Mag-log inShare
บทที่ 3
Petsa ng paglalathala:
2026-09-04 21:32:04คำพูดของลู่เสี่ยวหลันยังคงแขวนอยู่กลางอากาศ เซียวเฟยหลงมองนางนิ่ง แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นลึกเสียจนลู่เสี่ยวหลันไม่อาจเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางเองเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจพูดมากเกินไปแล้ว
บ้าจริง...แค่เพิ่งทะลุมิติมาไม่กี่ชั่วยาม นางก็เกือบเผยพิรุธให้ทรราชย์ผู้ขึ้นชื่อว่า โหดเหี้ยมที่สุดในแคว้นจับได้เสียแล้ว! ลู่เสี่ยวหลันกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อแต่แทนที่เซียวเฟยหลงจะถามอะไรต่อ ชายหนุ่มกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่นแต่กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างประหลาด
"เช่นนั้น เจ้าก็สบายใจได้" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้ามองเขาด้วยความฉงน เซียวเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนในที่สุดร่างสูงใหญ่ก็หยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้เสียจนลู่เสี่ยวหลันต้องเงยหน้าขึ้นมองแล้วนางก็พบว่า...ใกล้ๆ แบบนี้ ผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปจริงๆ จนนางเสียสมาธิไปหมดแล้ว
ใบหน้าของเขาคมชัดราวกับถูกแกะสลักจากหยกชั้นดี คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาลึก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูปอย่างไร้ที่ติยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้แสงเทียน เสื้อคลุมสีดำขลับยิ่งขับให้บุคลิกของเขาดูสูงส่ง เย็นชา และอันตรายเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง
ลู่เสี่ยวหลันกลืนน้ำลายลงคอ เข้าใจแล้ว...ว่าทำไมนางเอกในหนังถึงยอมตกหลุมรักผู้ชายคนนี้จนยอมตายได้ ต่อให้รู้ว่าเขาเป็นทรราชย์ก็ยังอดใจไม่ไหวจริงๆ! ลู่เสี่ยวหลันรีบดึงสติกลับมาราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ชายคนนี้คือเซียวเฟยหลง! ผู้ชายที่ในตอนจบของหนังสามารถสั่งประหารคนได้โดยไม่กะพริบตา!และยังเป็นคนที่มีส่วนทำให้เจ้าของร่างเดิมตายอย่างน่าอนาถ!
"เจ้าจะมีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้" คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวชะงัก เซียวเฟยหลงมองนางตรงๆ
"ตามที่เจ้าปรารถนา" ลู่เสี่ยวหลันยังไม่ทันได้ตอบ
หมับ!
ข้อมือของนางก็ถูกคว้าแน่น นางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ริมฝีปากกำลังจะเอ่ยเรียก
"ท่านอ๋อง!"
"พิธีข้างนอกจบแล้ว เหลือเพียง...พิธีเข้าหอ" เขาพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะ...รั้งแขนบางของนางออกจากห้องโถงไปทันที!
"เดี๋ยวสิ! ท่านอ๋อง!" ลู่เสี่ยวหลันแทบตั้งตัวไม่ทัน นางถูกชายหนุ่มลากผ่านม่านสีแดงเข้าสู่ด้านในของเรือนอย่างทุลักทุเล หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกจากอก
ประตูห้องด้านในถูกผลักเปิดออกลู่เสี่ยวหลันหยุดหายใจ ภายในห้องถูกประดับด้วยสีแดงสด ม่านไหมปักลวดลายมงคลห้อยลงมาจากเพดาน เทียนคู่บนเชิงเทียนยังคงลุกไหม้อย่างสง่างาม ตรงกลางห้องคือเตียงใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปักลายมังกรและหงส์ ดูสวยงามและหรูหราอย่างยิ่ง
‘ห้องหอ’
ลู่เสี่ยวหลันแข็งค้างสมองของนางประมวลผลอย่างรวดเร็ว คืนแต่งงานเมื่อครู่ได้ยกสุรามงคลแล้วต่อไปก็คือ...ไม่สิ! นี่มันยุคโบราณนางแต่งงานแล้วและผู้ชายตรงหน้าคือสามีของร่างนี้! ลู่เสี่ยวหลันค่อยๆ หันหน้าไปมองเซียวเฟยหลง ชายหนุ่มกำลังมองนางอยู่พอดีหัวใจของนางหล่นวูบ
"ท่านอ๋อง...คือ..."
