Mag-log inShare
บทที่ 174
Petsa ng paglalathala:
2026-10-15 17:15:29แต่คนที่ได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดกลับเป็นเสิ่นอันหราน สนมตำแหน่งเล็กซึ่งไม่เคยแย่งชิงความโปรดปรา
Pinakabagong kabanata
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 174
แต่คนที่ได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดกลับเป็นเสิ่นอันหราน สนมตำแหน่งเล็กซึ่งไม่เคยแย่งชิงความโปรดปรานของฮ่องเต้ ไม่เคยมีตระกูลใหญ่หนุนหลัง และแทบไม่มีใครสนใจนางมาก่อน ตอนนี้กลับไม่มีใครกล้ามองข้ามอีกแล้วเช้าวันหนึ่ง หลินเวยนั่งอยู่ในตำหนักคุนหนิง มองรายงานผลงานของเสิ่นอันหรานที่ชิงหลัวรวบรวมมาให้ การตรวจพบการโกงเบี้ยหวัดนางกำนัล การปฏิเสธของกำนัลจากผู้เกี่ยวข้องกับคลัง การช่วยตรวจบัญชีฝ่ายใน เหตุไฟไหม้คลังผ้าที่นางเสี่ยงชีวิตนำบัญชีออกมา การยอมให้ตรวจสอบบิดาของตนเองโดยไม่ขอความช่วยเหลือ และล่าสุดคือการเปิดโปงเครือข่ายลักลอบขายเครื่องราชบรรณาการเมื่อวางทั้งหมดเรียงกันแล้ว แม้แต่หลินเวยก็ต้องยอมรับว่าเสิ่นอันหรานมีผลงานมากกว่าสนมหลายคนที่มีตำแหน่งสูงกว่านางชิงหลัววางชาลง “ฮองเฮากำลังคิดเรื่องที่ฝ่าบาทตรัสหรือเพคะ”“เรื่องเลื่อนตำแหน่ง?”“เพคะ”หลินเวยพยักหน้า “เจ้าคิดอย่างไร”ชิงหลัวชะงัก “ให้หม่อมฉันคิดหรือเพคะ”“เจ้าอยู่กับข้ามาตลอด เห็นสิ่งที่นางทำทั้งหมด ข้าอยา
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 173
โจวไห่เริ่มบอกรายชื่อ เจ้าหน้าที่คลังสองคน ขันทีขนของสามคน พ่อค้าภายนอกสี่คน ทุกคนแบ่งผลประโยชน์กัน หลินเวยสั่งให้สำนักตรวจการรับคดีต่อทันที“ตรวจย้อนหลังทั้งหมด ผู้ใดเกี่ยวข้องให้ลงโทษตามความผิด ของที่ยังตามคืนได้ให้นำกลับคลัง เงินที่ขายไปแล้วให้ยึดคืนเท่าที่หาได้”“พ่ะย่ะค่ะ!”ข่าวแพร่ไปทั่วฝ่ายในอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ชื่อของอันผินดังขึ้นกว่าเดิมเพราะของที่ถูกยักยอกไม่ใช่เงินของนางกำนัลธรรมดา แต่เป็นเครื่องราชบรรณาการที่ถวายราชสำนัก การนำไปขายถือเป็นความผิดร้ายแรง ข้าราชบริพารจำนวนมากเริ่มพูดถึงนางด้วยความชื่นชม“อันผินตรวจบัญชีเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ได้พระนาง ของคงหายต่ออีกหลายปี”“ได้ยินว่าพระนางตรวจแม้แต่ทะเบียนรถเข้าออกแล้วยังไม่เคยรับของจากใคร”คนที่เคยคิดว่านางเป็นเพียงสนมเล็กเริ่มเปลี่ยนท่าทีเมื่ออันผินเดินผ่าน ผู้ดูแลฝ่ายต่าง ๆ คำนับด้วยความเคารพมากขึ้น นางกำนัลบางคนถึงกับมองนางเหมือนคนที่สามารถช่วยพวกตนได้หากถูกเอาเปรียบ แต่เสิ่นอันหรานไม่ได้แสดงความพอใจหลังคดีถูกเปิดโปง หลิ
