ดั่งฟ้าลิขิต ให้ข้ากลับมาเพื่อล้างแค้น

ดั่งฟ้าลิขิต ให้ข้ากลับมาเพื่อล้างแค้น

last update最終更新日 : 2025-08-28
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
10
5 評価. 5 レビュー
26チャプター
8.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

สะใจ

เศร้าใจ

นางเอกเก่ง

เกิดใหม่

แก้แค้น

ตบหน้า

ฉลาด

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

ในวันที่นางรู้ความจริงเรื่องคู่หมั้นกับพี่สาว คือวันที่นางจากโลกนี้กลายเป็นวิญญาณเร่รอนเฝ้ามองพวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข นางได้แต่ตั้งคำถามในใจ ทั้งที่พวกเขาทำกับนางมากมายเหตุใดพวกเขาจึงมีความสุขได้!!

もっと見る

第1話

ดั่งฟ้าลิขิต...ให้ข้ากลับมาเพื่อล้างแค้น

**ISABELLA** 

I kept my head down, pretending to read the book in front of me, even though exams were over and the classroom buzzed with excitement. It was the last day of school life, a day meant for laughter, pictures, and bittersweet goodbyes. Not for me though. I was invisible. Just the loner in the back row, the one no one noticed.  I was Isabella Trevelyan.

“Bella”

The sound of my name broke through the chatter, startling me. I jerked my head up, my heart racing, only to find him. Maximilian. He had been standing at the door to the classroom, leaning against the frame as if he owned the entire world.

Every pair of eyes in the room turned to him. Of course, they did. He was the center of attention wherever he went, even when he didn’t ask for it. The sharp planes of his face, his tousled dark hair, and that maddeningly confident smirk…it was no wonder every she-wolf in the room hung on his every move.

Even mated she-wolves couldn’t resist him.

“What’s he doing here?” I thought, panic and confusion flaring inside me. 

The girls in the room began calling his name, their voices lilting with flirtation. He returned their attention with a lazy, playful smile, and the air buzzed with their excitement. But he didn’t stay with them long.

No, he started walking toward me.

Gossip erupted like wildfire and every eye became fixed on me. 

I wanted to shrink into my seat, to disappear entirely, but it was too late. He stopped in front of my desk, his arrogant expression only adding to the magnetism of his dominating aura.

“Why aren’t you answering my calls?” he raised an eyebrow, his voice casual yet commanding.

My heart raced, but I kept my eyes low, fighting the blush that threatened to rise to my cheeks. “My phone must’ve been on silent,” I lied, shoving my phone deeper into my pocket. 

The truth was, I’d been ignoring him on purpose. I knew he had plans with Lola after school. I had just been waiting for him to leave with her first so that I could leave for the pack. 

He tilted his head slightly, studying me, then shrugged. “Alright, let’s go home,” he said, twirling his car keys. “Dad called, he wants us back at the pack early for tonight’s full moon party,” he explained. 

I nodded quickly, scrambling to gather my things. The weight of jealous stares burned into my back as I hurried after him. The whispers followed me out of the classroom.

“She’s so lucky to be Maximilian’s stepsister!”

“Ugh, I wish I were her.”

I clenched my jaw, bitterness curling in my chest. Lucky? There was nothing lucky about being the stepsister of the prince of the school. If anything, it was a curse.

Maximilian walked ahead of me down the hallway, his commanding presence drawing girls to him like moths to a flame. Some even tried to stop him, their voices dripping with flirtation.

“Maximilian, do you have plans tonight? Let me come over,” one of them purred, batting her lashes.

“Not tonight. I’m kind of busy,” he replied with a wink, brushing her off with the ease of someone who had done it a hundred times before.

I recognized all of them. Some of them were from our pack, girls he’d been with at some point, girls who had warmed his bed but only once. Maximilian rarely repeated his conquests. 

By the time we reached the parking lot, I was suffocating under the weight of it all. Watching him with those girls was a special kind of torture, one I endured every day.

It was a living hell to see him with those girls when I had feelings for him! 

Yes, I was in love with my step brother, Maximilian Vance, but he did not know. And he definitely could not know it because…

“Get in,” he stated, nodding toward his car. 

I stopped, staring at his black expensive car. For the past few years, I rarely sat in his car to avoid being a third wheel in the car with his girls. But today the situation had strangely changed. 

“I’ll take the bus,” I muttered, already turning to leave. “You can go with Lola, like you planned.” 

I was actually surprised when he showed up to my classroom. Why had he come? 

“I broke up with her,” he said casually, unlocking his car.

I froze, his words cutting through my thoughts. Broke up? Lola was beautiful, confident, and perfect. Moreover she was a high ranking she-wolf from a reputed pack. She had lasted longer than any other girl in Maximilian’s life.

“Why?” I asked before I could stop myself. 

“She said she fell in love with me,” he replied with a chuckle, as if the idea were ridiculous. “Same old problem.”  

My chest tightened painfully. That was why I couldn’t let him know how I felt for him. Love was the line that he drew in the sand. The one thing he couldn’t tolerate. The moment anyone fell for him, he cut them off without a second thought.  

That was Maximilian Vance. Handsome, arrogant, untouchable. My stepbrother. The next Alpha of the Black Mountain Pack.

And still, I couldn’t help myself. I’d fallen for him.  

It had started when I was thirteen, an innocent crush blooming into something deeper over the years. Maximilian was always there, my shadow, my anchor. He made me feel safe in a world where I often felt out of place.

But as the years passed, things changed. He grew into a man strong, confident, and devastatingly handsome. And with that came the girls, one after another, each more beautiful than the last. Suddenly I realised that I could never be one of those women that he kissed or touched. His girls saw me as a hindrance, in their way. Slowly it made me realize that things could not be that way they used to be Maximilian.

Meanwhile, I became the joke of the pack when on my sixteenth birthday, my wolf never appeared. I was wolfless, a failure in the eyes of everyone around me. Maximilian shone brighter than ever, while I faded further into the background. 

He had so many people surrounding him that I automatically grew more and more distant. It was impossible to be with him so I began to pull away. I avoided him at school, avoided seeing him with other girls. 

I tried to distance myself, to escape the torment of being near him while knowing I could never have him. But it didn’t work. My heart refused to listen. Tomorrow, I will turn eighteen. And despite all my efforts, my love for Maximilian had only grown stronger.  

Sadly no matter how hard I tried, I couldn’t stop loving him.

Now, with my eighteenth birthday just a few hours away, that love burned stronger than ever. It consumed me, suffocated me. And no matter how much it hurt, I knew I could never let him find out.

I climbed into the car, knowing that this was another mistake. But I couldn’t stay away because it might be the last time we stay together. 

My school life was over and the only reason to be together was too. 

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
สนุกมากค่ะตัวร้ายได้รับผลกรรมทุกคน สะใจมาก
2025-12-22 10:52:08
0
0
Isaree
Isaree
สนุกมาก เนื้อเรื่องกระชับ ไม่ยืดเยื้อ น่าติดตาม
2025-12-17 16:17:16
0
0
Sp Factory
Sp Factory
happy Ending แบบจบไวมาก
2025-09-23 02:18:57
0
0
Kom Kom
Kom Kom
อ่านไปหมั่นเขี้ยวไป สนุกดีค่ะกระชับ
2025-09-22 16:31:48
0
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมาก เดินเรื่องดีไม่เวิ่นเว้อ เดี๋ยวหาผลงาน ไรท์ ติดตาม ดีกว่า
2025-09-13 04:13:55
0
0
26 チャプター
ตอนที่ 1 โชคชะตาพลิกกลับ
ตอนที่ 1โชคชะตาพลิกกลับไป๋ซูเหยียนลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่บนเตียงนอนที่แสนคุ้นเคย นี่เข้าวันที่สามแล้วที่นางย้อนกลับมา“คุณหนูจะไปทานอาหารกับนายท่านที่เรือนใหญ่มั้ยเจ้าคะ บ่าวจะได้ให้คนไปแจ้งที่เรือนใหญ่ไว้” เสี่ยวจูเดินเข้ามาพร้อมถามคำถามที่คุ้นเคย“ข้าป่วยอยู่นะ จะไปทานข้าวกับพวกเขาได้อย่างไร เจ้าลืมไปแล้วหรือเสี่ยวจูน้อย”นางหันไปยิ้มให้สาวใช้คนสนิท ชาตินี้นางจะทำดีกับเสี่ยวจูให้มาก เพราะรู้แล้วว่าสาวใช้คนนี้รักและหวังดีกับนางจริง ๆเสี่ยวจูมองคุณหนูของตัวเองอย่างแปลกใจ ตั้งแต่ล้มป่วยไม่ได้สติไปถึงห้าวันเต็มครานั้น พอคุณหนูตื่นมาก็ไม่พยายามเอาใจนายท่านกับนายหญิงเช่นเคยแล้วที่บอกว่าตัวเองป่วยนั้น นางเห็นคุณหนูหายดีตั้งแต่ตื่นขึ้นมาแล้ว ยังจะบอกว่าตัวเองป่วยได้อย่างไร“เช่นนั้นบ่าวให้คนจัดสำรับในเรือนเลยนะเจ้าคะ”แม้จะแปลกใจที่คุณหนูเปลี่ยนไป แต่สาวใช้เช่นนางก็ได้แต่ปล่อยผ่านเท่านั้น เพราะคุณหนูคงมีเหตุผลของตัวเองนางตื่นขึ้นมาหลังจากล่มป่วยไม่ได้สตินานถึงห้าวันติดกัน เนื่องจากบิดาสั่งให้คุกเข่าทั้งวันทั้งคืน สาเหตุเพราะนางไปบอกพวกเขาเกี่ยวความสัมพันธ์ของพี่สาวกับแม่ทัพจิ้นอวี่ห
続きを読む
ตอนที่ 2 อุบัติเหตุที่จงใจ
ตอนที่ 2อุบัติเหตุที่จงใจด้านไป๋ซูเหยียนเมื่อเห็นพี่สาวออกไปจนลับประตูเรือนแล้ว นางจึงเดินไปที่ห้องเขียนหนังสือแทน“ผ้าไหมเหมันต์พับนั้นคุณหนูสั่งตัดชุดให้คุณหนูใหญ่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดคุณหนูจึงไม่บอกคุณหนูใหญ่ไปตามตรงเล่า” เสี่ยวจูไม่เข้าใจที่คุณหนูของตนทำเลยสักนิด“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ชุดนั้นข้าจะเป็นคนใส่เอง อย่างไรรูปร่างข้าก็พอ ๆ กับพี่หญิง หากมีจุดไหนไม่พอดีเราค่อยเย็บแก้ก็ได้” นางอธิบายพลางยิ้มให้สาวใช้คนสนิทอย่างอ่อนโยน“เช่นนั้นวันนี้บ่าวจะเอาหนังสือที่คุณหนูคัดลอกไปส่งที่ร้านหนังสือ แล้วเลยไปให้ช่างเปลี่ยนขนาดชุดให้พอดีกับคุณหนูเลยดีกว่าเจ้าค่ะ คุณหนูอยากได้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่เจ้าคะ”“อืม...