ตอนที่ 1 วันเกิดกลายเป็นวันเศร้า

ในเมืองเซี่ยงไฮ้ที่ผู้คนพลุกพล่านวุ่นวาย จางจื่อเหยาหรือคุณหนูจางแห่งตระกูลเศรษฐีใหญ่อันดับต้นๆของเมืองกำลังเต้นไปมาอย่างสนุกสนานในคลับหรูใจกลางเมือง เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 25 ปีของเธอ หลังจากฉลองกับครอบครัวเสร็จเธอก็นัดหมายร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดกับเหล่าบรรดาเพื่อนฝูงทั้งหลายที่ตั้งใจมาอวยพรและร่วมสนุกสนานครื้นเครงด้วยกันอย่างพร้อมหน้า

            “เหยาเหยา วันนี้ไม่เมาไม่กลับนะ” เฉินลี่หลินเพื่อสนิทของจื่อเหยาเอ่ยบอกกับเพื่อนสาว ขณะถือขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือพร้อมกับเต้นไปมาอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้คนมากมายในคลับ

            “ได้เลย วันนี้เป็นวันเกิดของฉันเราต้องฉลองกันให้เต็มที่” จื่อเหยาตอบรับพร้อมกระดกเครื่องดื่มในมือขึ้นมาดื่มดับกระหาย จากนั้นก็เต้นไปมาอย่างสนุกสนานกับกลุ่มเพื่อนที่มาด้วยกัน

            เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง เข็มนาฬิกาบ่งบอกว่าใกล้จะล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเวลาของวันใหม่แล้ว ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่เสียบอยู่ในกระเป๋ากางเกงหนังเข้ารูปของจื่อเหยาก็สั่นสะท้านขึ้นมาถี่ๆ

            “หลินหลิน สงสัยพี่ลี่จิ่นโทรมาตามฉันกลับบ้านแล้วแน่เลย” จื่อเหยาหันไปเอ่ยข้างหูเพื่อนสาวว่าพี่ชายเธอจางลี่จิ่นคงโทรมาตามตัวเธอแล้ว ก่อนจะขอตัวออกไปรับโทรศัพท์

            “เวลาผ่านไปเร็วจริง เธอออกไปคุยโทรศัพท์ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามออกไป” ลี่หลินกล่าว จื่อเหยาพยักหน้าตอบรับ จากนั้นเธอก็ออกไปจากคลับหรูที่มีเสียงค่อนข้างดังเพื่อคุยกับพี่ชาย

            ‘เหยาเหยา กลับบ้านได้แล้ว นี่มันจะเลยวันเกิดเธอแล้วนะ!!’ เสียงลี่จิ่นตะโกนก้องออกมาจากโทรศัพท์ทำให้จื่อเหยาต้องยกโทรศัพท์มือถือเครื่องบางเฉียบออกห่างจากหูอย่างว่องไว ก่อนจะใช้นิ้วแคะหูไปมาเล็กน้อย พร้อมกับย่นหัวคิ้วให้กับเสียงดังกัมปนาทนั้น

            “รู้แล้วน่าพี่ลี่จิ่น เบาๆก็ได้ไม่เห็นต้องตะโกนเลย หูฉันจะหนวกแล้วเนี่ยะ” จื่อเหยาตอบกลับไป

            ‘ช่วยไม่ได้ ก็แกรับปากกับพ่อแม่ไว้ว่าจะกลับก่อนห้าทุ่มตรง แต่นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วยังไม่เห็นแม้นแต่เงา จนฉันต้องให้พ่อกับแม่ขึ้นไปนอนก่อนแล้วโทรมาตามตัวแกนี่แหละ’ ลี่จิ่นบ่นน้องสาว

            “รู้แล้วค่า ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้แหละ เลิกบ่นเป็นตาแก่ได้แล้ว อายุแค่ 29 ปีบ่นเป็นลุงเลย ฉันวางล่ะนะ” จื่อเหยาบ่นพี่ชายกลับไป

            ‘เฮ้ยเดี๋ยวก่อนสิ’ ลี่จิ่นรีบเรียกรั้งน้องสาวเอาไว้

            “อะไรอีกคะ”

            ‘แล้วแกกลับยังไง หลินเอ๋อมาส่งหรือเปล่า’ ลี่จิ่นยังไม่วายอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ ถึงจะโกรธอยากจะดุด่าว่ากล่าวยังไงแต่น้องสาวต้องกลับถึงบ้านปลอดภัยก่อน

            “ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวหลินเอ๋อก็ออกมาแล้ว ตอนนี้หนูรออยู่ข้างนอกพร้อมกลับบ้านแล้วล่ะ” จื่อเหยาตอบพร้อมรอยยิ้ม นึกเอ็นดูและขอบคุณพี่ชาย ที่แม้นจะชอบบ่นว่าเธอแต่ก็เพราะรักและเป็นห่วงเธอมากนั่นเอง

            ‘ดีแล้ว กลับบ้านปลอดภัยล่ะ’ เมื่อได้ยินคำตอบจากน้องสาวตัวดี ลี่จิ่นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตอบจื่อเหยากลับไป

            “ค่า” จื่อเหยาตอบก่อนวางโทรศัพท์พร้อมยืนรอเพื่อนสาวอยู่หน้าคลับ หากแต่ยืนรอได้พักหนึ่งจู่ๆก็มีชายหนุ่มท่าทางหน้าตาไม่น่าไว้วางใจเดินโซซัดโซเซเข้ามาหาเธอ

            “คนสวยมายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวจ้ะ อยากไปสนุกกับพี่ไหม” ชายหนุ่มขี้เมาจ้องมองมาที่จื่อเหยาด้วยสีหน้าท่าทางหื่นกระหาย

            “ไม่เป็นไรขอบใจ ฉันรอเพื่อนอยู่ ขอตัวก่อน” จื่อเหยาตั้งท่าระมัดระวังเต็มที่ ก่อนพยายามเดินหลบเลี่ยงไปให้พ้นจากชายผู้นั้น

            “เดี๋ยวสิ พี่พูดด้วยดีๆนะ จะไปไหนงั้นเหรอ” ชายคนนั้นเดินเข้ามาคว้าตัวจื่อเหยาเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ

            “นี่ปล่อยนะ อย่ามาจับฉัน บอกให้ปล่อย”

            “แหมเล่นตัวจริง แบบนี้สิพี่ชอบ”

            “ไอ้บ้า ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง” จื่อเหยาดิ้นรน พยายามสะบัดตัวเองออกจากมืออันแข็งแกร่งราวเหล็กกล้าของชายหนุ่มขี้เมาที่ดูหื่นกามคนนั้นอย่างสุดกำลัง

            “อย่าดิ้นสิ บอกว่าอย่าดิ้น!!” ชายหนุ่มคนนั้นดึงดันไม่ยอมปล่อย ทั้งยังทำท่าจะยื่นหน้าเข้ามาจูบจื่อเหยา ซึ่งเธอเห็นแล้วรู้สึกรังเกียจขยะแขยงมากทีเดียว ก่อนจะพยายามออกแรงสุดกำลังเพื่อให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของชายผู้นั้นจนสำเร็จ

            ‘เอี๊ยยยยด โครมมม ตุ่บ’ เสียงรถที่พุ่งมาจากถนนตรงดิ่งเข้ามาชนร่างของจือเหยาที่ดิ้นหลุดพ้นจากชายขี้เมามาได้ แต่ไม่อาจพ้นจากรถที่ขับมาอย่างรวดเร็วบนท้องถนน

            "เฮ้ยย ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ไม่เกี่ยว” ชายที่เข้ามาลวนลามจื่อเหยาตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนสร่างเมา พร้อมเอ่ยอย่างลนลานก่อนจะรีบวิ่งหนีไปจากตรงนั้น

            “ชะ ช่วยด้วย ช่วยฉัน..ด้วย” เสียงจื่อเหยาที่นอนจมกองเลือดเอ่ยอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ก่อนสติจะดับวูบไปโดยภาพสุดท้ายที่เห็นคือลี่หลินเพื่อนของเธอซึ่งเพิ่งจะออกมาจากคลับเพื่อพาเธอกลับบ้านด้วยกันมองมาที่เธอตาแทบถลนและรีบวิ่งตรงเข้ามาหา แต่น่าเสียดายที่จื่อเหยาคงไม่มีโอกาสกลับบ้านพร้อมกับลี่หลินหรือแม้นแต่จะกลับมายังโลกใบนี้ได้อีกแล้ว

            ณ.เมืองเสียนโจว แคว้นฉินอันห่างไกลจากโลกปัจจุบันที่จื่อเหยาเกิดอุบัติเหตุ ผู้คนในเรือนสกุลจาง ตระกูลพ่อค้าที่ฐานะมั่งคั่งร่ำรวยตระกูลหนึ่งในเมือง กำลังมีเรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้น เมื่อคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองพี่น้องต่างมารดานามว่าจางจื่อเหยาและจางรั่วเหรินมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันจนคุณหนูใหญ่จางถูกคุณหนูรองผลักกลิ้งลงไปหัวฟาดพื้นสลบไสลไม่ได้สตินอนแน่นิ่งอยู่กับที่ได้พักใหญ่แล้ว

