บทที่ 6

‘ปีศาจไร้จิตใจ’

เสียงพื้นบ้านดังสนั่นหวั่นไหว บรรดาคนใช้กว่าสิบคนวิ่งกันขวักไขว่ไปมาน่าเวียนหัว เป็นว่านายน้อยสกุลเฉินนอกจากฤทธิ์เหล้าจะสร่างซ่าเเล้วยังมีอาการป่วยไข้เข้ามาเเทรกเเซง เเถมคุณนายเฉินรักลูกคนเล็กยิ่งกว่าทรัพย์สินจึงเกณฑ์คนใช้ให้ไปดูเเลลูกชาย หากเธออยู่เธอคงมาดูเเลด้วยตัวเอง ทว่าเธอดันติดธุระที่กวางโจวจำใจต้องฝากลูกไว้ในนํ้ามือคนใช้ที่จงรักภักดีนายยิ่งกว่าชีวิตตน

หลี่เอินที่พึ่งตื่นนอนต้องเเง้มประตูออกมาดู เห้นผู้คนวิ่งกันวุ่นวายกันทั่วหน้า คนหนึ่งก็ถือถังนํ้าบางคนถือกล่องปฐมพยาบาลบางคนยกถาดอาหาร เธอถอนหายใจพรืดก่อนออกจากห้องมายืนทั้งตัว ขณะที่มัวดูเหตุการณ์จนไม่ทันระวังสาวใช้คนหนึ่ง ซึ่งเธอเดินก้มหน้าก้มตาชนเข้ากับหลี่เอิน เธอเซเล็กน้อยไม่ถึงขั้นล้มก้นชนพื้น เมื่อตั้งหลักได้จึงหันไปมองคนชนรายนั้นก็ไม่ล้มเช่นกัน สาวใช้คนดังกล่าวรีบขอโทษรัว ๆ จนหลี่เอินต้องรีบห้าม

“ไม่เป็นไร ๆ เธอเป็นอะไรรึเปล่า”

สาวใช้ส่ายหัวพรืด “ไม่ค่ะ ดิฉันไม่เป็นอะไร ซ้อเป็นอะไรไม่ค่ะ”

“ไม่นะ เเต่เหมือนยาขอเธอจะหล่น เดี๋ยวฉัน-”

“ไม่ต้องค่ะ! ฉันเก็บเอง” สาวใช้รีบก้มเก็บยาทันที 

หลี่เอินไม่ได้ขัดคำขอของอีกฝ่าย เธอปล่อยให้สาวใช้คนดังกล่าวเก็บยาไป ทว่าสียาพวกนั้นกลับเเปลก ๆ เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหน เเถมสาวใช้คนนี้ก็ดูไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย เเม้หลี่เอินจะดูไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เเต่บางอย่่่างเมื่อผ่านเธอเเล้วก็จำได้เลยถึงจะไม่มอง

“นี่เธอรีบหน่อยสิ! คุณชายตัวร้อนจวนจะไหม้เเล้ว!”

เสียงเรียกของสาวใช้คนหนึ่งคงเป็นหัวหน้าเเม่บ้านตะโกนลั่น ทำให้หญิงสาวที่ก้มเก็บยารีบเก็บลวก ๆ ลุกขึ้นวิ่งไปหาเจ้าของเสียง เพราะรีีบมากจนลืมเก็บยาที่เหลือประมาณสองเม็ด หลี่เอินผละสายตาจากเเผ่นหลังของสาวใช้หันมาก้มมองเม็ดยาที่เหลือ เธอก้มเก็บมันขึ้นมาดู

