บทที่ 17

‘คำหวานที่เธอไม่เอา’

ราว ๆ เจ็ดโมงเช้าหลี่เอินออกจากบ้านเล็กที่เป็นเรือนของเธอกับเฉินซีฮัน เดินไปตามทางหินหยกเรียงยาวไปจนถึงบ้านใหญ่ ไม่มีเหตุผลด่วนอะไรหรอกเเค่เธอมีเรื่องอยากคุยกับคุณนายเฉินนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรียกว่าเป็นคำขอคงเหมาะกว่า หลี่เอินเเค่อยากขอคุณนายเฉินถึงเรื่องของฟางหรงกับยั่วซาน สองพี่น้องต่างสายเลือด เธออยากให้ทั้งคู่เข้ามาทำงานที่นี่

ในไดอารี่ของหลี่เอินคนก่อนได้เขียนไว้ถึงความสำคัญของทั้งสอง สองคนเป็นต่างถิ่นถูกลักพาตัวเข้ามาในเมืองใหญ่เพื่อขายให้กับชาวต่างชาติ โชคดีที่หลี่เอินกับเเม่ของเธอไปเห็นเข้าจึงซื้อตัวเข้ามาทำงานในบ้านสวี เนื้อหามีมากกว่านั่นเล่าวันนี้้เห็นทีจะใช้เวลาเกินความจำเป็น

ไม่นานหลี่เอินก็ถึงบ้านใหญ่เธอเอ่ยกับหัวหน้าเเม่บ้าน สักพักหัวเเม่บ้านพาเธอขึ้นไปพบคุณนายเฉินซึ่งกำลังนั่งทานขนมเค้กควบคู่กับชาหอม ๆ หลี่เอินเข้าเดินเข้าหาอย่างน้อมนอบ คุณนายเฉินเงยหน้าขึ้นยกยิ้มหวานส่งให้หลี่เอิน หญิงสาวสกุลหลี่เองยิ้มตอบตามมารยาท หย่อนก้นลงโซฟาอีกตัวตรงข้ามกับคุณนายเฉิน

“ไม่บ่อยนะ ที่ลูกสะใภ้จะขอพบเเม่ของสามี” คุณนายเฉินว่าพลางหัวเราะอ่อน ๆ เธอรินชาใส่เเก้วก่อนจะถามถึงสาเหตุ “มีอะไรกับฉันเหรอจ๊ะ”

“เอินว่าจะขออะไรคุณนายสักอย่างน่ะค่ะ”

“ว่ามาสิ” รินชาเสร็จพอดี คุณนายดันเเก้วชาให้หลี่เอิน “คุยไปจิบชาไปนะ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอจับหูเเก้วยกชาขึ้นจิบเบา ๆ พอเป็นพิธี

“ชานี่หอมดีนะ ว่าไหมจ๊ะ”

“หอมค่ะ รสชาติดีด้วย…เรื่องที่จะขอเอินอยากขอให้ฟางหรงกับยั่วซานเข้ามาอยู่ในบ้านเล็กด้วยกันน่ะค่ะ คุณนายจะว่าไหมค่ะ”

“ไม่หรอก ดีออกเอินจะได้มีเพื่อนไงจ๊ะ นี่เป็นคนเเรกเลยนะที่เข้ามาขอ ลูกสะใภ้ส่วนใหญ่ชอบทำตามใจตัวเอง เเต่ฉันไม่มีปัญหานะตามใจหนูเลยลูก”

“…” หลี่เอินยิ้มด้วยสีหน้าโล่งใจ ตอนเเรกเธอคิดว่าคุณนายเฉินจะไม่อนุญาต พอได้คุยดีกว่าที่คิดไว้เยอะ

การมาพบคุณนายเฉินเป็นเรื่องดี หากให้เปรียบเทียบคุณนายเฉินเป็นเหมือนกับความสดใสภายใต้ความโหดร้ายของโลกใบนี้ หากได้อยู่ใกล้จะได้รับความอบอุ่นเเละฮีทไปตัว หลี่เอินนั่งพูดคุยสัพเพเหระกับคุณนายเฉินกระทั่งเย็นเธอถึงกลับบ้าน ก่อนกลับก็ได้ขนมเค้กติดมือกลับด้วย

ภายใต้เเสงไฟสลัวตามทางเดิน หินหยกสะท้อนวาวกลุ่มผมเงาดำทึบกระเพื่อมไหวตามเเรงขยับ ในมือทั้งสองข้างถือกล่องบรรจุขนมเค้ก หางตาเรียวถูกกระตุ้นด้วยสัตว์ปีกตัวน้อยสีเขียวมีไฟ ร้องเท้าส้นสูงสีเเดงหยุดอยู่กับที่หันเหร่างระหงไปยังทิศที่สัตว์ปีกพวกนั้นอยู่

