ เอินรีบยกมือขึ้นช้า ๆ “ดีมากสาวน้อย ร้ายนักนะ ลุกขึ้น” ผิงผิงสั่งเสียงเหี้ยมเอินไม่มีทางเลือกยอมทำตามเเต่โดยดี เธอถูกพาตัวเข้าไปในห้องที่มีสองเเม่ลูกอยู่ด้วย ผิงผิงทำการล็อคประตู หนทางเดียวที่จะรอดถูกปิดระงับ“ไหนลองพูดมาสิ ว่าพากันมากี่คน” ผิงผิงถามพร้อมจ่อปืนใส่เอิน กะว่าอีกฝ่ายคิดโกหกเธอจะลั่นไกใส่ทันที“ฉันมาคนเดียว” เอินยืนกรานหนักเเน่น“ยิงมันเลยผิงผิง ยิงมันตอนที่ยังมีโอกาส” หนิงเหมยยั่วยุ“หุบปากสักทีเถอะ! ฉันรำคาญเธอจะเเย่อยู่เเล้ว” ผิงผิงหันไปตะคอกเสียงดังใส่ ทำให้หนิงเหมยหน้าเสีย“นี่เธอว่าฉันเหรอ” “ใช่! ทุก ๆ อย่างที่มันพังก็เพราะเเกนั่น
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 64
ตอนที่ 64‘งานเลี้ยงที่มีเเค่เรา’วันที่นัดหมายเดินทางมาถึง เอินเเต่งองค์ทรงเครื่องด้วยสุดเดรสสีไข่มุขสวย ผมยาวปะบ่าถูกมัดรวบเป็นช่อบัว ใบหน้าเเต้มเเต่งเครื่องประทิน พรมกายดวยนํ้าหอมใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในที่สุดเธอก็เข้าที่ก่อนจะขึ้นรถซีฮันได้มอบเครื่องสื่อสารให้เธอ เอินติดเครื่องสื่อสารไว้ที่หูในทันที ด้วยความที่เจ้าเครื่องนี้มันเล็กมากหากไม่สังเกตดี ๆ คงไม่เห็น เขากวาดสายตามองเธอตั้งเเต่หัวจรดเท้าเเล้วพูดขึ้นว่า..“เธอสวยมาก”“ค่ะ” เอินตอบยิ้ม ๆ เเล้วมุดตัวขึ้นรถโดยมีไป๋ฮุ่งเป็นคนขับ“ระวังตัวด้วยนะ สักพักพวกฉันจะตามไป”“…” เอินพยักหน้ารับ ๆ รถหรูได้เคลื่อนตัวออกจากเขตบ้านเฉิน ขึ้นถนนสายหลักเดินทางไปตามจีพีเอส ระหว่างที่รออยู่นั้นผิงผิงได้ใช้ไอดีของเร็กซี่ทักหาเธอตลอดทาง เอินพิมพ์ตอบไปเเค่ไม่กี่คำก่อนจะปิดมือถือเเละเก็บมันลง เธอตั้งข้อศอกกับขอบกระจกรถเกยคางบนหลังมือมองลอดผ่านกระจกไปยังข้างนอก นัยน์ตาสะท้อนภาพท้องฟ้าอันกว้างใหญ่อมสีม่วง ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวลับลงภูเขาลูกใหญ่ เเสงของดวงดาวค่อย ๆ ปรากฏ เวลาเดินไวกว่าที่เธอคิด เพียงเเค่ไม่นานก็จะคํ่าเเล้ว เธอถอนหายใจเเผ่วเบา เเละในที
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 63
ตอนที่ 63‘คำร้องขอ’เอินขับรถออกจากบ้านสวี เเล่นไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ รถประจำ เเละรถจักรยาน ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลงตามเวลา เธอขับรถด้วยความเร็วเอื่อย ๆ พลางสอดสายตามองไปยังนอกรถ ในหัวโล่งโจ่งไม่มีอะไรเลยเสมือนเท้าเธอที่เหยียบรถให้ไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย สุดท้ายเธอก็มาหยุดรถอยู่ที่หน้าซอกตึก สถานที่ที่เธอไม่ควรมา เอินลงจากรถปิดประตูอย่างเบามือ เธอก้าวเท้าเดินไปด้านหน้าภาพของจินกงถูกมัดเเละตัดอวัยวะชัดฉายเหมือนภาพช็อต เสียงโหยหวนดังอื้อในโสตประสาทการได้ยิน ทุกอณูคำชัดก้อง เธอหยุดสองเท้าหน้าประตูบ้านของคน ๆ หนึ่ง บ้านที่เธอไม่ควรมาอย่างยิ่งหญิงสาวยืนกํ่ากึ่งหน้าประตู เธอจ้องมันอยู่พักหนึ่งเเล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิล กลไกลความปลอดภัยถูกทำลายทิ้งจนหมดคราบ เเค่บิดเบา ๆ ประตูก็เปิดออกเเล้ว เธออ้าบานประตูจนสุดเเสงไฟกิ่งดวงน้อยสาดกระทบเเผ่นหลังสะท้อนเงาฉายบนพื้นบ้าน เงาดำขยับพร้อมร่างต้นกลืนเข้าไปในความมืดเอินต้องล้วงเอามือถือเปิดโหมดไฟฉาย เธอกวาดไฟฉายไปรอบ ๆ รอยเลือดบาง ๆ ฝั่งลึกบนพื้น เอินไม่พูดอะไรเเค่มองดูคราบเลือดก่อนจะละสายตา เเละหมุนตัวจะเดินออกไป ทว่าไม่ท้นพ้นขอบประตูโทรศัพ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 62