เธอพบถึงความผิดปกติของเม็ดยา ขนาดทั้งสองอันไม่เท่ากันเหมือนหั่นออกจากเม็ดยาอันใหญ่เพื่อให้ได้เม็ดเล็ก เเต่คนหั่นกลับไร้ฝีมือเพราะขนาดดูผิดเเปลก หลี่เอินหมุนเม็ดยาในมือเมื่ออยากรู้ว่าเป็นยาอะไรเธอจึงเอาไปจ่อที่ปลายจมูก สูดไปเพียงเเค่นิดเดียวหญิงสาวก็รู้เลยว่านี่ไม่ใช่ยาสำหรับคน

“ยาเบื่อหนู”

สิ้นเสียงหลี่เอินรีบก้าวเท้าฉับไหว เเทรกคนใช้ทุกคนเข้าไปชิดตัวเฉินซีฮันที่กำลังนอนตัวร้อนระอุบนเตียงนุ่มปุย ขอบข้างมีีคนใช้ทั้งชายเเละหญิงหนึ่ึ่งในนั้นกำลังจะยื่นยาดังกล่ใส่่ลงไปในเเก้วเพื่อจะละลายยาให้เข้ากับนํ้า หลี่เอินรีบคว้าข้อมือเธอไว้หมับจนคนอื่น ๆ งุนงง

“ซ้อค่ะ เราจำเป็นต้องละลายใส่ในนํ้าค่ะ เพราะคุณชายไม่ทานยาเเบบเม็ด” สาวใช้คนหนึ่งวัยกลางคนพูดกับเธอ 

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกนะ เเต่ยาที่อยู่ในมือของเธอ มันไม่ใช่ยาที่กินเเล้วจะหาย..ไม่สิ ไม่ได้หายอย่างเดียว คุณชายของพวกเธอได้หายไปจากโลกนี้เเน่หากให้ยาตัวนี้เข้าไปอยู่ในเเก้ว” หลี่เอินพูดเสียงเข้มขณะที่สายจดจ่อไปยังใบหน้าของสาวใช้เจ้าของยาพิษ เธอเพิ่มเเรงบีบไปที่ข้้้อมือของอีกฝ่ายจนใบหน้าสวยนิ่ว

ประโยคดังกล่าวสร้างความฮือฮาให้คนใช้ทุกคนในห้อง เสียงพูดคุยดังเซ็งเเซ่สีหน้าทุกคนดูตกใจมาก ๆ เมื่อรู้ว่ายาในมือของสาวใช้คนนั้นไม่ใช่ยาดี

“พะ-พูดอะไรค่ะซ้อ ยานี่ก็เหมือนยาของคนอื่น ๆ รักษาได้เหมือนนะคะ” เธอตีหน้าซื่อไม่รู้ไม่ชี้

“งั้นเธอลองกินให้ฉันดูหน่อยสิ” หลี่เอินมองหน้าเธออย่างเอาจริงเอาจัง เเล้วปล่อยข้อมือเธอให้เธอทานยาในมือให้ดู เพื่อเเน่ใจว่ายาดังกล่าวไม่มีพิษต่อทายาทตระกูลเฉิน

“เอ่อ..ฉันไม่ได้ป่วยนะคะซ้อ จะกินได้ยังไง” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ

“มันไม่เห็นจะเกี่ยวเลย กินให้ฉันดูหน่อย”

“อะ-เอ่อ..” หญิงสาวอํ้า ๆ อึ้ง ๆ กลอกตาไปมา “ยานี่มันสำหรับคนป่วยน่ะค่ะ ฉันไม่ได้ป่วยทานไม่ได้ค่ะ”

“ฉันบอกให้เธอกินเข้าไป ได้ยินรึเปล่า”

“…” เธอทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ยังไง จะกินเข้าไปดี ๆ หรือให้ฉันป้อน”