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 172
“สำหรับเจ้า บัญชีสามสิบเล่มอาจหนักกว่าหีบเสียอีก”ชิงหลัวหลุดหัวเราะ เสิ่นอันหรานเองก็ยิ้มตาม บรรยากาศระหว่างนางกับหลินเวยดูใกล้ชิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บิดาเจ้าเป็นอย่างไร” หลินเวยถาม“กลับไปทำงานตามปกติแล้วเพคะ”“ไม่โกรธที่เจ้าขอให้ข้าลงโทษหากเขามีความผิด?”“ท่านพ่อกลับบอกว่าถ้าหม่อมฉันมาขอให้ฮองเฮาละเว้น ท่านจะผิดหวังมากกว่าเพคะ”“ดูเหมือนบิดาเจ้าจะเป็นคนตรง”“บางครั้งตรงจนอยู่ในราชสำนักมาหลายสิบปีก็ยังเป็นเพียงขุนนางชั้นกลางเพคะ”“เจ้าพูดถึงบิดาแบบนี้เลยหรือ” หลินเวยหัวเราะ“ท่านพ่อพูดเองเพคะ” อันผินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านบอกว่าคนอื่นเลื่อนตำแหน่งเร็วกว่าท่านเพราะรู้จักพูดสิ่งที่ผู้ใหญ่ชอบฟัง ส่วนท่านพูดแต่สิ่งที่คิดว่าควรพูด”“แล้วเจ้าเหมือนเขาหรือไม่”คำถามนั้นทำให้เสิ่นอันหรานหยุดไปเล็กน้อยก่อนตอบอย่างอ่อนโยน “หม่อมฉันหวังว่าจะมีส่วนที่เหมือนเพคะ”หลินเวยไม
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 171
จากนั้นเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่ภรรยาของเขาซื้อเมื่อสองปีก่อน มีใบซื้อ เงินมาจากสินเดิม แม้แต่ค่าซ่อมบ้านก็มีหลักฐานว่ากู้จากญาติฝ่ายภรรยา และชำระคืนเป็นงวด ยิ่งตรวจ ยิ่งธรรมดา ธรรมดาจนน่าเบื่อเสิ่นจื่อเหวินไม่มีเงินก้อนใหญ่ ไม่มีทรัพย์สินซ่อน ไม่มีที่ดินนอกบัญชี ไม่มีคนของตระกูลกุ้ยมาหา และไม่มีการเดินทางผิดปกติช่วงค่ำ ผลการตรวจร้านเหวินเป่าเพิ่มเติมก็มาถึง หัวหน้าสำนักนำมาให้หลินเวยด้วยตนเอง“เป็นอย่างไร”“ร้านให้ส่วนลดเสิ่นจื่อเหวินหรือไม่”“เท่ากับลูกค้าประจำคนอื่นพ่ะย่ะค่ะ”“หนี้?”“ไม่มี เขาชำระทุกสิ้นเดือน”“เคยได้รับของโดยไม่จ่าย?”“ไม่พบ”“เงินจากตะวันตกเคยเข้าบัญชีส่วนที่เกี่ยวกับเขาหรือไม่”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ แยกกันคนละเส้นทางอย่างชัดเจน”“เจ้าของร้านเคยไปบ้านตระกูลเสิ่น?”“สองครั้งในเก้าปี ครั้งแรกไปส่งหนังสือจำนวนมาก ครั้งที่สองเก็บเงินค้างชำระ มีคนในบ้านย
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 170
