ตอนที่ 7 ญาณพิเศษ

ตอนที่ 7 ญาณพิเศษ

          หานเจ๋อวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าอย่างเบามือ แต่หญิงสาวบนตั่งกลับยังมองออกไปนอกหน้าต่างราวสติล่องลอยอยู่ที่อื่น

เขาจึงเอ่ยเสียงทุ้มอ่อน

“คิดอะไรอยู่หรือ”

มู่หว่านเหยากระพริบตา ดึงความคิดกลับมาจากห้วงลึก

นางหันไปมองเขาเล็กน้อยก่อนตอบอย่างเก้อเขิน  “คิดเพลินไปหน่อย…ท่านทำมื้อเย็นเสร็จแล้วหรือ ข้าแย่จริง ไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

หานเจ๋อส่ายหน้าเบา ๆ

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยจนอบอุ่นคล้ายผ้าห่มในฤดูหนาว “ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเท่านี้ข้าทำได้ เจ้าพึ่งหายป่วย ออกไปตลาดทั้งวันแล้วยังช่วยเด็กคนนั้นอีก”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยช้า ๆ เน้นทุกคำด้วยความใส่ใจ

“เจ้าควรพัก…พักให้มาก ๆ ด้วยซ้ำ”

เขาผลักถ้วยอาหารเข้าหานาง  “มากินข้าวเถอะ จะได้รีบพักผ่อน” 

คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความอ่อนโยนของหานเจ๋อทำให้มู่หว่านเหยาหลุบตาลง

ความวุ่นวายทั้งวันที่พัดพาเข้ามาเหมือนลมแรง ค่อย ๆ สงบลงราวกับถูกมืออบอุ่นปลอบประโลมให้เงียบเสียง

อนาคตของนางกับบุรุษผู้นี้…จะเป็นเช่นไรนะ

ความคิดผุดวาบขึ้นมาราวควันบาง ตีวงในอกนางเบา ๆ

พลันความทรงจำจากชาติเดิมก็แล่นเข้ามา

หากเป็นเมื่อก่อน…นางคงโทรหามินตริตา ชวนกันไป “ดูดวง” แก้เครียด  หรือไม่ก็แวะหาอาจารย์หมอดูเจ้าประจำให้ช่วยชี้ทางชีวิต        

ใช่แล้ว—!

ประกายบางอย่างสว่างวาบในนัยน์ตานาง

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง งดงามราวกลีบบุปผาที่กำลังผลิบานใต้แสงยามค่ำ

“ข้ารู้แล้ว…พรที่ข้าจะขอ—”

หัวใจของมู่หว่านเหยากระทบเป็นจังหวะหนักแน่นราวได้รับแสงใหม่ในชีวิต นางพึมพำกับตนเองอย่างช้า ๆ ชัดเจน

“ข้าขอพร…ให้ข้ามี สัญชาตญาณหมอดูที่แม่นยำ เห็นเส้นชะตาผู้คนได้โดยไม่ต้องพึ่งตำรา หรือวิชาใด ๆ ทั้งสิ้น”

ความคิดนั้นแน่ชัดจนหัวใจเต้นเป็นจังหวะมั่นคง

ชีวิตใหม่ของนางจะไม่ใช่การทำไร่ทำนาสิ้นหวัง

แต่เป็นชีวิตที่คนต้อง มาขอคำชี้นำจากนาง

ช่างงดงาม น่าภาคภูมิ

และ…ไม่ต้องเหนื่อยเลยสักนิดเดียว.

          จู่ ๆ หญิงสาวก็คลี่ยิ้มออกมา 

รอยยิ้มอุ่นละมุนที่ผุดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

หานเจ๋อที่กำลังจัดชามข้าวชะงักไปทันที เขามองภาพตรงหน้านิ่งงันราวถูกดึงลมหายใจออกจากร่าง

นานแค่ไหนแล้วนะ…

ที่เขาไม่ได้เห็นหว่านเหยายิ้มงดงามเช่นนี้

รอยยิ้มที่ไม่ใช่เพียงยกมุมปาก  แต่เป็นรอยยิ้มที่แตะลึกลงไปถึงดวงตา ดวงตาที่เคยหม่นเศร้าและว่างเปล่าดุจบ่อน้ำไร้แสง

กลับส่องประกายขึ้นมาคล้ายมีแสงอรุณแรกของวันสะท้อนอยู่ภายใน  ความงดงามเล็ก ๆ นั้นทำให้หัวใจของหานเจ๋อเต้นสะดุด

คล้ายถูกพัดพาไปยังที่ใดสักแห่ง

หว่านเหยาฉุกคิดขึ้นมาในบัดดล

หากจะขอพรให้ตนมีสัญชาตญาณของ “หมอดู” นางก็ควรสำรวจเสียก่อนว่าในยุคนี้ ผู้คนทำอาชีพนั้นกันอย่างไร

ต้องใช้อะไรบ้าง…ต้องมีพิธีรีตองหรือไม่…

นางยกมือแตะคางเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นในที่สุด

“หานเจ๋อ…ท่านรู้หรือไม่ ว่าที่หมู่บ้านนี้มีแม่หมออยู่หรือไม่”

คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มที่ยังเหม่อมองรอยยิ้มของนาง สะดุ้งกลับเข้าร่างตนเองในพริบตา

เขารีบปรับสีหน้าลอบระงับอาการ  ก่อนตอบเสียงเรียบ

“มีสิ…อยู่ท้ายหมู่บ้านโน่นนางผู้เฒ่าที่คนเรียกกันว่า แม่หมอจิ่นฮวา นางดูฤกษ์ ดูยาม ดูดวงให้คนมานานแล้ว”

หว่านเหยาพยักหน้าเบา ๆ สายตาแฝงประกาย

จากนั้นก็เอ่ยคำถามที่ทำให้หานเจ๋อค้างไปอึดใจ “ถ้าข้าอยากจะเป็นแม่หมอ…ทำนายดวงชะตาให้ผู้คน ข้าต้องเริ่มต้นอย่างไรบ้างหรือ”

เสียงที่นางใช้เรียบนิ่ง แต่แฝงด้วยความตั้งใจบางอย่าง

ขณะที่หานเจ๋อเบิกตากว้างเล็กน้อย ราวกับได้ยินสิ่งเหลือเชื่อจากปากหว่านเหยา  เขาคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะสนใจเรื่องพวกนี้

เขาอ้ำอึ้งไปครู่ ก่อนตอบอย่างจริงใจ  “อืม…แม่หมอที่นี่ ส่วนมากอาศัยการสังเกต วาสนาและประสบการณ์แต่…”

เขาชะงักไปนิด มองนางด้วยสายตาเป็นห่วงปนงงงวย

“เจ้าคิดจะเป็นแม่หมอจริง ๆ หรือ”

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน แต่มีความตกใจซ่อนอยู่ไม่น้อย  หว่านเหยาพนักหน้ารับจริงจังอยู่มาก หานเจ๋อไม่กล้าเอ่ยถามอีกจึงก้มหน้ากินข้าว