"มีอะไร"
"หม่อมฉัน..." นางอ้าปากแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ในสมองตีกันพัลวัล จะให้นางบอกว่า ช่วยรอก่อนได้ไหม ฉันเพิ่งตื่นขึ้นมาในร่างนี้และยังทำใจไม่ได้หรือจะบอกว่า ฉันมาจากอีกโลกหนึ่ง ไม่ได้เป็นซูมู่เยียนจริงๆ หากพูดออกไปมีหวังคืนนี้นางคงไม่ได้เข้าหอแต่ถูกลากไปขังในคุกแทน
เซียวเฟยหลงยกยิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขาราวกับเสือตัวใหญ่ที่กำลังจะตะคลุบเหยื่อตรงหน้า ลู่เสี่ยวหลันถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะ
กึก!
นางสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันมาเห็นเซียวเฟยหลงหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าของนางอย่างไม่รีบร้อน มือหนาช้อนที่คางเรียวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาครู่สวย
"เจ้ากลัวข้ารึ?" คำถามนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันชะงักทันที นางกำลังทำให้เขาจับพิรุธของนางได้อีกแล้ว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ
"เปล่า...เปล่าเพคะ!" นางตอบเร็วเกินไป...จนแม้แต่นางเองยังรู้ว่ามันฟังดูไม่น่าเชื่อ มุมปากของชายหนุ่มขยับเล็กน้อยเหมือนได้ใจ
"เช่นนั้นเหตุใดจึงถอยหนีผู้เป็นสามีเช่นนี้เล่า" ลู่เสี่ยวหลันเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคมเข้มนั้นกวาดมองใบหน้านางพลางอมยิ้มอย่างมีเลศนัย มือหนาคว้ามานางและรั้งน่างบางเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น
Pinakabagong kabanata
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 44
เสนาธิการหลี่ก้าวเข้าไปถวายจดหมายด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าลู่เสี่ยวหลันกลับสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วที่ประคองกระดาษนั้นเกร็งขึ้นเล็กน้อย เซียวเฟยหลงรับจดหมายมาโดยไม่รีบร้อน พระองค์ไม่ได้เปิดอ่านในทันที หากทอดพระเนตรตราประทับบนซองจดหมายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าบอกว่าสารฉบับนี้ถูกส่งไปยังคณะทูตเป่ยเยี่ยน แล้วเหตุใดจึงมาอยู่ในมือเจ้า?” เสนาธิการหลี่ก้มศีรษะ “ทูลท่านอ๋อง เมื่อคืนนี้มีคนลอบนำสารฉบับนี้มาวางไว้หน้าจวนกระหม่อม คนเฝ้าประตูพบเข้า จึงนำมาส่งให้กระหม่อมตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ” “แล้วเจ้าตรวจสอบอย่างไร?” “กระหม่อมเห็นตราประทับของจวนท่านอ๋อง จึงคิดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแคว้น ไม่กล้าปล่อยผ่านพ่ะย่ะค่ะ” เซียวเฟยหลงทอดพระเนตรเขานิ่ง “เจ้าจึงนำมันมาถวายต่อหน้าคณะทูต?” “กระหม่อมเพียงเห็นแก่บ้านเมืองพ่ะย่ะค่ะ” คำตอบนั้นฟังดูสมเหตุสมผล ทว่าลู่เสี่ยวหลันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เสนาธิการหลี่เป็นขุนนางผู้มีประสบการณ์ หากเขาได้รับสารที่กล่าวหาอ๋องเฟยหลงว่าคิดก่อกบฏจริง เหตุใดจึงไม่ถวายรายงานต่อ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 43
ลู่เสี่ยวหลันลุกขึ้นถวายคำนับ .ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกกับภาพความทรงจำที่เพิ่งผ่านไป “หม่อมฉันเพียงบรรเลงตามความรู้สึกเพคะ” ทูตเป่ยเยี่ยนพยักหน้าอย่างชื่นชม “บทเพลงนี้มีทั้งความเศร้าและความกล้าหาญ ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก” หลี่เสี่ยวหยินกลับนิ่งเงียบ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามเริ่มแข็งค้าง นางมองลู่เสี่ยวหลันราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบบางอย่าง “พระชายา…” หลี่เสี่ยวหยินเอ่ยเสียงเบา “ท่านเคยเล่นเพลงนี้มาก่อนหรือไม่เจ้าคะ?” ลู่เสี่ยวหลันสบตานาง “ข้าจำไม่ได้แล้ว” “จำไม่ได้?” “บางครั้งข้าก็รู้สึกว่าเพลงนี้คุ้นเคย แต่บางครั้งก็เหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” หลี่เสี่ยวหยินนิ่งงัน ลู่เสี่ยวหลันยิ้มบาง “คุณหนูหลี่คิดว่าแปลกหรือ?” อีกฝ่ายรีบส่ายหน้า “ไม่…ไม่แปลกเจ้าค่ะ” แต่ปลายนิ้วของหลี่เสี่ยวหยินกลับกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลู่เสี่ยวหลันเห็นทุกอย่างและนั่นทำให้นางมั่นใจมากขึ้นว่า บทเพลงนี้อาจเกี่ยวข้องกับอดีตของซูมู่เยียนจริงๆ เมื่อนางเดินกลับไปยังที่นั่ง เซียวเฟยหลง
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 42
“คุณหนูหลี่กล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงพอเล่นดนตรีได้บ้างเท่านั้น” “พระชายาถ่อมตนเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เสี่ยวหยินยิ้มกว้างขึ้น “หรือว่าพระชายายังไม่หายดีจากอาการตกน้ำ?” คำพูดนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันเลิกคิ้ว นางกำลังจะตอบแต่เซียวเฟยหลงกลับวางตะเกียบลงเสียก่อน เสียงกระทบโต๊ะเบาๆ ดังขึ้น ทว่าในความเงียบของท้องพระโรงกลับชัดเจนอย่างน่าประหลาด “ชายาของข้าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย” พระพักตร์ของเขาเย็นชา พระเนตรคมกริบทอดมองหลี่เสี่ยวหยิน “หากนางไม่ต้องการเล่น ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์บังคับ” หลี่เสี่ยวหยินรีบก้มศีรษะ “ข้าน้อยมิได้มีเจตนาบังคับท่านอ๋อง เพียงคิดว่าพระชายาคงมีความสามารถ…” “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าคิดอย่างไร” น้ำเสียงของเฟยหลงเย็นลงอีกระดับ “อย่ารบกวนชายาของข้า” บรรยากาศรอบโต๊ะพลันตึงเครียด ลู่เสี่ยวหลันมองใบหน้าด้านข้างของเขา ก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นในอก บุรุษผู้นี้…แม้ต่อหน้าฮ่องเต้และขุนนางทั้งท้องพระโรง ก็ยังไม่คิดปิดบังความหวงแหนนางแม้แต่น้อย นางยื่นมือไปแตะชายแขนเสื้อของเขาเบาๆ “ท่านอ๋องเพ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 41
“หม่อมฉันจะทำอย่างไรหรือเพคะ?” ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับอย่างคนที่กำลังคิดแผนบางอย่างอยู่ในใจ “หากนางอยากทดสอบหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะปล่อยให้นางทดสอบไปเพคะ” เซียวเฟยหลงเลิกพระขนงเล็กน้อย “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?” “หม่อมฉันยังไม่ได้คิดเพคะ” ลู่เสี่ยวหลันเห็นพระพักตร์ของเขาแล้วก็อดยิ้มแหยไม่ได้ “แต่หม่อมฉันจะคิดให้ได้ก่อนที่นางจะลงมืออีกครั้งแน่นอนเพคะ” เซียวเฟยหลงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนพระทัยอย่างจนพระทัย “อย่าก่อเรื่องอีก” “หม่อมฉันรับรองว่าจะไม่ก่อเรื่องเพคะ” “ข้าไม่ได้เชื่อคำรับรองของเจ้า” “ท่านอ๋อง!” เสียงกระซิบประท้วงของนางทำให้มุมพระโอษฐ์ของชายหนุ่มขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าก่อนที่ลู่เสี่ยวหลันจะทันเอ่ยอะไรต่อ เสียงประกาศจากหน้าท้องพระโรงก็ดังขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงดนตรีที่บรรเลงคลออยู่พลันหยุดลง เหล่าขุนนางและคณะทูตต่างลุกขึ้นถวายคำนับพร้อมกัน ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหวินเสด็จเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยฉลองพระองค์สีเหลืองทอง ปักลายมังกรห้าเล็บ พระพักตร์เปี่ยมด้วยรอ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 40
