LOGINShare
บทที่ 28
publish date:
2026-08-07 13:41:25“เงินของไทเฮาก็ถูกนำไปใช้หรือเพคะ”
หลินเวยหรี่ตาลง “อาจถูกนำไปใช้โดยที่พ
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 171
จากนั้นเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่ภรรยาของเขาซื้อเมื่อสองปีก่อน มีใบซื้อ เงินมาจากสินเดิม แม้แต่ค่าซ่อมบ้านก็มีหลักฐานว่ากู้จากญาติฝ่ายภรรยา และชำระคืนเป็นงวด ยิ่งตรวจ ยิ่งธรรมดา ธรรมดาจนน่าเบื่อเสิ่นจื่อเหวินไม่มีเงินก้อนใหญ่ ไม่มีทรัพย์สินซ่อน ไม่มีที่ดินนอกบัญชี ไม่มีคนของตระกูลกุ้ยมาหา และไม่มีการเดินทางผิดปกติช่วงค่ำ ผลการตรวจร้านเหวินเป่าเพิ่มเติมก็มาถึง หัวหน้าสำนักนำมาให้หลินเวยด้วยตนเอง“เป็นอย่างไร”“ร้านให้ส่วนลดเสิ่นจื่อเหวินหรือไม่”“เท่ากับลูกค้าประจำคนอื่นพ่ะย่ะค่ะ”“หนี้?”“ไม่มี เขาชำระทุกสิ้นเดือน”“เคยได้รับของโดยไม่จ่าย?”“ไม่พบ”“เงินจากตะวันตกเคยเข้าบัญชีส่วนที่เกี่ยวกับเขาหรือไม่”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ แยกกันคนละเส้นทางอย่างชัดเจน”“เจ้าของร้านเคยไปบ้านตระกูลเสิ่น?”“สองครั้งในเก้าปี ครั้งแรกไปส่งหนังสือจำนวนมาก ครั้งที่สองเก็บเงินค้างชำระ มีคนในบ้านย
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 170
หัวหน้าสำนักตอบ“ร้านอยู่ใกล้บ้านตระกูลเสิ่นที่สุด และเสิ่นจื่อเหวินซื้อของจากร้านนี้มาตั้งแต่ก่อนมีเงินจากหัวเมืองตะวันตกไหลเข้าร้านหลายปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยหยุดมือ นั่นสำคัญ ถ้าเสิ่นจื่อเหวินเพิ่งกลายเป็นลูกค้าหลังเงินผิดปกติเริ่มเข้าร้าน ความน่าสงสัยจะสูงขึ้นมาก แต่เขาใช้ร้านนี้มานานอยู่แล้ว“ถึงอย่างนั้นก็ต้องสอบ”“พ่ะย่ะค่ะ”วันรุ่งขึ้น เสิ่นจื่อเหวินจึงได้รับหมายเรียกจากสำนักตรวจการ ไม่มีการจับกุม ไม่มีโซ่ตรวน แต่ข่าวที่ว่าบิดาของอันผินถูกเรียกสอบกลับแพร่ไปในวังอย่างรวดเร็วเมื่ออันผินได้ยิน นางกำลังให้หมอหลวงเปลี่ยนยาที่แขน“บิดาข้าถูกเรียกไปสำนักตรวจการ?”สาวใช้ตอบอย่างกังวล “เพคะ ได้ยินว่าเกี่ยวกับร้านเครื่องเขียนแห่งหนึ่ง”“ฮองเฮาทรงทราบหรือไม่” เสิ่นอันหรานนิ่งไป“น่าจะทราบเพคะ”“เตรียมเสื้อผ้า”“พระสนมจะไปไหนเพคะ” สาวใช้ตกใจ“ตำหนักคุนหนิง”“แต่แผล
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 169
“ตรวจต่อ?”“เพคะ แต่ไม่ตรวจเพียงว่าใครเป็นเจ้าของร้าน” หลินเวยชี้ไปยังรายการลูกค้า “หม่อมฉันอยากรู้ว่าใครใช้บริการร้านเหล่านี้เป็นประจำ”“ลูกค้า?”“คนสร้างเครือข่ายไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของร้าน บางทีร้านเป็นเพียงทางผ่าน”พระองค์พยักหน้า “ตรวจทั้งหมด”หลินเวยสั่งสำนักตรวจการเพิ่มเติมในวันนั้น ไม่เพียงตรวจผู้ถือหุ้น แต่ตรวจลูกค้าประจำ ผู้กู้เงิน ผู้ฝากของ ผู้ซื้อสินค้าจำนวนมาก ผู้ที่เข้าร้านซ้ำบ่อยผิดปกติ รวมถึงคนที่ใช้คนรับใช้มาทำธุรกรรมแทนงานนี้ใช้เวลาหลายวันเพราะร้านค้าหลายแห่งมีบัญชีลูกค้าหนาเป็นร้อยหน้า เจ้าหน้าที่ต้องเปรียบเทียบชื่อ ที่อยู่ ตำแหน่ง และความถี่ในการซื้อขาย ระหว่างนั้นหลินเวยยังต้องติดตามเรื่องอื่น เครือข่ายกุ้ยเยว่หรง จดหมายถึงไทเฮา ไฟไหม้คลังผ้า รวมถึงอาการของอันผินซึ่งเริ่มดีขึ้นเสิ่นอันหรานส่งคนมาทูลขอกลับมาช่วยงานสองครั้ง หลินเวยปฏิเสธทั้งสองครั้ง“ให้แผลหายก่อน หากนางยังดื้อ บอกว่าข้าจะสั่งหมอหลวงเฝ้าหน้าตำหนัก” นางกำชับ
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 168
