LOGINShare
บทที่ 167
publish date:
2026-10-13 17:02:10ไทเฮามองนางอยู่นาน นานจนชิงหลัวเริ่มรู้สึกถึงความกดดัน จากนั้นพระนางกลับถาม “หากเราบอกว่าเร
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 168
เช้าวันนั้น หัวหน้าสำนักตรวจการฝ่ายการเงินนำบัญชีกองใหญ่เข้ามายังตำหนักคุนหนิง หลินเวยเพียงเห็นจำนวนสมุดก็รู้ว่าเรื่องไม่เล็ก“พบอะไร”ชายวัยกลางคนคุกเข่ารายงาน “ทูลฮองเฮา ตามที่พระองค์ให้ตรวจเส้นทางเงินจากหัวเมืองตะวันตกย้อนหลังห้าปี กระหม่อมพบความผิดปกติหลายแห่งพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยวางพู่กัน “จำนวน”“หากนับเฉพาะเงินที่ตรวจพบชัดเจน ราวหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึงในช่วงสามปีที่ผ่านมา”ชิงหลัวที่ยืนอยู่ด้านข้างชะงักทันทีหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นตำลึงไม่ใช่เงินเล็กน้อย มากพอจะเลี้ยงกองทหารจำนวนหนึ่งได้เป็นเวลานาน มากพอจะซื้อที่ดิน ร้านค้า หรือแม้แต่สร้างเครือข่ายอำนาจในเมืองหลวงได้หลินเวยถามต่อ “มาจากที่ใดบ้าง”หัวหน้าสำนักกางแผนผังออก “ชิงโจว หลิงโจว ผิงอัน และเมืองเล็กอีกเจ็ดแห่งตามเส้นทางการค้าตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”ชื่อเหล่านั้นทำให้หลินเวยหรี่ตา หลายเมืองอยู่ในเขตที่ตระกูลกุ้ยเคยมีเครือญาติหรือมีอิทธิพลทางทหาร แต่คำว่าเคยมี ไม่ใช่หลักฐานว่าปัจจุบันยังควบคุมอยู่
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 167
ไทเฮามองนางอยู่นาน นานจนชิงหลัวเริ่มรู้สึกถึงความกดดัน จากนั้นพระนางกลับถาม “หากเราบอกว่าเรายังเกลียดเจ้าอยู่ เจ้าจะคิดอย่างไร”“คิดว่าไม่แปลกเพคะ”“เราสูญเสียอำนาจเพราะเจ้า”“เพราะสิ่งที่พระองค์ทำต่างหากเพคะ”“เจ้านี่มัน...”“หม่อมฉันพูดความจริง”ไทเฮาสูดลมหายใจช้า ๆ แล้วหัวเราะออกมา “เราน่าจะรู้ว่าคุยกับเจ้าแล้วไม่มีวันสบายใจ”“หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ”คราวนี้ความตึงเครียดกลับผ่อนลงเล็กน้อย ไทเฮามองออกไปนอกหน้าต่าง ใบไม้ร่วงหล่นบนลานหิน พระนางเงียบอยู่นาน ก่อนกล่าว“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา เราคิดเรื่องใดมากที่สุด”หลินเวยไม่ได้ตอบไทเฮาพูดต่อเอง “คิดว่าเราพลาดตรงไหน”ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หลินเวยกลับนิ่งฟัง“ตอนแรกเราคิดว่าแพ้เพราะเจ้าฉลาด ต่อมาคิดว่าแพ้เพราะฮ่องเต้เชื่อเจ้า หลังจากนั้นคิดว่าแพ้เพราะคนของเราโง่” พระนางยิ้มเย็น “สุดท้ายเราถึงเข
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 166
“พระองค์ทรงคิดว่าไทเฮาเปลี่ยนแล้วหรือเพคะ”“ไม่รู้” หลินเวยยกถ้วยชา “คนเราบางครั้งไม่ได้เปลี่ยนเพราะสำนึก แต่เปลี่ยนเพราะรู้ว่าทางเดิมพาไปถึงจุดไหน”ชิงหลัวนิ่งไป “หากไทเฮาสำนึกจริงก็ดีนะเพคะ”“อย่ารีบหวังขนาดนั้น” หลินเวยส่ายหน้า นางจำได้ดีว่าไทเฮาเคยทำอะไร การวางยาฮ่องเต้ทีละน้อย การใช้สนมเป็นหมาก การยอมให้คนบริสุทธิ์ตกเป็นเหยื่อ สิ่งเหล่านั้นไม่ได้หายไปเพราะพระนางนั่งคัดพระสูตรหนึ่งปีหลินเวยไม่คิดให้อภัยแทนผู้ที่ถูกทำร้ายแต่นางก็ไม่ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่คนคนหนึ่งจะหยุดเดินบนเส้นทางเดิม“เฉินอวี้สืบคนส่งจดหมายถึงไหนแล้ว”“ยังไม่มีความคืบหน้ามากเพคะ ชายที่มอบจดหมายให้เสี่ยวจิ่วยังหาไม่พบ”“รูปพรรณ?”“อาจเป็นของปลอมเพคะ หนวดน่าจะติดเพิ่ม เสื้อผ้าก็เป็นของคนขนของทั่วไป”หลินเวยยิ้มเย็น “เตรียมมาดี”“คนของตระกูลกุ้ยหรือไม่เพคะ”“อาจใช่ หรืออาจมีคนอยากให้เราคิดว่าใช่”
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 165
“มีคนพยายามติดต่อพระองค์”“ตลอดหลายสิบปีที่เรานั่งอยู่เหนือวังหลัง มีคนอยากใช้เรามากกว่าที่เจ้าคิด”“แล้วครั้งนี้เล่าเพคะ”“เจ้ากลัวหรือ” ไทเฮามองนางหลินเวยหัวเราะ “ถ้าหม่อมฉันกลัว คงไม่เอาจดหมายมาถวายด้วยตนเอง”“เจ้ามั่นใจว่าเราทำอะไรไม่ได้แล้ว?”“ไม่เพคะ” คำตอบทำให้ไทเฮาเลิกคิ้ว หลินเวยกล่าวต่อ “คนที่เคยมีอำนาจ ต่อให้ไม่มีตราประทับ ไม่มีขุนนาง และไม่มีสิทธิ์ออกจากตำหนัก ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคุณค่าในสายตาคนที่ต้องการใช้พระนาม”ไทเฮาจ้องนาง “เจ้ารู้ดีจริง ๆ”“หม่อมฉันเรียนรู้จากพระองค์มามากเพคะ” คำพูดนั้นอาจเป็นคำชม หรืออาจเป็นการประชดก็ได้ไทเฮากลับหัวเราะ “หนึ่งปีแล้ว เจ้าก็ยังทำให้เราไม่ชอบหน้าได้เหมือนเดิม”“หม่อมฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้พระองค์ชอบเพคะ”“แน่นอน” ไทเฮาหยิบจดหมายขึ้นมาอีกครั้ง “คนเขียนพูดไม่ผิด”“พระองค์ห
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 164
“เกิดอะไรขึ้น”“มีขันทีคนหนึ่งพยายามนำจดหมายเข้าไปถวายไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”“คนของตำหนักฉือหนิง?” หลินเวยเงยหน้าขึ้น“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ”“ชื่อ”“เสี่ยวจิ่ว เพิ่งเข้ามาทำงานในวังได้สามเดือน เดิมอยู่ฝ่ายสวนหลวง”“แล้วขันทีฝ่ายสวนหลวงเข้าไปใกล้ตำหนักฉือหนิงได้อย่างไร”“อ้างว่านำดอกไม้ไปเปลี่ยนพ่ะย่ะค่ะ”“ตำหนักฉือหนิงยังมีการส่งดอกไม้เข้าไปหรือ” ชิงหลัวขมวดคิ้ว“เดือนละสองครั้งพ่ะย่ะค่ะ เป็นดอกไม้สำหรับโต๊ะบูชาพระ”หลินเวยลุกขึ้น “จดหมายอยู่ไหน”เฉินอวี้หยิบซองกระดาษสีขาวออกมา ไม่มีชื่อผู้รับ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับ ธรรมดาจนแทบไม่มีสิ่งใดให้ตามรอย“เปิดหรือยัง”“เปิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวี้ส่งให้หลินเวยดึงกระดาษออก มีเพียงประโยคเดียว “ผู้ที่ทำให้พระองค์สูญเสียทุกอย่างยังนั่งอยู่เหนือวังหลัง”ชิงหลัวอ่า
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 163
“คนตายกำลังปกป้องใครบางคน” หลินเวยกล่าว“หรือมีคนทำให้ดูเหมือนเขาฆ่าตัวตายพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวี้พยักหน้า“ตรวจพิษมาจากไหน”“กำลังตรวจ”“ครอบครัว?”“ไม่มีภรรยาหรือบุตร มีมารดากับน้องชายอยู่ต่างเมือง”“ตรวจพวกเขาด้วย อย่าให้รู้ตัว”“พ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยมองจดหมายตรงหน้า อีกคนตาย อีกเส้นทางถูกตัด คนที่อยู่เบื้องหลังไม่เพียงรู้วิธีวางเพลิง แต่ยังรู้ว่าหลังเกิดเหตุ ราชสำนักจะตรวจอะไร และกำจัดคนต้องสงสัยได้ก่อนเฉินอวี้ไปถึง นั่นหมายความว่าศัตรูอาจรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาเร็วมาก“อันผินทราบเรื่องเหอซุ่นหรือยัง”“น่าจะยังพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้องบอกตอนนี้ ให้นางพักรักษาตัว”“ฮองเฮาคิดว่าไฟอาจถูกจุดเพื่อฆ่าอันผินจริงหรือเพคะ” ชิงหลัวถาม“ยังตอบไม่ได้ แต่นางอยู่ในคลังจริง บาดเจ็บจริง และถ้าออกมาช้ากว่านั้นอีกเพียงนิดเดียว คานที่ไหม้คงตกลงมาแล้ว” หลินเวยมองรายช
You May Also Like
มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.7K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ258.2K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา593.1K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์454.7K viewsข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง
มนต์วธู204 viewsพี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก
ม่านอวี้529 viewsชะตาร้ายชะตารัก
ต้ายวี่48 viewsสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน340 views
