บทที่ 2

มุมปากของฉันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ขณะกำลังวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงาม ก็ได้ยินเสียงปัง ประตูถูกถีบเปิดออก

สมองฉันเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ พอหันกลับไป ก็เห็นสุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ตัวมหึมาพุ่งเข้ามาหาฉัน

ในวินาทีที่ฉันถูกสุนัขกระโจนใส่จนล้มลง ฉันเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนพิงอยู่ข้างประตู เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ยังมีความเยาว์วัยไม่จางหาย แต่ทั้งตัวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันธพาล บนแขนกำยำของเขามีรอยสักปืนพกไขว้กันสองกระบอก เขามองฉันอย่างดูแคลน

เขาก็คือฮั่วฉีหยวน ลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อทูนหัวตระกูลฮั่ว

หากจำไม่ผิด อีกไม่กี่ปีเขาก็จะรับช่วงต่อ กลายเป็นนายเหนือหัวคนต่อไปของตระกูลฮั่ว

จู่ ๆ สีหน้าของฮั่วฉีหยวนก็เปลี่ยนไป เขาถามด้วยความตกใจว่า "ทำไมมันไม่โจมตีเธอล่ะ?"

สุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดุร้าย ในหมู่มาเฟียมักเลี้ยงมันไว้เป็นสุนัขต่อสู้ และชาติที่แล้ว สุนัขตัวนี้ของฮั่วฉีหยวนยังเคยกัดคนทรยศในตระกูลตายไปไม่น้อย กลายเป็นสุนัขจอมสังหารชื่อกระฉ่อนในหมู่มาเฟีย

แต่ท่ามกลางคำถามของฮั่วฉีหยวน ฉันกลับกอดสุนัขแล้วลุกขึ้นนั่ง

"น่ารักจัง มันชื่ออะไรเหรอ?"

"เชด!" เขาตอบออกมาทันที ก่อนจะยกมือขยี้ผมหน้าม้าของตัวเองอย่างหงุดหงิด

เชดนั่งอยู่บนตักฉัน หัวใหญ่ ๆ ของมันถูไถอยู่ตรงซอกคอและไหล่ของฉัน ฉันล้วงเนื้ออบแห้งในกระเป๋าออกมาอย่างคล่องมือแล้วใส่เข้าปากมัน จากนั้นมันจึงนั่งอยู่ข้าง ๆ และตั้งใจกินอย่างสงบ

ชาติที่แล้ว เพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเอง ฉันกินนอนอยู่กับสุนัขพันธุ์เนโปลิตัน มาสทิฟฟ์มาหลายปี ความเข้าใจที่ฉันมีต่อมันลึกซึ้งยิ่งกว่าความเข้าใจที่ฉันมีต่อพี่ชายบุญธรรมเสียอีก

ฉันมองเด็กหนุ่มที่เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน "สวัสดีค่ะพี่ชาย ฉันชื่อเข่อซิน"

สายตาที่เด็กหนุ่มมองฉัน จากเดิมที่รังเกียจ ก็กลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นแล้ว "เธอก็คือเด็กน่าสงสารคนนั้นเหรอ? ใจกล้าไม่เบานี่ ถึงขั้นทำให้เชดของฉันเชื่องได้?"

"บอกมา เธอทำได้ยังไงกันแน่?"

เพราะฮั่วฉีหยวนเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อทูนหัว เขาจึงเติบโตมาท่ามกลางการตามใจ จึงมีนิสัยไร้เดียงสาและโหดเหี้ยม

ชาติที่แล้ว ภายใต้การยั่วยุของเพื่อน เขายอมไปแข่งรถบนภูเขาและเกิดอุบัติเหตุจนต้องตัดขาทั้งสองข้าง ทำได้เพียงนั่งอยู่บนรถเข็นไปชั่วชีวิต จึงยิ่งมีนิสัยอำมหิตและโหดร้ายกว่าเดิม กลายเป็น "ยมทูตดำ" ผู้โด่งดังในหมู่มาเฟีย

เมื่อไม่ได้ยินคำตอบจากฉัน เขาก็แค่นหัวเราะ "เชด ไปกันเถอะ"

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเปิดเทอมแล้ว พ่อบ้านอาศัยช่วงสองสามวันที่ยังไม่ต้องไปเรียนนี้ พาฉันทำความคุ้นเคยกับทุกมุมและทุกสิ่งภายในคฤหาสน์

หลายวันนี้ฉันไม่ได้เห็นเชดกับเจ้าของของมันอีก และก็ไม่ได้เห็นพ่อทูนหัวกับดอนน่าเช่นกัน ดูเหมือนพวกเขาจะยุ่งกันมาก

หลังจากกลับมาถึงห้องได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง พ่อบ้านยื่นแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งให้ฉัน บนหน้าจอเต็มไปด้วยการจัดแผนต่าง ๆ

"องค์หญิง นี่คือการฝึกอบรมทุกด้านที่นายหญิงจัดเตรียมไว้ให้คุณ หวังว่าคุณจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเวลานี้ ลองดูนะครับว่าทำได้หรือไม่?"

"ได้ค่ะ"

ฉันตอบอย่างไม่ลังเล

เมื่อมองรายการฝึกอบรมที่อัดแน่นเต็มหน้าจอแท็บเล็ต ฉันก็ปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ แม้ชาติที่แล้วฉันจะก้าวเข้าสู่แถวหน้าของชนชั้นเศรษฐีใหม่แล้ว แต่เนื้อหาการฝึกของตระกูลมาเฟียไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะมีโอกาสได้สัมผัส

ตอนนี้ฉันสามารถเข้าถึงและเรียนรู้มันได้อย่างไม่ต้องเปลืองแรง แล้วจะไม่ให้ดีใจได้ยังไง?

พ่อบ้านมองฉันแวบหนึ่งอย่างมีนัยยะ ก่อนจะกำชับข้อควรระวังกับฉันต่อ

วันต่อ ๆ มา ฉันยุ่งจนเหมือนคนบินไปบินมา แต่กลับใช้ชีวิตได้เต็มอิ่มอย่างถึงที่สุด ดูดซับความรู้ทุกด้านอย่างไม่รู้จบราวกับฟองน้ำ

ตอนเช้าตื่นขึ้นมาฝึกวิ่ง กลางวันไปเรียนที่โรงเรียน หลังเลิกเรียนคนขับรถพาฉันไปสนามยิงปืนกับค่ายมวย ตอนกลางคืนกลับถึงบ้านก็ยังมีครูมาบรรยายประวัติศาสตร์ตระกูลให้ฉันฟัง รวมถึงสอนว่าจะช่วยสนับสนุนฮั่วฉีหยวนได้ดียิ่งขึ้นอย่างไร

ในขณะที่เรียนรู้อยู่ทุกวัน ฉันก็เริ่มโจมตีโลกอินเทอร์เน็ตอีกครั้ง ชาติที่แล้ว ตัวตนในที่สาธารณะของฉันคือดาวรุ่งด้าน AI แต่ในที่ลับ ฉันยังเป็นแฮกเกอร์อันดับหนึ่งของโลกอีกด้วย

ตอนที่ได้พบพ่อทูนหัวกับดอนน่าอีกครั้ง ก็เป็นหนึ่งเดือนให้หลังแล้ว เป็นวันที่ผลคะแนนทุกด้านของฉันออกมา

ดอนน่าเห็นฉัน ก็ยิ้มแล้วโบกมือเรียก "เข่อซินมานั่งนี่สิ"

ฉันเดินไปนั่งลงบนโซฟาด้านข้างอย่างว่าง่าย เธอถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง?"

ฉันหยิบใบผลคะแนนต่าง ๆ ในกระเป๋านักเรียนออกมายื่นให้เธอ

ดอนน่ามองข้อสอบที่ได้คะแนนเต็ม ก่อนจะมองฉันอย่างพึงพอใจแล้วเอ่ยว่า "ไม่เลว แม่มองเธอไม่ผิดจริง ๆ"

"ฉีหยวนถูกแม่กับพ่อของเขาตามใจจนเสียคน นิสัยไร้เดียงสา ต่อไปนี้เธอต้องช่วยเขาให้มากหน่อยนะ"

ดอนน่ารู้ดีว่านิสัยของลูกชายตัวเองไร้เดียงสาเพียงใด จึงหวังว่าฉันจะช่วยเธอควบคุมฮั่วฉีหยวนได้

"รอเขากลายเป็นนายเหนือหัวแล้ว เธอก็จะเป็นมือขวาของตระกูลนี้ คิดว่าไงจ๊ะ?"

ดอนน่ายิ้มพลางวางความต้องการและข้อแลกเปลี่ยนของเธอไว้ตรงหน้าอย่างเปิดเผย

ฉันรีบตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ได้ค่ะคุณแม่"

เธอยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างยอมรับ