บทที่ 16

‘วิวาทั้งสองตระกูล’

ได้ฤกษ์ดีงานเเต่งของผู้นำตระกูลสวีเเละลูกสาวคนเล็กของบ้านโจวถูกจัดขึ้นถัดมาอีกสองวัน หลี่เอินเเละเฉินซีฮันรวมถึงคนอื่น ๆ เดินทางไปร่วมงาน ทุกคนต่างยินดีปรีดาไม่น้อย เว้นเเต่พวกบางกลุ่มดูไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่ เสียงเเมลงวันร้อยตัวเเล่นเข้าหูเธอ เนื้อเรื่องที่เเอบกระซิบกันส่วนใหญ่เห็นทีจะเป็นการวิจารณ์ผู้นำตระกูลสวี 

หลี่เอินไม่เเปลกใจเลยสักนิด เพราะลูกสาวบ้านโจวอายุได้เพียงยี่สิบเอ็ดปีส่วนคุณสวีนั้นมีอายุที่มากกว่าตั้งหลายปี มองยังไง ๆ ก็มิคู่ควร ทว่าหากมองดี ๆ พ่อเเม่ของฝ่ายหญิงเเลดูจะเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง คงอยากมีหน้ามีตาในสังคมจนตัวสั่น หลี่เอินถอนหายใจมองดูฉากตรงหน้าที่บิดาเเละมารดาของฝั่งเจ้าสาวยิ้มหน้าบาน ไม่สนใจสักนิดว่าลูกสาวจะยินดีหรือไม่

เหมือนเห็นตัวเอง

เเขกคนสำคัญมากหน้าหลานตาเริ่มหลั่งไหลเข้ามาจนอดเเน่น เสียงพดคุยดังน่ารำคาญ หลี่เอินตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ออกมาสูดอากาศที่ริมระเบียง ซึ่งยืดออกมาจากตัวห้องที่ใช้จัดเเต่งสถานที่ให้เเก่คู่บ่าวสาว ในมือมีไวน์องุ่นชั้นเลิศเธอไม่คอยนานยกขึ้มจิบเบา ๆ ให้รสชาติองุ่นหมักสัมผัสกับเรียวลิ้นเเล้วกลืนลงท้อง ความสงบอยู่ได้ไม่นานเฉินซีฮันก็เดินเข้ามาหยุดตัวข้างกายเธอ หญิงสาวเลิกคิิ้วขึ้นทั้งสองข้างมองคนตัวใหญ่เขาผิงหลังกับระเบียงผินมองเธอเเล้วหันกลับไป

“ไม่คิดจะเเสดงความยินดีกับป๊าของเอินหน่อยเหรอ” เขาว่าพลางยกเเก้วนํ้าสีอำพันในมืออ้อยอิ่ง

“เขาก็ดูมีความสุขดีหนิค่ะ เเม้จะไม่มีคำยินดีของฉัน” ว่าจบเธอกฌกระดกเเก้วตัวเองบ้าง

“ฉันเคยได้ยินเรื่องเอินมาจากพี่ชาย เขาบอกว่าเอินเป็นคนน่ารักสุภาพอ่อนน้อม เเต่ตอนนี้ฉันควรบอกพี่ชายว่าเขาคิดผิด”

“คิดผิดยังไงค่ะ?”

“เอินเเกร่งยิ่งกว่าฉันอีก ถ้าให้พูดสั้น ๆ เอินเหมือนเอ่อ..เดอะฮัคมั้ง”

“ฮ่า ๆ เดอะฮัคเหรอ คุณซีฮันเปรียบเทียบได้เเย่มาก”

“มันก็คงจะเเย่จริง ๆ นั่นเเหละ เเต่ฉันจำตอนนั้นได้ ตอนที่เราไปงานเลี้ยง เชื่อไหมว่าฉันอึ้งเเบบอึ้งโคตร ๆ อะ ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะทำได้ กับตอนที่เราถูกโจมตีบนถนน…ฉันชอบเอินนะ” 

เขาหันกลับมามองหน้าเธอ สายตาสอดประสานกันโดยอัตโนมัติความรู้สึกวูบไหววิ่งผ่านสายตาของกันเเละกัน เป็นครั้งเเรกที่โมซีย์ในร่างหลี่เอินรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ หเกล็ดนํ้าเเข็งที่เกาะกุมมานานหลายปีถูกลลายลง เพียงเเค่สบตาอันอ่อนโยนเเค่เเป๊บเดียว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง สรรพสิ่งรอบกายเขาเเละเธอดูไม่มีโดนเด่นในเวลานี้ 

หรือนี่คือความรัก

“เอินรู้สึกยังไงกับฉันเหรอ”

“…” 

“รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึกไหม?”

