บทที่ 18

‘ดอกไม้ของเฉินซีฮัน’

คำพูดของหลี่เอินเหมือนรอยสักติดตริงในก้องหู วนเวียนซํ้า ๆ จนน่ารำคาญ ทว่าเขาก็ไม่อาจจะยอมรับคำพูดเเบบนั้นได้ การปฎิเสธของเธอทำให้เขาหงุดหงิดไม่นอน มันช่างตรงไปตรงมาจนหัวเสีย มองหลี่เอินเหมือนเห็นตัวเอง ถัดมาเช้านี้เขาจึงต้องหาอะไรทำตัดความรำคาญใจ

เฉินซีฮันเดินทางด้วยรถคู่ใจพลางมองทิวทัศน์ในเซี่ยงไฮ้ที่มีมังกรทั้งห้าคุ้มครองอยู่ ไม่เว้นเเม้เเต่ตลาดปลาเล็ก ๆ จุดหมายปลายทางคือร้านสักของเพื่อน เขาคิดอยู่นานว่าจะสักงูพันที่เเขนดีไหม ไม่เคยสักเพราะได้ยินมาว่ามันเจ็บ สำหรับเฉินซีฮันเเล้วมีดปืนไม่เคยกลัว หากเป็นเข็มจ่ายเท่าไหร่ก็ยอมเพราะกลัวจัด ตัดสินใจได้ก็ไม่รอช้ามาทันที

ได้รับการต้อนรับจากเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี พูดคุยกันเล็กน้อยถามไถ่ตามประสาเพื่อนฝูงพบเจอกัน ช่วงนี้งานรัดตัวเขาไปหมดยิ่งใกล้วันรับตำเเหน่งยิ่งวุ่นวาย นอกจากจะวุ่นเขายังต้องคอยระวังไอ้พวกหมาลอบกัดจ้องจะเด็ดหัวเขาออกจากบ่า หากใครคิดว่าเป็นลูกชายบ้านเฉินเเล้วสบาย เขาอยากจะกอดคอมันให้ดูเต็มสองตา…สบายกะผีล่ะ

เฉินซีฮันเลือกลายก่อนขึ้นเขียง เขาเลือกลายงูพันเต็มเเขน เเอบเกร็ง ๆ พอนานไปเรียบชิน อาจจะเพราะคนทำเป็นเพื่อนกันบวกกับมือเบาทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บมาก ระหว่างนั้นก็ขุดคุ้ยหาเรื่องคุยเรื่อยเปื่อย

“เธอบอกว่าฉันเหมือนเด็ก” เขาพูดขึ้นกับช่างสักประจำตัวต้องการความเห็น “เเกคิดว่าฉันเหมือนไหม?”

“ไม่รู้ดิ” มันคลอนไหล่เเล้วทำการสักต่อ

“คำหวานเธอก็ไม่ชอบ ฉันต้องทำยังไงดี”

“นั่นเมียนายนะฮัน นายจะมาถามคนอื่นเเบบฉันไม่ได้”

“เมียเหรอ เขาจะมองฉันเป็นผัวรึเปล่าก็ไม่รู้”

“งั้นฉันถามหน่อย” ‘มอร์แกน’ หยุดเครื่องสักในมือ “อะไรที่ทำให้เเกชอบเธอขึ้นมาล่ะ”

“ชอบเหรอ…ตอนที่เธอสู้กับพวกเลว เธอดูเท่มาก เธอเปล่งประกายเหมือนกับหงส์ที่เเผ่ปีกกว้างพร้อมจะโบยบิน”

“คำพูดเลิศเลอซะจริง ไม่เเปลกใจหรอกที่เธอไม่ชอบ นายปากหวานจนเลี่ยน” ว่าจบมอร์เเกนก็สักต่อ

“เข้าข้างกันซะงั้น” เฉินซีฮันทำหน้าเซ็งจัด

“เเล้วเรื่องที่เเก๊งเป็นไงบ้างล่ะ” มอร์เเกนเปลี่ยนเรื่อง 

“ก็ดีนะ เเต่พักนี้เงินสูญหายอยู่บ่อย ๆ”

“สูญหายยังไงวะ”

“มีการถอดเงินออกจากบัญชีเเล้วโอนให้อีกบัญชีหนึ่ง เเถมบัญชีที่รับเงินกลับไม่มีชื่อ พอไปสืบค้นข้อมูล บัญชีนั่นกลับถูกลบทิ้งไป ตอนนี้ก็วุ่นวายกับเรื่องนี้อยู่ เกิดเป็นฉันนี่โคตรซวย โดนหมายหัวจากใครก็ไม่รู้อีก หาตัวเเม่งก็ยากจัด ฉันละเบื่อ”

“ทน ๆ เอาน่าเพื่อน ได้ขึ้นเป็นผู้นำเเก๊งเมื่อไหร่ เเกก็สบายเเล้ว”