หัวหน้าสำนักตอบ“ร้านอยู่ใกล้บ้านตระกูลเสิ่นที่สุด และเสิ่นจื่อเหวินซื้อของจากร้านนี้มาตั้งแต่ก่อนมีเงินจากหัวเมืองตะวันตกไหลเข้าร้านหลายปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยหยุดมือ นั่นสำคัญ ถ้าเสิ่นจื่อเหวินเพิ่งกลายเป็นลูกค้าหลังเงินผิดปกติเริ่มเข้าร้าน ความน่าสงสัยจะสูงขึ้นมาก แต่เขาใช้ร้านนี้มานานอยู่แล้ว“ถึงอย่างนั้นก็ต้องสอบ”“พ่ะย่ะค่ะ”วันรุ่งขึ้น เสิ่นจื่อเหวินจึงได้รับหมายเรียกจากสำนักตรวจการ ไม่มีการจับกุม ไม่มีโซ่ตรวน แต่ข่าวที่ว่าบิดาของอันผินถูกเรียกสอบกลับแพร่ไปในวังอย่างรวดเร็วเมื่ออันผินได้ยิน นางกำลังให้หมอหลวงเปลี่ยนยาที่แขน“บิดาข้าถูกเรียกไปสำนักตรวจการ?”สาวใช้ตอบอย่างกังวล “เพคะ ได้ยินว่าเกี่ยวกับร้านเครื่องเขียนแห่งหนึ่ง”“ฮองเฮาทรงทราบหรือไม่” เสิ่นอันหรานนิ่งไป“น่าจะทราบเพคะ”“เตรียมเสื้อผ้า”“พระสนมจะไปไหนเพคะ” สาวใช้ตกใจ“ตำหนักคุนหนิง”“แต่แผล
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 169
“ตรวจต่อ?”“เพคะ แต่ไม่ตรวจเพียงว่าใครเป็นเจ้าของร้าน” หลินเวยชี้ไปยังรายการลูกค้า “หม่อมฉันอยากรู้ว่าใครใช้บริการร้านเหล่านี้เป็นประจำ”“ลูกค้า?”“คนสร้างเครือข่ายไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของร้าน บางทีร้านเป็นเพียงทางผ่าน”พระองค์พยักหน้า “ตรวจทั้งหมด”หลินเวยสั่งสำนักตรวจการเพิ่มเติมในวันนั้น ไม่เพียงตรวจผู้ถือหุ้น แต่ตรวจลูกค้าประจำ ผู้กู้เงิน ผู้ฝากของ ผู้ซื้อสินค้าจำนวนมาก ผู้ที่เข้าร้านซ้ำบ่อยผิดปกติ รวมถึงคนที่ใช้คนรับใช้มาทำธุรกรรมแทนงานนี้ใช้เวลาหลายวันเพราะร้านค้าหลายแห่งมีบัญชีลูกค้าหนาเป็นร้อยหน้า เจ้าหน้าที่ต้องเปรียบเทียบชื่อ ที่อยู่ ตำแหน่ง และความถี่ในการซื้อขาย ระหว่างนั้นหลินเวยยังต้องติดตามเรื่องอื่น เครือข่ายกุ้ยเยว่หรง จดหมายถึงไทเฮา ไฟไหม้คลังผ้า รวมถึงอาการของอันผินซึ่งเริ่มดีขึ้นเสิ่นอันหรานส่งคนมาทูลขอกลับมาช่วยงานสองครั้ง หลินเวยปฏิเสธทั้งสองครั้ง“ให้แผลหายก่อน หากนางยังดื้อ บอกว่าข้าจะสั่งหมอหลวงเฝ้าหน้าตำหนัก” นางกำชับ
Maaari mong magustuhan
ท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.1K viewsพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.7K viewsยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น276.8K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.4K views1888 แด่ชีวิตดั่งฝัน ปลิดปลิวดั่งสายรุ้ง
Akasha 81 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา477 viewsหอมรักสลักใจ
องค์หญิงโนเนม93 viewsเมื่อฉันทะลุมิติไปเป็นหญิงอ้วนแสนร้ายกาจ
VChaRin221 views