อีกไม่นานก็จะถึงงานเลี้ยงตระกูลเหลียนแล้ว เจ้าหาซื้อพัดสวย ๆ ที่กำลังนิยมในช่วงนี้มาสักอันแล้วกัน”นางรับคัดลอกหนังสือขาย เพราะมารดาบอกว่าในจวนมีการใช้จ่ายมากมาย จึงขอเอาเงินของนางสองในสามส่วนแบ่งให้พี่สาวกับน้องชาย“เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวคนรองจะใช้จ่ายมากมายไปเพื่อสิ่งใด ให้พี่สาวกับน้องชายเจ้านะถูกต้องแล้ว เพราะพวกเขาเป็นหน้าเป็นตาให้จวนตระกูลไป๋” “แต่พี่หญิงกับน้องชายได้เงินเดือนคนละ
続きを読む
ตอนที่ 3 งานเลี้ยงตระกูลเหลียน
ตอนที่ 3งานเลี้ยงตระกูลเหลียนคนขับรถม้าถึงกับงุนงงว่าเพลารถม้าหักได้อย่างไร ในเมื่อเขาเพิ่งบังคับรถม้าคันนี้ไปส่งนายท่านที่นอกเมืองมาเมื่อวานนี้เอง มันก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรแต่คิดไปคิดมาก็สรุปเองว่ามันคงหมดอายุการใช้งานแล้ว ตนจึงให้คนมาช่วยลากมันกลับไปที่จวนไป๋ซูเหยียนมองเห็นกลุ่มคนมุงดูบางอย่างขณะที่รถม้าข้ามสะพานอีกทาง ป่านนี้พี่สาวนางกับมารดาคงตกใจไม่น้อย เพราะที่รถม้าเกิดเหตุนั้นเป็นฝีมือของนางเองไป๋ซูเหยียนไปถึงงานเลี้ยงก่อน แต่ให้รถม้าจอดรอมารดากับพี่สาวที่ด้านนอกผ่านไปกว่าสองเค่อจึงเห็นพี่สาวกับมารดาลงมาจากรถม้าคันหนึ่ง ที่มีตราตระกูลจิ้นของแม่ทัพประจิม“หากไม่ได้ท่านแม่ทัพช่วยไว้ พวกเราแม่ลูกคงมางานเลี้ยงสายเป็นแน่ ต้องขอบคุณแม่ทัพจิ้นมาก ๆ เลยเจ้าค่ะ” ไป๋ฮูหยินเอ่ยพลางยิ้มแย้ม“ไม่เป็นไรเลยขอรับ แค่น้องเซียนอวี้ไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้ว เราเข้างานกันดีกว่าขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับผ่ายมือให้ไป๋ฮูหยินเดินนำก่อน ส่วนตัวเองเดินคู่กับคุณหนูใหญ่ไป๋ด้านหลัง“ท่านแม่! เหตุใดจึงเพิ่งมาถึงเจ้าคะ ข้ามาทีหลังพวกท่านแท้ ๆ แต่ไม่เห็นรถม้าของท่านเลยรออยู่ด้านนอกไม่กล้าเข้างานก่อน”ไป๋ซ
続きを読む
ตอนที่ 4 ลูกชัง
ตอนที่ 4ลูกชังไป๋ฮูหยินไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินคนอื่น ๆ จึงมองตนเช่นนั้น สุดท้ายเมื่อทนสายตากดดันไม่ไหวจึงของตัวกลับก่อนรถม้าที่พวกเขานั่งกลับก็คือรถม้าของไป๋ซูเหยียนที่นั่งมา โดยพวกเขาให้นางรออยู่ที่งานก่อน เมื่อรถม้าไปส่งพวกเขาเสร็จแล้วจะให้วนกลับมารับไป๋ซูเหยียนอีกครั้ง“ทั้งที่ให้สาวใช้ของฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ลงมาก่อน คุณหนูก็กลับไปพร้อมพวกเขาได้แท้ ๆ” เสี่ยวจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากนัก“เสี่ยวจูเจ้าอย่าพูดเช่นนั้น หากคนอื่นมาได้ยินจะมองพี่หญิงกับท่านแม่อย่างไร อย่าโกรธเลยข้ารอได้”นางยิ้มให้สาวใช้คนสนิทอย่างสดใส ราวกับเรื่องที่พบเจอนี้เป็นเพียงเรื่องปกติที่นางมักประสบอยู่ทุกวันแต่ตรงนั้นนอกจากนางแล้วยังมีรถม้าจวนอื่น ๆ จอดอยู่ สิ่งที่เสี่ยวจูเอ่ยเมื่อครู่ย่อมมีคนได้ยินนางกลับมาครั้งนี้จะเป็นเจ้ากรรมนายเวรให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไม่ได้เลยคอยดู หึหึหึ!!รอนานกว่าสองเค่อ [1] รถม้าถึงวนกลับมารับนาง ก่อนหน้านั้นก็มี ฮูหยินและคุณหนูคนอื่น ๆ เข้ามาถามไถ่ว่านางรออะไร แต่นางก็บอกปัดไปไม่ได้พูดให้ร้ายคนที่จวนเลยสักนิดแต่พวกเขาก็ได้รู้จากสาวใช้รถม้าข้าง ๆ ว
続きを読む
ตอนที่ 5 ลำเอียง
ตอนที่ 5ลำเอียง“ไป๋ซูเหยียน เจ้าต้องแต่งงานกับองค์ชายใหญ่แทนพี่สาวเจ้า!!” คำพูดของบิดาทำให้ในห้องเกิดความเงียบขึ้นนางเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าบิดาจะทำเช่นนี้ เพราะในชาติก่อนบิดาปล่อยให้เรื่องมันค้างคาจนถึงเทศกาลล่าสัตว์ และนางก็ตกหน้าผาตาย“ท่านพี่พูดจริงหรือเจ้าค่ะ เป็นเรื่องดีเลยทีเดียว เช่นนั้นอวี้เอ๋อร์ก็ต้องแต่งงานกับแม่ทัพจิ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋ฮูหยินได้สติก่อน จึงเอ่ยถามสามีด้วยน้ำเสียงดีใจ“เป็นเช่นนั้น ไป๋ซูเหยียนเจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี อย่าทำให้ข้าต้องเดือดร้อนเล่า” น้ำเสียงที่บิดาใช้กับนางนั้นต่างจากที่ใช้กับบุตรสาวคนโปรดมากมายนัก“แต่ว่าข้าเป็นคู่หมั้นของแม่ทัพจิ้นนะเจ้าคะ หากเปลี่ยนตัวกันทางวังหลวงอาจไม่พอใจ...” นางลองเอ่ยแย้ง แต่ก็ถูกสวนกลับทันที“หุบปากเจ้าเสีย!! อย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้น เจ้าจะให้พี่สาวเจ้าแต่งกับองค์ชายตาบอดไร้อนาคตเช่นนั้นหรือ เจ้าเป็นน้องควรเสียสละให้พี่สาวเจ้า ไม่ใช่อะไรก็เอาแต่อิจฉาพี่สาวเจ้าเช่นนี้!!”บิดาต่อว่านางทันที ทั้งที่นางเพียงถามเท่านั้น พวกเขาไม่เคยปล่อยให้นางได้พูดจบประโยคเลย“ท่านพ่ออย่าว่าน้องรองเลยเจ้าค่ะ จริงอย่างนางว่า หากว
続きを読む
ตอนที่ 6 นางใช่ลูกพวกเจ้าหรือไม่