“อ่า ก็ภาวนาต่อพระเจ้าทุกวันนะ ว่าอย่าตายก่อนถึงวันนั้นล่ะ”

เขามองหน้าเพื่อนไม่ตอบอะไรพรํ่าเพ้อต่อพระเจ้าทุกวี่วัน ไม่รู้หัวตัวเองจะถูกเด็ดเมื่อไหร่ ที่เเน่ ๆ รอบตัวเขาไม่อาจไว้ใจใครได้เลย นอกจากเพื่อนสนิท ที่เขาไว้ใจมอร์เเกนนั่นเป็นเพราะว่าหมอนี่เคยกระโดนมารับกระสุนเเทนเขา เขาเป็นเพื่อนกับมอร์เเกนมานานมาก…นานจนรู้ลึึกถึงนํ้าในตัวมันว่ามีสีใดบ้าง

เฉินซีฮันทนยอมเจ็บเพื่อให้ลายออกมาสวยที่สุดเเละไม่นานศิลปะบนผิวหนังก็เสร็จสมบูรณ์ตามที่เขาร้องขอ มอร์เเกนหอเเขนข้างขวาด้วยพลาสติกหออาหาร ยํ้ากับเฉินซีฮันซํ้า ๆ ว่า..

“อาบนํ้าได้ตามปกติเเต่อย่าให้โดนก็พอ” 

“กี่วันถึงจะเอาพลาสติกห่อเเขนออกได้”

“อย่างตํ่าก็เก้าวัน นี่ยาทาเท่าเม็ดถั่ว” มอร์แกนยื่นถุงยาส่งให้

“อ่า ขอบคุณ”

“ฉันนึกอะไรขึ้นได้ ทำไมไม่ลองซื้อดอกไม้สวย ๆ ไปให้เธอดูล่ะ เผื่อบางทีเธออาจจะสนใจดอกไม้มากกว่าคำพูดหวานเลี่ยนของนายก็ได้”

“ค้าบ ๆ เรื่องเมียชาวบ้านนี่รู้ดีจังนะ”

“เอ้า ก็ผัวเขามาปรึกษาผมอะค้าบ ไป ๆ ลูกค้ารอฉันอยู่”

มอร์แกนโบกมือไล่เฉินซีฮันหิ้วถึงยาเดินออกจากร้าน เขาไม่อยากขัดขวางเวลาเงิน ๆ ทอง ๆ เพื่อน คำเเนะนำของมอร์เเกนมันน่าสนใจไม่น้อย บางทีของเล็กน้อยอาจจะน่าสนใจกว่าคำพูดเปล่า ๆ คนตัวใหญ่ยัดร่างเข้ารถสปอร์ตเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเเล่นออกไป ขึ้นถนนทางด่วนการจะต่อสายหาลูกน้องคนสนิท

“ไป๋ ฉันอยากรู้ว่าใกล้ ๆ เเถวนี้มีร้านขายดอกไม้ไหม”

[ร้านดอกไม้เหรอครับบอส เเล้วบอสอยู่ไหนตรงไหนครับ]

“ซานจิ่ง ฉันมาสักน่ะ”

[บอสไปสักเหรอครับ น่าตกใจนะเนี่ย]

“ช่างมันก่อนน่า ร้านดอกไม้ตรงไหน ใกล้ที่สุด”

[เจี่ยงลู่ครับ ตลาดนกเเละดอกไม้ใกล้สุดเเล้ว คนอาจจะเยอะหน่อยนะครับ]

“อืม” ได้เรื่องก็วางหูทันที 

เขาเหยียบเร่งรถสปอร์ตขึ้นถนนทางด่วน รถไม่ค่อยติดมากทำให้การเดินทางไม่นาน เป็นครั้งเเรกที่คุณชายบ้านเฉินต้องเดินเท้าเข้าตลาด ส่วนใหญ่งานตลาดจะยกให้กับคนใช้ ทว่าคราวนี้เขามีเหตุผลจำเป็นมาก ๆ อยากหาดอกไม้ที่งดงามคู่ควรกับหลี่เอินมากที่สุดด้วยตัวเอง 

ตอนเเรกคิดว่าเรื่องง่าย ๆ เหมือนปลอกกล้วย ลองของจริงยากกว่าปลอกกล้วยซะอีก คนคับคั่งยิ่งเป็นช่วงใกล้เย็น มื้อเย็นต้องจัดหาของดี ๆ ให้คนในครอบครัวผู้คนต่างเเย่งชิงกันซื้อนั่นนี่ ร้านไหนลดราคาร้านนั้นคนจะเยอะเป็นพิเศษ จุดมุ่งหมายของเฉินซีฮันไม่ใช้วัตถุเพื่ออาหารเย็น เเต่เป็นร้านดอกไม้ดี ๆ ยิ่งดอกไม้สดยิ่งดี