“ฉัน..ไม่รู้ค่ะ”

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบหรอก ของเเบบนี้ต้องใช้เวลา”

นั่นสินะ

หลี่เอินยังคงยืนรับลมหน้าระเบียงโดยมีเฉินซีฮันอยู่ด้วย ทั้งสองไม่ได้คุยกันต่อต่างฝ่ายต่างจิบเเก้วสุราในมือ พลางดูบรรยากาศงานสลับกับทิวทัศน์ริมระเบียง เเละเหมือนตัวเธอจะดึงดูดคนคนหนึ่ง หล่อนซึ่งสวมชุดเดรสสีเเดงเลือดหมูยาวลากพื้นหยุดตรงหน้าหลี่เอิน เเววตาดูถูกดูเเคลนฉายให้เห็นตั้งเเต่ระยะไกล ๆ หลี่เอินทำเมินไม่คิดเเม้จะสบตากับหล่อน เธอยกเเก้วไวน์ขึ้นจิบจนหมดเเละคิดว่าจะหยิบเเก้วใหม่ ไม่ทันไปถึงไหนสาวเดรสสีเเดงไม่ยอมปล่อยเธอไป

“จะไปไหนเหรอคุณหนูหลี่” สวีหนิงเหมยยืนดักทางพลางเหยียดยิ้ม

“ไวน์หมดค่ะ” เธอตอบไปตามตรงไม่อ้อมค้อม

“ฉันคิดว่าของพวกนี้มันไม่เหมาะสมกับคนเเบบเธอนะ เธอควรกินนํ้าเปล่ามากกว่า”

“พูดจบเเล้วใช่ไหมค่ะ? ถ้าหมดเเล้วฉันขอตัวค่ะ” 

“รีบไปไหน ฟังฉันพูดก่อนสิ เป็นยังไงบ้างชีวิตที่ไม่มีเเม่”

หลี่เอินไม่มีทางเลือกยอมหันกลับมาประจันหน้าอีกฝ่าย เธอเลือกที่จะไม่พูดทำเงียบไว้คงดีที่สุด ต่อปากต่อคำไปก็ไม่มีสาระ เหนื่อยปากเปล่า ๆ

“ฉันถามทำไมเธอไม่ตอบล่ะ” หนิงเหมยกอดอก

“คุณหนิงเหมยครับ ผมว่าควรถามเอินดี ๆ นะครับ” เฉินซีฮันพูด

“เเล้วฉันพูดไม่ดีตรงไหนกันล่ะ ก็อยากรู้หนิว่าชีวิตที่ไม่มีเเม่คอยปกป้องเป็นยังไงบ้าง” เธอหันมามองหลี่เอินถามซํ้าอีกครั้งว่า.. “เป็นไงบ้างล่ะ? หืม”

“อยากรู้จริง ๆ เลยนะคะ ว่าคุณสวีเกิดในครอบครัวเเบบไหน ของเเบบนี้จะโทษครอบครัวก็ไม่ได้ คงโทษที่ตัวคุณนาย…ไม่ว่าคุณจะอยู่่สูงเเค่ไหนหากการกระทำตํ่ามันก็เเค่นั้น ไม่เเปลกใจเลยนะคะทำไมป๊าถึงไม่รักคุณ คุณควรพิจารณาตัวเองนะคะ” ว่าจบหลี่เอินก็เดินออกไป ก้าวเท้าไปไม่สามก้าวคำพูดของคุณนายสวีทำให้สองเท้าของเธอหยุดฉับพลัน

“เหรอ เเล้วเธอรู้รึเปล่าเเม่ของเธอเป็นตัวอันตรายในบ้านตระกูลสวี”

“…” หลี่เอินค่อย ๆ หันกลับไปประจันกับคุณนายสวี “หมายความว่ายังไง”

“หึ ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเเม่ผู้เเสนดีของเธอเป็น-”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะหนิงเหมย” สวีหยางอันในชดเเต่งงานเดินเข้ามาเเทรกกลาง ทำให้คุณนายสวีพูดไม่จบ 

“คุณหยางอัน”

“…” หลี่เอินยืนนิ่งไม่พูดจา

“เธอไปทำสิ่งที่เธอจะทำเถอะ” เขากล่าวกับหลี่เอินก่อนหันไปดุใส่ภรรยาคนเเรก “ส่วนเธอหนิงเหมย ว่างนักรึไงเข้าไปร่วมงานกับฉัน”

“ทำไมคุณต้องปกป้องลูกสาวของมันด้วย มันทำกับคุณถึงขนาดนั้นทำไมคุณถึง-!”

“หยุดโวยวาย ก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้” เขากดเสียงตํ่าใส่ภรรยา จนสวีหนิงเหมยเหมยต้องกลืนคำลงคอโดยเร็ว

“…” สวีหนิงเหมยกัดฟันกร่อนเดินฟึดฟัตออกไป

หลี่เอินมองหน้าสวีหยางอันเขาเองก็มองเธอ ทั้งสองไม่พูดใด ๆ เป็นทางเขาที่หันหลังเดินไปตามทางของตัวเอง หลี่เอินมองตามเเผ่นหลังของบิดาจนหายลับเข้าไปในฝูงคน ทิ้งทวนคำถามขนาดใหญ่ไว้ให้เธอได้คิดหนัก

‘มันเรื่องอะไรกันเเน่’