เช้าวันนั้น หัวหน้าสำนักตรวจการฝ่ายการเงินนำบัญชีกองใหญ่เข้ามายังตำหนักคุนหนิง หลินเวยเพียงเห็นจำนวนสมุดก็รู้ว่าเรื่องไม่เล็ก“พบอะไร”ชายวัยกลางคนคุกเข่ารายงาน “ทูลฮองเฮา ตามที่พระองค์ให้ตรวจเส้นทางเงินจากหัวเมืองตะวันตกย้อนหลังห้าปี กระหม่อมพบความผิดปกติหลายแห่งพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยวางพู่กัน “จำนวน”“หากนับเฉพาะเงินที่ตรวจพบชัดเจน ราวหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึงในช่วงสามปีที่ผ่านมา”ชิงหลัวที่ยืนอยู่ด้านข้างชะงักทันทีหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึงไม่ใช่เงินเล็กน้อย มากพอจะเลี้ยงกองทหารจำนวนหนึ่งได้เป็นเวลานาน มากพอจะซื้อที่ดิน ร้านค้า หรือแม้แต่สร้างเครือข่ายอำนาจในเมืองหลวงได้หลินเวยถามต่อ “มาจากที่ใดบ้าง”หัวหน้าสำนักกางแผนผังออก “ชิงโจว หลิงโจว ผิงอัน และเมืองเล็กอีกเจ็ดแห่งตามเส้นทางการค้าตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”ชื่อเหล่านั้นทำให้หลินเวยหรี่ตา หลายเมืองอยู่ในเขตที่ตระกูลกุ้ยเคยมีเครือญาติหรือมีอิทธิพลทางทหาร แต่คำว่าเคยมี ไม่ใช่หลักฐานว่าปัจจุบันยังควบคุมอยู่
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 167
ไทเฮามองนางอยู่นาน นานจนชิงหลัวเริ่มรู้สึกถึงความกดดัน จากนั้นพระนางกลับถาม “หากเราบอกว่าเรายังเกลียดเจ้าอยู่ เจ้าจะคิดอย่างไร”“คิดว่าไม่แปลกเพคะ”“เราสูญเสียอำนาจเพราะเจ้า”“เพราะสิ่งที่พระองค์ทำต่างหากเพคะ”“เจ้านี่มัน...”“หม่อมฉันพูดความจริง”ไทเฮาสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วหัวเราะออกมา “เราน่าจะรู้ว่าคุยกับเจ้าแล้วไม่มีวันสบายใจ”“หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ”คราวนี้ความตึงเครียดกลับผ่อนลงเล็กน้อย ไทเฮามองออกไปนอกหน้าต่าง ใบไม้ร่วงหล่นบนลานหิน พระนางเงียบอยู่นาน ก่อนกล่าว“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา เราคิดเรื่องใดมากที่สุด”หลินเวยไม่ได้ตอบไทเฮาพูดต่อเอง “คิดว่าเราพลาดตรงไหน”ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หลินเวยกลับนิ่งฟัง“ตอนแรกเราคิดว่าแพ้เพราะเจ้าฉลาด ต่อมาคิดว่าแพ้เพราะฮ่องเต้เชื่อเจ้า หลังจากนั้นคิดว่าแพ้เพราะคนของเราโง่” พระนางยิ้มเย็น “สุดท้ายเราถึงเข
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 166
“พระองค์ทรงคิดว่าไทเฮาเปลี่ยนแล้วหรือเพคะ”“ไม่รู้” หลินเวยยกถ้วยชา “คนเราบางครั้งไม่ได้เปลี่ยนเพราะสำนึก แต่เปลี่ยนเพราะรู้ว่าทางเดิมพาไปถึงจุดไหน”ชิงหลัวนิ่งไป “หากไทเฮาสำนึกจริงก็ดีนะเพคะ”“อย่ารีบหวังขนาดนั้น” หลินเวยส่ายหน้า นางจำได้ดีว่าไทเฮาเคยทำอะไร การวางยาฮ่องเต้ทีละน้อย การใช้สนมเป็นหมาก การยอมให้คนบริสุทธิ์ตกเป็นเหยื่อ สิ่งเหล่านั้นไม่ได้หายไปเพราะพระนางนั่งคัดพระสูตรหนึ่งปีหลินเวยไม่คิดให้อภัยแทนผู้ที่ถูกทำร้ายแต่นางก็ไม่ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่คนคนหนึ่งจะหยุดเดินบนเส้นทางเดิม“เฉินอวี้สืบคนส่งจดหมายถึงไหนแล้ว”“ยังไม่มีความคืบหน้ามากเพคะ ชายที่มอบจดหมายให้เสี่ยวจิ่วยังหาไม่พบ”“รูปพรรณ?”“อาจเป็นของปลอมเพคะ หนวดน่าจะติดเพิ่ม เสื้อผ้าก็เป็นของคนขนของทั่วไป”หลินเวยยิ้มเย็น “เตรียมมาดี”“คนของตระกูลกุ้ยหรือไม่เพคะ”“อาจใช่ หรืออาจมีคนอยากให้เราคิดว่าใช่”
You May Also Like
ปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.5K viewsลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.8K viewsมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.1K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.7K viewsทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์34 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา471 viewsสวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ)
โรเชล6.3K viewsชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว136 views