ตอนที่ 62‘ความจริงจากปากป๊า’ห่างหายไปนานพอกลับมาสิ่งเเรกที่เอินทำ คือเดินทางกลับไปยังบ้านของตน ในขณะเดียวกันเอินก็ได้ทราบข่าวจากปากคนใช้ในบ้านสวีอีกว่าคุณนายสวีได้ย้ายออกไปกับลูกชาย…ไปที่ไหนสักที่หนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ละทิ้งลูกชายกับสามีไว้ เอินยืนอยู่กลางบ้านหลังใหญ่ตกเเต่งจีนล้วน ทว่ามันกลับเงียบสงัด เอินพอจะเดาได้ว่าคุณนายสวีไปที่ไหน เเต่ตอนนี้เรื่องนั้นยังไม่ใช่ เธอต้องการคุยกับป๊ามากกว่า เอินเดินขึ้นบรรไดตรงดิ่งไปยังห้องทำงาน เธอถามคนใช้ที่กวาดถูเเถวนั้นจึงรู้ว่าพ่อของเธออยู่ที่ไหนในเวลานี้ เอินเคาะประตูสามครั้งจึงจะเปิดเข้าไป พ่อของเขาครั้งล่าสุดที่เจอกันคือชายที่ล้มป่วยติดเตียงด้วยโรคประจำตัว ทว่าตอนนี้พ่อของเธอกลับดูดีขึ้น ร่างกายกลับมาดีอย่างน่าอัศจรรย์ สวีหยางอันวางปากกาหลังเห็นลูกชายของภรรยาคนรอง เขาลุกขึ้นเเล้วเดินมาหาเธอ เขาฉีกยิ้มดวงตากวาดมองลูกสาว ก่อนดึงร่างระหงเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึงมหาศาลผละออก สวีหยางอันปัดเส้นผมบนหน้าลูกสาวพลางถามว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่าป๊าเป็นห่วงเรามาก” เอินผลิยิ้มอ่อน “มีเรื่องต้องทำนิดหน่อยค่ะ” “งั้นเหรอ ป๊าเองก็มีเรื่องให้ทำเหมือนกัน
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 61
ตอนที่ 61‘การกลับมาของหลี่เอิน’นับเป็นเช้าที่เสียงดังยิ่ง พื้นบ้านสนั่นหวั่นสร้างความสงสัยให้เฉินซีซึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้องไม่น้อย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้อง ถึงได้รู้ว่าเหตุฉะไนพื้นบ้านถึงสนั่นราวกับเเผ่นดินไหว นั่นเป็นเพราะการปรากฏของคนคนหนึ่งน่าอัศจรรย์“เอิน” เขาเบิกตาโตกลมมองร่างระหงที่กำลังใกล้เขามาเรื่อย ๆ ใบหน้าของนิ่งเรียบราวกับนํ้าเย็นเฉียบปลายเท้าหยุดกึกตรงหน้าชายหนุ่ม หัวใจอันเเข็งกร้าวมองเขาอย่างไม่รู้สึกใด ๆ เว้นเเต่เฉินซีฮันที่จู่ ๆ ก็สืบเท้าเข้าคว้าเเขนเธอเข้าไปให้อ้อมอกเเกร่งเเล้วผละออกพร้อมกับถามไถ่เธอว่า..“เอินหายไปไหนมา รู้ไหมว่า-”“ฉันมาเเค่เเป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไปเเล้ว” เธอตัดบทเเละไม่ปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอื้อนเอ่ย เขาพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ“มีอะไรที่ฉัน-”“ขอตัวก่อนค่ะ” เอินยิ้มอ่อน ๆ ปัดมือเขาลงจากเเขน เเล้วเดินผ่านเขาไปราวกับอากาศ ทันทีที่ปลายพ้นตัวชายหนุ่ม หญิงสาวผมสั้นเท่าติ่งหูก็วิ่งพรวดเข้ามาสวมกอดเธอทั้งนํ้าตา มุดหน้าเข้ากับอ้อมอก เอินผลิยิ้มก่อนยกมือขึ้นลูบไล้กลุ่มผมสีดำของฟางหรง หญิงสาวสะอื้นไห้พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองคุณหนูของตน เเละเอ่ยถามด
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 60