ตอนที่ 6นางใช่ลูกพวกเจ้าหรือไม่บ่ายวันต่อไปคนจากเรือนใหญ่ก็มาตามเสี่ยวจูอีกครั้ง นางจึงตัดสินใจพาสาวใช้ไปพบพวกเขาด้วยตัวเอง“คารวะท่านพ่อท่านแม่และพี่หญิงเจ้าค่ะ” นางทักทายทุกคน สภาพพวกเขาดูไม่ได้เลยสักนิด ราวกับอดหลับอดนอนมาทั้งคืน“คุกเข่า!!! เจ้ารู้หรือไม่ว่าสาวใช้ของเจ้าทำสิ่งใดไว้ พวกข้าเกือบตายก็เพราะนาง!!!” ผู้เป็นบิดาชี้ไม่ทางเสี่ยวจูด้วยท่าทีโกรธเคือง แต่น้ำเสียงยังฟังออกว่าอ่อนล้าเพียงใด“ท่านพ่อเข้าใจอะไรผิดหรือไม่เจ้าคะ เสี่ยวจูอยู่กับข้าตลอด จะไปทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร อีกอย่างนางเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็ก ๆ จะกล้าทำเรื่องใหญ่โตเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ”นางพยายามชี้แจง แต่เหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟให้มันปะทุมากกว่าเดิม เมื่อครานี้มารดาถึงขั้นขว้างจอกชามาทางที่นางคุกเข่าอยู่เพล้ง!!!“เช่นนั้นก็คงเป็นเจ้าสินะ ที่วางแผนทำเรื่องเช่นนี้!!!” ไป๋ฮูหยิน ลุกขึ้นหมายจะเข้าไปหาบุตรสาวคนรอง แต่หน้ามืดจนต้องนั่งลงที่เดิม“ท่านแม่/ฮูหยิน!!!”“น้องรอง ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้ เจ้าเกือบทำให้พวกเราตายแล้วนะ เจ้าทำไปเพื่อสิ่งใด หรือโกรธแค้นที่ท่านพ่อจะเปลี่ยนตัวคู่หมั้น”“เหลวไหล!!
続きを読む
ตอนที่ 7 พบหน้า
ตอนที่ 7พบหน้าไปซูเหยียนย้ายมาอยู่ที่ตระกูลไป๋สายหลักได้สิบวันแล้ว ทุกคนที่นี่ปฏิบัติกับนางอย่างดี แตกต่างจากจวนตระกูลไป๋สายรองที่นางเกิดมาราวฟ้ากับเหวทันทีที่ชาวบ้านเห็นว่านางก้าวขาออกจากจวนพร้อมข้าวของในวันนั้น ก็ทำให้เกิดข่าวลือใหม่ขึ้นมาว่าตระกูลไป๋สายรองเลี้ยงดูบุตรสาวด้วยความลำเอียง จนฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ทนไม่ได้ ต้องมารับตัวคุณหนูไป๋ซูเหยียนไปดูแลเองนั่นทำให้บิดานางเสียหน้ามากกว่าเดิม ยามไปว่าราชการยามเช้าก็ถูกสายตาตำหนิมองมา เหล่าสหายขุนนางที่เคยมีสัมพันธ์อันดีแต่เก่าก่อนก็ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยนักที่นางรู้เพราะให้เสี่ยวจูไปแอบถามมาจากเหล่าท่านป้าสาวใช้ในจวนนั้นเอง“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาเชิญไปพบเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่ท่านย่าให้มาดูแลนางเข้ามารายงานนางมาอยู่ที่นี่ได้พักเรือนเดียวกับท่านย่า แต่อยู่คนละฝั่งเท่านั้น เมื่อได้ยินสาวใช้บอกนางก็รีบไปพบผู้อาวุโสโดยไม่รีรอถายในห้องโถงยามนี้มีหญิงชรากำลังนั่งอ่านบางอย่างอยู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เมื่อเห็นหลานสาวเข้ามาฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้ยื่นกระดาษในมือให้หลานสาวอ่าน“เป็นจดหมายจากตำหนักองค์ชายใหญ่”เพียงเท่านั้นนางก็รีบอ่านเนื้อคว
続きを読む
ตอนที่ 8 เปลี่ยนตัวคู่หมั้น