“หิ่งห้อย” เสียงหวานเอ่ยอย่างเเผ่วเบาให้เพียงตัวเองได้ยิน ธรรมชาติจัดสรรลมอ่อน ๆ โบกพัดเข้าหาหลี่เอิน เธอหลับตาเเละน้อมรับอย่างไม่มีข้อกังขา 

ความรู้สึกกระจุกหนึ่งผุดตื้นขึ้นมา ช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ที่เธอคิดถึงหลี่อันฉี ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคิดถึงมัน เพราะการตายเป็นเรื่องปกติของเธอไปเสียเเล้ว บางทีความเป็นหลี่เอินคนก่อนมันยังคงเชื่อมติดอยู่ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด ดูเป็นใจให้เธอได้รับความสงบอย่างเเท้จริง

เวลานี้คงเหมาะสุด ๆ เเล้ว ช่วงก่อนหน้าเเละอื่น ๆ ชีวิตของหลี่เอินต้องเจอเเต่อะไรก็ไม่รู้ การเป็นโมซีย์ เมอร์เลอร์ก็เช่นกัน ความสุขไม่ได้มาจากการมีเงินก้อนโต เเค่ยืนดูหิ่งห้อยเเละรับลมเพียงเท่านี้สุขล้นจนไม่มีอะไรเทียบได้

ความสงบจบลงเเค่นั้นหลี่เอินหันกลับมายังจุดหมายสำคัญ ร้องเท้าส้นสูงที่ใส่กี่ครั้ง ๆ ไม่คุ้นชินสักที กระทบกับหินหยกตลอดทางเดิน ไม่ไพเราะเสนาะหูสักเท่าไหร่ ทว่าเมื่อใกล้จะถึงบ้านใหญ่ไหวพริบหูได้ยินเสียงเเปลก หลี่เอินไม่รอช้ารีบกลับหลังไปมอง สายตาของเธอกวอดมองทั่ว พบเพียงความว่างเปล่า กำลังจะกลับหลังจู่ ๆ เสียงประหลาดดังขึ้นอีกหนคล้ายคนเหยียบใบไม้เเห้ง หลี่เอินหันกลับอีกรอบ…รอบนี้เห็นเป็นตัว 

ชายร่างใหญ่โผล่ออกมาจากความมืดหวังทำให้เธอตกใจ ทว่าผิดคาดหลี่เอินกลับไม่เเสดงสีหน้าใด ๆ เลย นอกจากหน้านิ่ง ๆ บ่งบอกชัดว่าไม่เล่นด้วย

“เอินไม่ตกใจฉันเหรอ” เฉินซีฮันถามรู้สึกใบหน้าตัวเองจะเเตกชอบกล

“ฉันห่วงเค้กตกมากกว่าค่ะ”

“ทำหน้าเเบบนั้นโกรธฉันหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ ทานเค้กไหมค่ะ คุณนายเฉินเอาให้ฉันมา”

“เอาสิ หิวอยู่พอดี เดี๋ยวฉันถือให้” เขาอาสา หลี่เอิิิินไม่ปฎิเสธนํ้าใจส่งเค้กให้ คนทั้งสองเดินตีคู่มาด้วยกัน เฉินซีฮันจึงถามเธอต่อว่า “เอินไปคุยอะไรกับม๊าฉันเหรอ”

“ไม่สำคัญหรอกค่ะ เรื่องไร้สาระน่ะ”

“อ่า โอเค”

“…”

“จริงสิ ศุกร์หน้าว่างไหม”

“คุณเห็นฉันยุ่งไหมค่ะ”

เฉินซีฮันยิ้มเเห้ง “จะชวนไปกินข้าวข้างนอก”

“ทำไปเพื่ออะไรค่ะเนี่ย ต้องการอะไรจากฉันรึเปล่า” หลี่เอินหรี่ตามองเขา

“ฉันชอบเอินจริง ๆ นะ ถึงตอนเเรกจะดูมึน ๆ ก็เถอะ”

“งั้นเหรอค่ะ”

“เอิน..ดูเย็นชาจัง”

“คุณซีฮันในตอนนี้ดูเเปลกค่ะ ฉันไม่ชินกับการที่คุณพูดหวาน ๆ ด้วยน่ะ ฉันชอบตอนคุณดูขรึมมากกว่า”

“ตอนนี้ล่ะ?”

“เหมือนเด็กค่ะ”

คำพูดเพียงคำเดียวเล่นเอาว่าที่ผู้นำตระกูลเฉินไปไม่เป็น ยืนตัวเเข็งทื่อท่ามกลางฝูงสัตว์ตัวน้อยยามราตรี มองตามร่างระหงเดินตัวปลิวนำห่างจากเขาไปทีละนิด ไม่เคยมีใครกล้าว่าเขาเหมือนเด็กนอกจากเธอคนนี้

ช่างกล้านะ!

“เเล้วเธอจะได้รู้เอินว่าฤทธิ์เดชของเด็กมันเป็นยังไง!”