เสียงฆ้องกังวานดังขึ้นจากหน้าตำหนักใหญ่ ก่อนที่ขันทีจะเปล่งประกาศเสียงดัง “คณะทูตแคว้นเป่ยเยี่ยนเสด็จมาถึงแล้ว!” ลู่เสี่ยวหลันก้าวตามเซียวเฟยหลงเข้าสู่ท้องพระโรงจัดเลี้ยงอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะฟื้นตัวจากการตกน้ำแล้ว ทว่าความเย็นที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกในวันนั้นยังทำให้นางรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เสี่ยวหลันระวังตัวมากกว่าความเจ็บป่วย กลับเป็นสายตาของผู้คนที่จับจ้องมายังนาง บางคนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนมองด้วยความสงสัย และบางคนก็ไม่คิดปิดบังความเย้ยหยัน ข่าวพระชายาของอ๋องเฟยหลงตกน้ำในสวนหลวงแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงเร็วกว่าที่นางคาดคิด “เดินช้าๆ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ลู่เสี่ยวหลันหันไปมองชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างกาย เขายังคงสวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง พระพักตร์เย็นชาไร้อารมณ์ รัศมีอำนาจแผ่กระจายจนเหล่าขุนนางที่เดินสวนมาต่างก้มศีรษะหลบสายตา ทว่าเมื่อหันมาหานาง พระเนตรคมกลับอ่อนลงเล็กน้อย “หากรู้สึกไม่สบาย ให้บอกข้า” “หม่อมฉันไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นนะเพคะ” “ข้าสั
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 39
“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจตกลงไปเสียหน่อย!” “เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งใจจะทำให้ข้าตกใจจนหัวใจหยุดเต้นหรือ?” ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่ออก เมื่อเห็นนางเงียบลง เฟยหลงจึงถอนหายใจเบาๆ ความโกรธบนพระพักตร์คลายลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “เยี่ยนเอ๋อ” นี่เป็นครั้งแรกที่พระองค์เรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเช่นนี้ “คราวหน้า หากจะไปที่ใด ให้บอกข้าก่อน” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “เพียงเท่านี้หรือเพคะ?” “แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร?” “หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะสั่งห้ามหม่อมฉันออกจากตำหนักเสียอีก” เฟยหลงหรี่พระเนตร “เจ้ากำลังเตือนให้ข้าทำเช่นนั้นหรือ?” “ไม่ใช่เพคะ!” นางรีบส่ายหน้าจนชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องแต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะยกมือแตะหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา “พักเสีย ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าหมอหลวงจะมาถึง” ลู่เสี่ยวหลันมองเขาอย่างเงียบงัน นางไม่เคยคิดว่าบุรุษที่ผู้คนเรียกว่าทรราชย์จะมีสีหน้าเช่นนี้ สีหน้าของคนที่หวาดกลัวว่าจะสูญเสียใครบางคนและ
Maaari mong magustuhan
บ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.7K viewsเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่74.6K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน196.8K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.1K viewsบุตรสาวตัวกลมของนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย811 viewsชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว528 viewsสตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก
ปกแดง121 viewsข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก169 views