หลี่เอินสร้างความกดดันผ่านรูม่านตาไปยังอีกฝ่าย เธอคนนั้นกำหมัดเเน่นเม้มปากเรียบตึงดูหายใจลำบาก จนสายตาของหล่อนไปชนเข้ากับกานํ้าร้อนเธอรีบคว้ามันเเล้วโยนมาหาหลี่เอิน ททว่าเธอไหวพริบดุจสายลมหลบหลีกได้อย่างคล่องเเคล่ว ทำให้กานํ้าร้อนไปกระเเทกกับผนัง ดีที่คนใช้หลีกตัวทันไม่งั้นคงโดนนํ้าร้อนลวก โชคดีไปอีกที่คนป่วยติดเตียงไม่โดนลูกหลง

เธอคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีหลี่เอินเลี่ยงตัวไปสกัดทาง เมื่อหมดหนทางเธอได้ดึงเอามีดที่ซ่อนไว้ออกมาจ่อหน้าหลี่เอินด้วยดวงตาที่เเดงกํ่าคล้ายอสูรร้าย หลี่เอินถอนหายใจไม่คิดว่าเช้าวันใหม่จะต้องพบเจออะไรเเบบนี้ หลี่เอินยกมือขึ้นรวบหางม้าด้วยหนังยางผ้า หักกระดูกคอลั่นกร๊อบก่อนตั้งหลักพร้อมปะทะ 

“จะเปิดทางให้ฉันไม่ ไม่งั้นฉันจะฆ่าเเก!” เธอคนนั้นขู่ขึ้น ทว่าคำขู่เด็ก ๆ ไม่อาจทำให้ปีศาจที่ฆ่าคนมาเป็นร้อยพันคนสั่นสะทานได้ หลี่เอินหัวเราะอย่างขบขน

“เป็นน้อยที่เวทนาดีนะ ขู่ฉันเเต่มือที่ถือมีดกลับสั่น”

“หุบปาก!”

“เข้ามาในถิ่นศัตรูเธอคิดเหรอว่าจะออกไปได้น่ะ”

“อิบ้า! กูบอกให้หุบปาก!”

“ฉันกำลัง-”

กล่าวไม่ทันจบเธอคนนั้นก็พุ่งมีดในมือเข้ามาเเทงหลี่เอินโดยตรง หลี่เอินหลบทันเเล้วเตะตัดขาอีกฝ่าย ทำให้เธอล้มหน้าควํ่าพื้น คนล้มกำลังจะลุกเเต่เมื่อล้มภายใต้ปีศาจเลือดเย็น มีหรือปีศาจที่พรากชีวิตคนเป็นว่าเล่นจะยอม หลี่เอินใช้เท้ากดหัวของอีกฝ่ายลงด้วยเเรงมหาศาล ทำให้หน้าสวย ๆ กระเเทกพื้นอย่างเเรงจนเลือดอาบ

เธอผินมองศัตรูที่เเน่นิ่งไปด้วยสายตาที่เลือดเย็นราวกับปีศาจไร้หัวใจไร้ความรู้สึก หลี่เอินถอนหายใจ เธอไม่ได้ต้องการทำเเบบนี้เลยสักนิด ทว่าทำไงได้จิตใจของเธอด้านชาเเละถูกปลูกฝังให้ฆ่างูให้ตายหากไม่ตายมันก็จะย้อนมากัดเรา

‘ฟังฉันนะ ต่อไปนี้เธอคือโมซีย์ เมอร์เลอร์ จำไว้เพียงอย่างเดียวหากชีวิตงูอยู่ในมือเราฆ่ามันให้ตายอย่าให้มันมีลมหายใจใช้ชีวิตที่เหลือในวันพรุ่งนี้เด็ดขาด เพราะมันฆ่าเรา’

คำพูดเพียงคำเดียวเเล้วเธอก็ทำเเบบนั้นมาโดยตลอด หลี่เอินถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคำพูดของคนคนนั้นวนกลับมาในความคิด เธอยกเท้าออกเเล้วเดินออกมาด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ไร้อารมณ์ ก่อนจะจากไปเธอได้บ

อกกับเเม่บ้านคนหนึ่งว่า..

“ฝากเก็บกวาดด้วยนะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน”