บทที่ 15

‘รักครั้งเก่า’

ผ่านพ้นไปได้ราว ๆ สามวัน ที่คุณนายหลี่จากไปไกลลับเเละมิอาจหวนคืนกลับมา หลี่เอินยังคงดำเนินชีวิตไปเรื่อย ๆ ในบ้านสกุลเฉินฐานะภรรยาของเฉินซีฮัน น่าเเปลกสามวันมานี้เฉินซีฮันดูสนอกสนใจเธอเป็นพิเศษ จากที่ไม่่เคยเเม้จะมองหรือถามไถ่สารทุกขสุขดิบของเธอ ตอนนี้กลับห่วงใยเธอซะงั้น

อย่างช่วงเช้าวันนี้บนโต๊ะอาหาร เฉินซีฮันได้ถามถึงความรู้สึกของเธอหลังสูญเสียเเม่เเละเรื่องอื่น ๆ ในตัวเธอ เขาดูเปลี่ยนหลังจากจบงานสำคัญ เปลี่ยนไปจนหลี่เอินเเอบนึกว่าเขากินยาอะไรผิดรึเปล่า เพราะดูยังไงคนอย่างเฉินซีฮันก็ไม่มีทางสนใจเธอหรือเขาจะมีเหตุผลอื่นเเอบเเฝง? มองจากการกระทำดูไม่มีอะไร อดคิดไม่ได้จริง ๆ

ทานข้าวเช้าเสร็จเเล้ววันนี้หลี่เอิินมีเรื่องต้องกลับไปที่บ้านสวี เพราะพอของเธอเรียกตัวให้ไปพบเห็นว่ามีเรื่องสำคัญจะคุย เฉินซีฮันอาสาไปส่งทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้เอ่ยขอ เเต่ก็ไม่ปฎิเสธนํ้าใจ รายนั้นเองมีธุระที่บ้านสวีด้วย ทั้งสองจึงต้องนั่งรถไปด้วยกัน ไม่นานก็ถึงบ้านสวีเลขาของบิดาได้เดินเข้ามาหาเมื่อหลี่เอินเพิ่งลงจากรถ

“เชิญทางนี้ค่ะคุณหนูหลี่” เลขาสาวผายมือบอกทางให้กับเธอ หันไปมองเฉินซีฮันที่ลงจากรถหลังจากหลี่เอินไปสามวิ “ส่วนคุณเฉินรอสักครู่นะคะ”

“ครับ” เขาตอบยิ้มใบหน้าฉายความใจเย็น เหมือนว่าเรื่องของเขาจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“ทางนี้ค่ะคุณหนูหลี่” 

หลี่เอินพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเลขาของบิดาไป มาถึงห้องทำงานของคนเป็นพ่อเลขาทำการเปิดประตูให้เธอและปิดลง สองพ่อลูกมองหน้ากันก่อนฝั่งพ่อจะเอ่ยถามกับเธอ

“เป็นไงบ้างสบายดีรึเปล่า?”

“เรื่อย ๆ ค่ะ” 

“นั่งลงก่อนสิ เรายังต้องคุยกันอีกเยอะ”

“…” หลี่เอินหย่อนก้นลงเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม

“ได้ยินหนิงเหมยเล่าให้ฟัง ว่าก่อนเข้าพิธีเเต่งงานเธอได้ดื่มยาพิษเพื่อฆ่าตัวตาย จริงเหรอ”

“เอ่อ..” เธอเกิดอํ้าอึ้งขึ้นมาเพราะวันนั้นเธอไม่รู้อะไรเลยอยู่ในอาการสับสน ที่เเน่ ๆ ในมือเธอถือขวดยาบางอย่าง “ใช่มั้งค่ะ”

“เฮ้อ..ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอันฉีถึงต้องปิดมัน ทั้ง ๆ ที่ฉันอยากได้ยินจากปากของเธอ เเต่ก็ช่างเถอะ เเล้วเธอจำอะไรบ้างล่ะตอนนี้น่ะ”

“จำได้ในบางอย่างค่ะ”

ต้องขอบคุณไดอารีเล่มนั่น

“อืม” เขาพยักหน้าเบา ๆ 

“ที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญ เรื่องอะไรเหรอค่ะ?” หลี่เอินเปลี่ยนประเด็น

“อีกไม่กี่วันฉันจะเเต่งงานน่ะ อยากให้เธอมาร่วม” 

“เเต่คุณ-”

“เรียกฉันว่าป๊านะ มันห่างเหินเกินไป ฟังเเล้วไม่คุ้นหูเอาเสียเลย” 

“ค่ะ ป๊า”

“อืม พูดต่อสิ”

“ป๊าพึ่งเสีย..ม๊าไปนะคะ ทำไมถึงรีบเเต่งล่ะ”

“นั่นมันก็อีกเรื่องนะ ตอนนี้ป๊าต้องการเอาหน้าให้ตระกูลก่อน คุณหนูโจวก็น่ารักดีวัยใกล้ ๆ กับลูกนี่เเหละ วันเเต่งงานก็มาล่ะป๊าจะเเนะนำเขาให้ลูกรู้จัก”

หลี่เอินไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ หลังจากนั้นเธอนั่งเฉย ๆ ฟังเขาพูด ธุระระหว่างเธอกับพ่อจบลงเเค่นี้หลี่เอินออกจากห้องทำงาน เธอหันซ้ายหันขวาพบว่าโถงทางเดินที่ลากยาวไปจนสุดไม่มีคนเลย หลี่เอินจึงเลือกเดินไปยังทางที่ถูกพามาเธอความจำที่เเม่นยํา เดินต้อย ๆ ได้พักหนึ่งเธอก็ถึงใจกลางคฤหาสน์หลังใหญ่ 

ขณะที่เดินกำลังหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศา จู่ ๆ มีเสียงคุยกันดังเเว่วเข้ามาในโสตประสาทกับรับรู้เสียง ทำให้หลี่เอินหูตั้งประหนึ่งว่าเจอเรื่องน่าสนใจเข้าเเละน่าสนใจจริง ๆ เสียงคุยเหล่านั้นดึงให้เธอเดินหา เธอไม่เคยสนใจเรื่องคนอื่นทว่าตอนนี้กลับนึกอยากสอดรู้สอดเห็นขึ้นมาหน้าตาเฉย หลี่เอินย่องเบาราวกับอุ้งเท้าเเมวค่อย ๆ เงี่ยหูฟังเสียงจนได้รู้ต้นตอของเธอ 

ชิดตัวเเนบผนังชะเง้อมองด้านในห้องนั่งเล่น ร่างของชายเเละหญิงสะท้อนนัยน์ตาคู่สวย ทั้งสองกำลังมีปากมีเสียงกัน ฝ่ายหญิงดูจะไม่สนใจฝ่ายชายส่วนฝ่ายชายพยายามอธิบาย ทว่าเหมือนก่อประกายไฟมากกว่า

“ซูมี่ ฉันรู้เธอไม่โอเคกับเรื่องที่เกิดขึ้น เเต่ฉันรักเธอนะ เธออย่า..เเต่งงานกับเขาได้ไหม รอฉันอีกนิดนะ เรากำลังจะได้เป็นอิสระเเล้ว”

“ซีฮัน! พอเถอะ มี่ไม่อยากคุยเเล้ว จู่ ๆ คุณก็บอกเลิกมี่ด้วยเหตุผลบ้า ๆ เเล้วตอนนี้ก็มาบอกรักมี่…มาบอกรักตอนที่มี่กับจะเเต่งงานกับชายอีกคน มันไม่เห็นเเกตัวไปหน่อยเหรอ”

“ฉันขอโทษ”

“ขอโทษเหรอ มันรักษาอะไรได้ พอเถอะค่ะ คุณไปทำหน้าที่สามีที่ดีให้กับเอินเถอะ เธอคู่ควรกับคุณที่สุด ไม่ใช่ฉัน” ซูมี่ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้นเเละเดินออกมา การเดินออกมาของเธอไม่ใช่เเค่ออกจากห้องเเต่เหมือนจะออกจากชีวิตของเขาด้วย

เพราะเหตุนี้ทำให้ขากลับรถทั้งคันเงียบสนิท หลี่เอินเห็นว่าทั้งคู่เงียบอยู่นานเเล้วจึงคิดหาคำถามก่อบทสนทนาเล็ก ๆ ไม่มีคำถามไหนน่าสนใจเอาเสียเลย เเต่มีความอยากรู้เป็นการส่วนตัว เเละใช่เธออดไว้ไม่ได้

“ขอถามได้ไหมค่ะ ว่าทำไมคุณกับเธอถึงไม่เเต่งงานกัน” เธอเอ่ยถามขณะที่สายตามองออกไปนอกรถ

“เอินหูตาไวชะมัด”

“เเน่นอนค่ะ ความไวเป็นของปีศาจ” เธอไม่เเย้งใด ๆ เเถมยังทำเขาขำอีกด้วย

“ฉันเเต่งงานกับเธอไม่ได้ เพราะมดลูกของเธออ่อนเเอเกินไป”

“นั่นคือเหตุผลเหรอ?”

“อือ จริง ๆ ฉันมองไร้สาระนะ เอาจริง ๆ เลยป้ะ ฉันไม่ได้ต้องการตำเเหน่งห่าเหวอะไรนั้นหรอก เพราะการที่จะได้ขึ้นไปมันต้องทำตามขั้นตอนต่าง ๆ เยอะเเยะไปหมด”

“เรื่องเเต่งงานกับหญิงที่ไม่ซํ้าหน้าด้วยใช่ไหม” เธอหันมองเขา เขาถอนหายใจเหมือนคนเเรงเเล้วพยักหน้ารับ

“ใช่ ฉันเเต่งงานมาเเล้วสามครั้ง เจ้าสาวทั้งสามคนล้วนเเต่เป็นเเม่พันธุ์ชั้นดี เเต่พอได้สัมผัสกลับไม่ใช่ เธอทั้งสามเเท้งลูกที่เป็นนํ้ายาของฉันทั้งหมด” ท้ายคำพูดเสียงของเขาเบาลว สีหน้าโรยราเปลี่ยนเป็นรู้สึกผิด “ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้ ฉันคิดว่าผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้อ่อนเเอ เเต่เป็นฉันต่างหากที่อ่อนเเอ”

“คุณไม่ผิดหรอกค่ะ บางอย่างเราก็ช่วยหมดไม่ได้”

“หึ งั้นฉันถามอะไรเอินหน่อยได้ไหม”

“ว่ามาสิค่ะ”

“เอินเป็นใครกันเเน่”

หลี่เอินจุดยิ้มมุมปาก “ฉันก็คือฉันนั่นเเหละค่ะ”