            “แย่แล้ว คุณหนูใหญ่เกิดเรื่องแล้ว” เสียงสาวใช้ที่บังเอิญผ่านมาเห็นจื่อเหยาคุณหนูใหญ่ของบ้านนอนสลบไสลอยู่เอ่ยร้องตะโกนบอกทุกคนในเรือน ก่อนจะเรียกสาวใช้ราว 5-6 มาช่วยกันพยุงคุณหนูของพวกนางขึ้นมา เนื่องจากจื่อเหยามีรูปร่างอวบท้วม น้ำหนักตัวมากถึง 100 กิโลกรัม สาวใช้ร่างเล็กกว่าเพียงคนหรือสองคนไม่อาจยกพยุงนางขึ้นมาได้

            “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเหยาเอ๋อ บุตรสาวข้าจึงอยู่ในสภาพนี้ได้” ฮูหยินใหญ่จางหรือซุนเจียอีมารดาของจื่อเหยาเข้ามาเห็นบุตรสาวในสภาพสลบไสลไม่ได้สติเช่นนั้นก็รีบเดินตรงเข้ามาหาด้วยความห่วงกังวล

            “อะ เอ่อ พี่จื่อเหยาลื่นล้มลงไปเจ้าค่ะ ข้าบังเอิญผ่านมาพบนางเข้าพอดี กำลังจะเรียกคนเข้ามาช่วยแต่มีบ่าวมาเห็นเสียก่อน” รั่วเหรินเอ่ยโกหกคำโต เพราะนางไม่อาจบอกใครได้ว่านางนี่แหละเป็นคนผลักจื่อเหยาล้มลงไปจนอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่หรี่ตามองรั่วเหรินอย่างไม่เชื่อถือนางแม้นแต่น้อย เพราะรู้ดีว่ารั่วเหรินกับจื่อเหยาบุตรสาวนางมักมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งตบตีกันอยู่บ่อยครั้ง การที่จู่ๆจื่อเหยามานอนแน่นิ่งอยู่ที่นี่โดยมีรั่วเหรินอยู่ด้วยเช่นนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญ

            “เจ้าแน่ใจงั้นรึว่าเหยาเอ๋อบุตรสาวข้าลื่นล้มลงไปเอง” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามพร้อมจ้องมองรั่วเหรินตาเขม็ง

            “นะ แน่ใจสิเจ้าคะ ไห่ถังเป็นพยานให้ข้าได้เจ้าค่ะ” รั่วเหรินตอบพร้อมเอ่ยอ้างหลินไห่ถังผู้เป็นสาวใช้ข้างกายให้เป็นพยานให้

            “ชะ..ใช่เจ้าค่ะฮูหยินใหญ่ คุณหนูใหญ่ลื่นล้มลงไปเองจริงๆเจ้าค่ะ” ไห่ถังร้องรับตามเจ้านายทันที ฮูหยินใหญ่ฟังสองนายบ่าวพูดแล้วก็ไม่คิดหลงเชื่อพวกนางอยู่ดี ก่อนจะมองไปโดยรอบบริเวณเหมือนกำลังหาผู้ใดอยู่

            “แล้วอาเจียว สาวใช้ของเหยาเอ๋อล่ะอยู่ไหน” ฮูหยินใหญ่จางถามถึงเหวินซูเจียวสาวใช้ข้างกายจื่อเหยาที่ไม่ได้อยู่ในที่นั้นด้วย

            “ฮูหยินเกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ นะ..นั่นคุณหนู คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ” หลินซูเจียวที่ถูกหลอกให้ไปทำธุระซื้อขนมให้จื่อเหยาเดินกลับเข้ามาในเรือนและตกใจมากเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางนอนกองอยู่กับพื้นโดยมีสาวใช้หลายคนกำลังพยายามช่วยกันพยุงตัวนางขึ้นมา

            “อาเจียวเจ้าไปไหนมา เหตุใดจึงไม่อยู่กับคุณหนู” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามซูเจียว

“ข้าได้รับคำสั่งให้ไปซื้อขนมกุ้ยฮวาที่ร้านประจำมาให้คุณหนูเจ้าค่ะ จึงออกไปนอกเรือนเพิ่งจะกลับเข้ามาเมื่อครู่นี้เองเจ้าค่ะ” ซูเจียวตอบพร้อมชูห่อขนมกุ้ยฮวาร้านดังขึ้นมาให้ฮูหยินใหญ่จางดู

            “เอาล่ะ รีบไปตามหมอแล้วช่วยกันพยุงบุตรสาวข้ากลับไปที่ห้อง” ฮูหยินใหญ่จางเห็นท่าว่าหากซักถามต่อไปต้องเสียเวลามาก เนื่องจากไม่มีพยานหลักฐานอะไรนอกจากต้องรอให้บุตรสาวฟื้นเลยรีบเร่งพาตัวบุตรีเพียงคนเดียวกลับไปพักที่ห้องรอหมอมาตรวจรักษาอาการก่อน