เบียดเสียดกับคนมากมายในที่สุดก็หาเจอสักที่ ป้ายหน้าเขียนชื่อตัวเบ่อเร่อ เฉินซีฮันรีบเร่งเท้าเดินเข้าไป โชคดีที่ร้านมีพัดลมเขาไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาพัดอย่างเเรก ปลดกระดุมสองสามเม็ดคลายความอบอวล เหงื่อไหลพรากคิดว่าคราวหน้าคงไม่มีอีกแล้ว 

“มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ?” เสียงหวานเอ่ยทักเขา เฉินซีฮันหันขวับไปมองหญิงสาวร่างเล็กกำลังฉีกยิ้มส่งให้เขาอยู่

“เอ่อ…ผมอยากซื้อดอกไม้ครับ”

“ได้ค่ะ คุณลูกค้ามีดอกไม้ในใจรึยังค่ะหรือจะให้ทางร้านเราเลือกให้”

“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้หรอก ให้ทางร้านเเนะนำดีกว่า”

“คุณลูกค้าจะเอาไปให้ใครค่ะ”

“เอาไปให้..เอินครับ”

“เอิน เเฟนใช่ไหมค่ะ”

“คงงั้นมั้ง”

เขาบอกไปเเบบนั้นพักใหญ่ดอกไม้หอด้วยกระดาษผูกริบบิ้นสีขาวก็จัดส่งมาถึงมือของเฉินซีฮัน เขาจ่ายเงินเเล้วเดินออกจากร้าน ก้มมองดอกกุหลาบสีขาวสะอาดรับกับกระดาษห่อสีนํ้าตาล ถือว่าทางร้านเลือกได้ดี เขาหอบช่อดอกไม้เดินขึ้นสปอร์ต

เฉินซีฮันตีไฟเลี้ยวเลี้ยวรถเข้าบ้านดับเครื่องเมื่อถึงโรงรถ ลงจากฝั่งคนขับอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อเอาช่อดอกไม้ เขาหอบดอกไม้เดินเข้าบ้านพบกับหลี่เอินทางนั้นกำลังนั่งอ่านหนังสือ เธอผินสายตามองเขาเเว็บเดียวเเล้วก้มอ่านต่อ เฉินซีฮันรู้ได้ว่าเธอตั้งใจเมินเขา เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้เธอ ส่งช่อดอกไม้ในอ้อมเเขนให้กับหญิงสาวที่เขาดิ้นรนเเม้จะรู้ว่าสถานที่ี่่ไม่ใช่ที่ตัวเองชอบสักเท่าไหร่

“เอิน ดอกไม้” 

หลี่เอินผละจากหนังสือเงยมองเขาสลับกับช่อดอกไม้ เฉินซีฮันเม้มปากรู้สึกเลิ่กลั่กชอบกล เหงื่อให้มือผุดออกช้า ๆ เมื่อสายตาคู่สวยมองเขาราวกับจับพิรุธ เขาเก็บซ่อนเหตุผลของการกระทำทุกอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย เอาจริง ๆ ความรู้สึกในตอนเเรกกับตอนนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก เพียงเเต่เขามีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนี้ 

“ไม่ชอบเหรอ” เขากลั้นใจถาม

“เปล่าหนิค่ะ เเต่ฉันไม่ชอบดอกไม้”

“อ้าวเหรอ”

“ค่ะ ไม่เป็นไร ฉันชอบไว้ก็ได้ คุณซีฮันคงพยายามอย่างหนักเพื่อมัน” สิ้นคำพดนั้นหลี่เอินก็น้อมรับช่อดอกไม้ไปไว้ในมือตัวเอง 

เป็นประโยคปฎิเสธที่ตรงไหนตรงมา อย่างน้อยที่ก็รับมันไว้เเม้จะไม่เต็มใจนัก หมดเรื่องเเล้วเฉินซีฮันก็หันหลังเดินจากเธอ ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยจู่ ๆ หลี่เอินได้ทักถามเขาขึ้น

“คุณซีฮันสักมาเหรอค่ะ”

“อ่า นี่เหรอ..ใช่”

“สวยดีนะคะ ฉันก็อยากสักเหมือนกัน”

“เหรอ ว่าง ๆ ฉันพาเอินไปไหม”

“เอาสิค่ะ” เธอเอ่ยตอบเขาด้วยรอยยิ้ม 

ถึงเหตุผลของเขาจะเห็นเเกตัวไปหน่อย ยังไงซะเขาต้องรีบมีทายาทให้เร็วที่สุดเพื่อขึ้นเป็นผู้นำ ถึงเวลานั้นเขาจะได้เป็นอิสระ ความรักที่มีซูมี่จะได้เฉิดฉายต่อสังคม เเม้เขาจะต้องทำลายคน ๆ หนึ่งผ่านความสุขก็ตาม