บทที่ 4

คนขับรถช่วยฉันขนสินค้าที่กองเป็นภูเขาเข้าไปในห้องรับแขก ทันทีที่ฉันก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างขัดหู "ใช้เงินมือเติบดีนี่ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงของตระกูลฮั่วจริง ๆ แล้วหรือไง?"

ฉันไม่ได้สนใจคำประชดประชันเย็นชาของเขา แต่ทักทายเขาอย่างหวาน ๆ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะพี่"

"ฉันซื้อของขวัญมาให้พี่ด้วย เดี๋ยวฉันเอาให้"

พูดจบ ฉันก็รับกล่องกระดาษทรงสี่เหลี่ยมจากมือพ่อบ้านมา ยกไปวางลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าฮั่วฉีหยวน "นี่คือของขวัญที่ฉันซื้อมาให้พี่ พี่เปิดดูสิว่าชอบไหม?"

"คนที่ออกมาจากสลัมอย่างเธอยังจะเลือกของขวัญให้ฉันอีก คงไม่ได้เอาขยะกลับมาด้วยหรอกนะ"

เขาเปิดกล่องกระดาษด้วยท่าทางดูแคลน เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ได้ยินเสียงตกใจของเขาดังขึ้น

"Alienware รุ่นล่าสุด!"

เมื่อมองฮั่วฉีหยวนที่ดูประหลาดใจ มุมปากของฉันก็ยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าคงเลือกของขวัญให้ฮั่วฉีหยวนได้ถูกต้องจริง ๆ

แม้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะไม่หนักหนาอะไรสำหรับตระกูลฮั่ว แต่เพราะความไม่เอาไหนของฮั่วฉีหยวน ทำให้เขาถูกตัดเงินค่าขนม จนไม่มีทางซื้อรุ่นล่าสุดมาได้

พอเห็นรอยยิ้มของฉัน เขาก็รีบทำหน้าเย็นชา แสร้งทำเหมือนรับกล่องไปอย่างไม่ใส่ใจ "เธอนี่รู้จักซื้อใจคนดีนี่ ถือว่ายังมีน้ำใจอยู่บ้าง"

พูดจบก็อุ้มกล่องหนีไปทันที

สายตาที่พ่อบ้านมองฉันเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

"คุณลุงพ่อบ้าน ไปเรียกทุกคนมาหน่อยค่ะ ฉันซื้อของขวัญมาให้ทุกคนด้วย"

หลังจากพ่อบ้านประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไปเรียกทุกคนมา

ฉันแจกของขวัญให้ทีละคน ทุกคนที่ได้รับของขวัญต่างซาบซึ้งใจ และกล่าวขอบคุณจากใจจริง

ตอนที่ทุกคนกำลังจะจากไป พ่อทูนหัวกับดอนน่าก็กลับมาพอดี

เมื่อเห็นทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข ในมือแต่ละคนถือของขวัญมากบ้างน้อยบ้าง พวกเขาก็มองไปทางพ่อบ้านด้วยสายตาสอบถาม

"ทำไมทุกคนถึงมารวมกันอยู่ที่นี่?"

"นายเหนือหัวครับ องค์หญิงมอบของขวัญให้ทุกคน ทุกคนเลยซาบซึ้งใจกันมากครับ"

ฉันหยิบกล่องสองใบออกมา "คุณพ่อคุณแม่ นี่คือของขวัญที่หนูมอบให้พวกท่าน ลองดูนะคะว่าชอบไหม?"

พ่อทูนหัวมองกระดุมข้อมือประณีตงดงามในกล่องของขวัญด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม "ขอบคุณนะ พ่อชอบมาก"

ดอนน่ามองเข็มกลัดรูปดอกกุหลาบในมือฉัน ก่อนจะมองฉันด้วยแววตาอ่อนโยนเจือรอยยิ้ม "แม่ชอบมากเลยเข่อซิน ขอบใจเจ้าหญิงน้อยของพวกเรามากนะ"

พูดจบ แม่ก็ดึงมือทั้งสองข้างของฉันไป แล้วตบหลังมือฉันเบา ๆ "เป็นเด็กดีที่รู้จักสำนึกบุญคุณจริง ๆ"

ทุกอย่างค่อย ๆ เข้าสู่เส้นทางที่ควรเป็น ฉันยังคงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้การสั่งสอนของครูเสริมทักษะหลากหลายด้าน

หลังพิธีจบการศึกษา ครูทั้งหลายต่างเล่าให้แม่ฟังถึงความสามารถระดับสุดยอดของฉันที่เรียนได้อย่างรวดเร็ว เป็นเลิศ และแม่นยำ

ตอนอาหารเย็น ฉันเห็นแม่กับฮั่วฉีหยวนอยู่ในห้องอาหาร

แม่เห็นฉันลงมา ก็โบกมือเรียกฉัน "เข่อซิน มานั่งข้างแม่สิ"

"ครูฝึกของลูกทุกคนต่างชื่นชมลูกไม่ขาดปาก บอกว่าลูกเรียนจบแม้กระทั่งหลักสูตรมัธยมปลายแล้ว ลูกคิดว่าจะเข้าไปเพื่อเรียนรู้งานของตระกูลพร้อมกับฉีหยวนเลยไหม ?"

"เดิมทีแม่ตั้งใจจะให้ลูกอยู่เรียนมัธยมปลายเป็นเพื่อนฉีหยวนจนจบ แล้วค่อยเข้าตระกูล ไม่คิดเลยว่าลูกจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ ตอนนี้ก็เรียนหลักสูตรมัธยมปลายจบหมดแล้ว"

"ได้เลย งั้นก็เข้าตระกูลไปเลยเถอะ มัธยมปลายห่วย ๆ มันมีอะไรน่าเรียนกัน" ฮั่วฉีหยวนเป็นฝ่ายรับคำก่อนอย่างตื่นเต้น

เมื่อมองท่าทางตื่นเต้นของฮั่วฉีหยวน ฉันก็ยิ้มแล้วเอ่ยกับแม่ "คุณแม่คะ ถ้าเป็นไปได้ หนูยังอยากเรียนมัธยมปลายให้จบพร้อมพี่ชายก่อนแล้วค่อยเข้าตระกูล คุณแม่คิดว่าได้ไหมคะ?"