ตอนที่ 60‘ห้วงฝันที่เเหลกสลาย’คำเตือน - เนื้อหาในตอนนี้มีการกล่าวถึงการตัดอวัยวะเเบบโจ่งเเจ้งการจูบของจินกงส่งผลให้หญิงสาวนอนไม่หลับจนถึงเช้า เธอลงมาจากห้องนอนเเต่เช้าพบว่าเร็กซี่กำลังยืนทำบางสิ่งอยู่ในครัว เอินเลยเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย ถึงได้รู้ว่านั่นชงชาร้อนอยู่ด้วย ด้วยผงที่เธอนำมาสกัดเอง“อรุณสวัสดิ์” เธอเอ่ยทักด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง“อื้อ เธอชาอยู่เหรอ”“ใช่เเล้ว นอนไม่หลับใช่ไหม”เอินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หน้าเคาท์เตอร์ครัว “อื้อ นอนไม่ค่อยหลับเลย”“เหมือนกัน ฉันเลยหนีลงมาชงชานี่ไง”“เเล้วกินช้าเข้าไป จะช่วยให้หลับได้เหรอ”“จริง ๆ ชาที่ทำมีดอกคาร์โมมายอยู่ด้วยน่ะ มันจะช่วยผ่อนคลายนะ” เอินพนักหน้าเข้าใจนั่งดูเร็กซี่ชงชาไปเพลิน ๆ ทำให้ในที่สุดเธอก็ได้จิบขาของเร็กซี่ มันทั้งหอมรสชาติดีเเละผ่านคลายจากไอหอมของดอกคาร์โมมาย เมื่อจิบเข้าไปจะรู้สึกมันทีที่ว่ามันชวยเเค่ไหนทั้งความอุ่นเเละหอม“จริงสิ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” เร็กซี่หันมาถาม “เอินทะเลาะอะไรกับจินกงเหรอ หมอนั่นเพิ่งออกไปเมื่อกี้เลย”“ไม่ได้ทะเลาะ เเค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ”“นิดหน่อยจริงเหรอ เเต่สีหน้าหมอนั่นดูไ
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 54
ตอนที่ 54‘ปาร์ตี้เนื้อย่าง’ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์บาดเเผลตรงหน้าท้องเริ่มสมานกัน เฉกเช่นความรู้สึกของเอินที่สูญเสียไปให้กับเรื่องบ้า ๆ เธออาศัยอยู่บ้านไม้ในป่าลึกกับเร็กซี่ ทั้งสองอยู่ด้วยกันเพียงเวลาสั้น ๆ เเต่ความสนิทสนมกลับไวกว่าเวลา เพราะความเหมือนกันเป็นส่วนหนึ่งที่ดึงความสนิท“วันนี้เราจะทำปาร์ต
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 42
‘เฉินซีฮันถูกทำร้ายอีกครั้ง’ชีวิตของเฉินซีฮันสำคัญมากในเวลานี้ ถึงเเม้ตำเเหน่งผู้นำยังตกไม่ถึงตัว เเต่พวกปองร้ายยังคงทำหน้าที่ขจัดเขา ไม่ว่ามองไปทางไหนลูกชายคนเล็กสุดเเซ่เฉินก็มีเเต่เรื่องชวนพรากลมหายใจ ทำให้ผู้นำคนปัจจุบันต้องสั่งเด็ดขาด เฉินซีฮันชอบอิสระ เขาไม่ชอบให้ใครมาติดตามคอยดูเเลเหมืิอนไข
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 18
‘ดอกไม้ของเฉินซีฮัน’คำพูดของหลี่เอินเหมือนรอยสักติดตริงในก้องหู วนเวียนซํ้า ๆ จนน่ารำคาญ ทว่าเขาก็ไม่อาจจะยอมรับคำพูดเเบบนั้นได้ การปฎิเสธของเธอทำให้เขาหงุดหงิดไม่นอน มันช่างตรงไปตรงมาจนหัวเสีย มองหลี่เอินเหมือนเห็นตัวเอง ถัดมาเช้านี้เขาจึงต้องหาอะไรทำตัดความรำคาญใจเฉินซีฮันเดินทางด้วยรถคู่ใจพลาง
เกิดใหม่เป็นคุณหนูตระกูลหลี่ บทที่ 17
‘คำหวานที่เธอไม่เอา’ราว ๆ เจ็ดโมงเช้าหลี่เอินออกจากบ้านเล็กที่เป็นเรือนของเธอกับเฉินซีฮัน เดินไปตามทางหินหยกเรียงยาวไปจนถึงบ้านใหญ่ ไม่มีเหตุผลด่วนอะไรหรอกเเค่เธอมีเรื่องอยากคุยกับคุณนายเฉินนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรียกว่าเป็นคำขอคงเหมาะกว่า หลี่เอินเเค่อยากขอคุณนายเฉินถึงเรื่องของฟางหรงกับยั่วซา
You May Also Like
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย158.5K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์363.3K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ144.3K viewsหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา310.7K viewsหมอร้ายคลั่งรัก
เพลงรัก26 viewsสะใภ้ร้อนรักพ่อผัวร้อนสวาท
ภัทรกร563 viewsร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง618 viewsรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness61 views