ตอนที่ 8เปลี่ยนตัวคู่หมั้นไป่ซูเหยียนกลับถึงจวนด้วยอารมณ์หงุดหงิด เพราะอ่านไม่ออกว่าองค์ชายใหญ่คิดเล่นอะไรกับตนกันแน่ จึงได้ให้คนอื่นปลอมตัวเป็นเขาเช่นนั้นที่นางรู้เพราะตาดีไปเห็นตอนที่เขาแอบมองนางจากหางตาพอดี เลยแน่ใจว่าคนผู้นี้ไม่ได้ตาบอด และไม่ใช่องค์ชายเช่นกันในเมื่อไม่สามารถสรุปได้ นางจึงหันมาตั้งใจคัดตำราแทน จนเวลาผ่านไปถึงช่วงอาหารเย็น เสี่ยวจูที่ออกไปข้างนอกจึงเข้ามาหานางด้วยท่าทีตื่นตระหนก“คุณหนูข้าไปได้ยินข่าวของจวนตระกูลไป๋สายรองมาเจ้าค่ะ!!” เสี่ยวจูเอ่ยเสียงดัง“มีอะไรเล่า เหตุใดดูตกใจเพียงนั้น”“องค์ชายใหญ่ส่งคนมาขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นคุณหนูแทนเจ้าค่ะ แถมประกาศให้ชาวบ้านรู้แล้วด้วย ตอนนี้เป็นที่วิพากวิจารณ์กันอย่างมากเลยเจ้าค่ะ”“ห๊ะ!!! เป็นไปได้อย่างไร!” นางผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีนางเคยเขียนจดหมายไปบอกองค์ชายใหญ่แล้วนี่ ว่าคนทั้งสองนั้นแอบคบหากันลับหลังเขา แต่เขาไม่คิดทำสิ่งใดไม่พอ ยังส่งเสริมให้สองคนนั้นได้สมหวังอีกแล้วอีกอย่างตัวนางก็มีสัญญาหมั้นหมายกับแม่ทัพจิ้น เขาไปทำเช่นไรจึงให้จวนแม่ทัพยอมได้กันไป๋ซูเหยียนรู้สึกโกรธมาก หากเป็นเช่นนี้นางต้องหาวิธีการด้ว
続きを読む
ตอนที่ 9 หยั่งเชิง
ตอนที่ 9หยั่งเชิงไป๋ซูเหยียนย้ายมาอยู่ที่ตำหนักองค์ชายใหญ่ได้สิบวันแล้ว ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่ตำหนักนี้นางยังไม่เคยพบหน้าองค์ชายใหญ่เลยสักครั้งข่าวลือที่บอกว่าองค์ชายใหญ่สั่งลงโทษบ่าวไพร่ทุกวันนั้นนางก็ไม่เคยพบเห็น ทุกอย่างในจวนเงียบสงบสุข ราวกับอยู่ในสุสานหลวงมากกว่าแต่ละวันของนางหมดไปกับการเรียนมารยาท ตั้งแต่ตื่นนอนยันนอนหลับ อาหารการกินแต่ละจานคีบได้ไม่เกินสามครั้ง ทำเอานางอึดอัดใจจนอยากทิ้งทุกอย่างแล้วหนีกลับไปหาท่านย่าเสีย“ใจลอยไปไหนเจ้าคะ นั่งหลังตรงเจ้าค่ะ เชิดคางขึ้นอีกเล็กน้อย เช่นนั้นแหละเจ้าค่ะ ลองยิ้มแบบที่ข้าสอนท่านไปซิเจ้าคะ” มามามู่คนที่นางพบวันแรกตอนมาหาองค์ชายใหญ่เอ่ยเสียงเข้ม“.....”“ดีเจ้าค่ะ จากนี้ลองรินชาให้ข้าน้อยดูหน่อย”นางกำลังเอื้อมมือไปหยิบกาน้ำชา แต่เห็นกลุ่มคนเดินมาจากทางเดินในสวนเสียก่อน“องค์ชายใหญ่เสด็จ!!!!” ขันทีประกาศการมาถึงขององค์ชายสูงศักดิ์ที่ไป๋ซูเหยียนไม่เคยพบหน้า“คารวะองค์ชายใหญ่เพคะ” ทุกคนในศาลาทำความเคารพชายที่ถูกประคองไปนั่งที่เก้าอี้“ตามสบายเถอะ คุณหนูไป๋มานั่งข้างหน้าเปิ่นหวางตรงนี้”ชายหนุ่มเอ่ยสั่งพร้อมกับชี้นิ้วที่พื้นตรงหน้าตัวเอ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status