LOGINShare
บทที่ 2
publish date:
2026-09-04 21:26:00เสียงของลู่เสี่ยวหลันกำลังสั่งการอยู่ในห้อง บ่าวรับใช้ต่างพากันก้มหัวรับคำอย่างนอบน้อม นางเงียบไปพักหนึ่งก่อนสายตาจะหันไปเห็นเครื่องใช้ที่วางอยู่บนโต๊ะ ทำให้คิดอะไรบางอย่างออก
"อีกอย่าง..." นางหันไปมองหีบเครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะ
"ของทุกชิ้นที่เข้ามาในเรือนนี้ ห้ามแตะต้องก่อนให้ฉันตรวจ" ลั่วชิงชะงัก
"แม้แต่ของพระราชทานหรือเพคะ"
"โดยเฉพาะของพระราชทาน" น้ำเสียงของลู่เสี่ยวหลันหนักแน่นเพราะในหนังของที่ถูกนำมาเป็นหลักฐานสำคัญชิ้นหนึ่งในคดีของซูมู่เยียน คือกำไลหยก กำไลที่ถูกกล่าวหาว่ามีตราลับของกลุ่มกบฏซ่อนอยู่ นางไม่รู้ว่าใครเป็นคนใส่ร้าย แต่รู้ว่าหลักฐานชิ้นนั้นต้องมีอยู่จริง
ถ้าเช่นนั้น นางต้องหามันให้เจอก่อนที่ศัตรูจะใช้มันเล่นงานนาง
"พระชายา" เสียงชายชราดังขึ้นจากหน้าประตู ลู่เสี่ยวหลันหันไป ขันทีคนหนึ่งเดินเข้ามา
"ท่านอ๋องมีรับสั่งให้พระชายาเสด็จไปที่ห้องโถง" หัวใจของลู่เสี่ยวหลันกระตุก เซียวเฟยหลง พระเอกสารเลวของหนัง สามีที่ฆ่าภรรยาตัวเองและลูกในท้อง คนสารเลวที่ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าอาจสั่งฆ่านาง
ลู่เสี่ยวหลันกำมือแน่นอย่างโกรธแค้น ในหนังนางเห็นเขาเพียงผ่านจอ แต่ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากนางไม่ถึงสิบก้าว
"เข้าใจแล้ว" นางลุกขึ้นก่อนเดินออกจากห้อง ลู่เสี่ยวหลันหยุดชะงัก
"ลั่วชิง"
"เพคะ?"
"จำคำของฉันให้ดี" นางหันกลับมา
"ตั้งแต่วันนี้ ไม่มีใครในจวนนี้เป็นคนของฉัน" ลั่วชิงเบิกตากว้าง ลู่เสี่ยวหลันยิ้มบาง
"จนกว่าฉันจะรู้ว่าใครเป็นคนของฉันจริงๆ" พูดจบ นางก็เดินออกไป
ห้องโถงด้านหน้าเงียบสงัด ลู่เสี่ยวหลันเดินผ่านประตูเข้าไป แล้วก็เห็นเขา ชายหนุ่มในชุดดำกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์ตกกระทบเสี้ยวใบหน้าคมคาย ดวงตาของเขาลึกและเย็น เพียงยืนเฉยๆ ก็ทำให้บรรยากาศทั้งห้องหนักอึ้ง เซียวเฟยหลง ตัวจริงหล่อกว่าที่เห็นในจอเสียอีก ลู่เสี่ยวหลันแอบกัดฟันแน่น
นี่แหละปัญหาคนแบบนี้ต่อให้ทำชั่วแค่ไหนก็ยังมีคนพร้อมจะเข้าข้าง นางก้มศีรษะอย่างอ่อนน้อม
"ท่านอ๋อง" เขาหันกลับมามองด้วยสีหน้าฉงน
"เหตุใดจึงพูดจาด้วยเสียงห้วนเช่นนั้น มาหาข้า" เสียงทุ้มดังขึ้น ลู่เสี่ยวหลันเดินเข้าไป เฟยหลงมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตานั้นไม่ได้มีความรักไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยน มีเพียงการประเมินเหมือนกำลังมองหมากตัวหนึ่งบนกระดาน
"เจ้าดูเปลี่ยนไป ไม่สิดูแปลก...แปลกไปจากเมื่อช่วงเช้า" หัวใจของลู่เสี่ยวหลันเต้นแรงแต่สีหน้าไม่เปลี่ยน
"คนเราแต่งงานแล้ว ย่อมต้องเปลี่ยนเพคะ" เฟยหลงหรี่ตา
"เปลี่ยนอย่างไร"
"เมื่อก่อนฉัน...เอ่อ หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสาวตระกูลซู" นางตะกุกตะกักเมื่อคิดขึ้นได้ถึงสรรพนามที่แทนตัว นางเงยหน้าขึ้นมองเขาเพื่อคาดการณ์ว่าเขาจะจับพิรุธหรือไม่
"แต่ตั้งแต่คืนนี้ หม่อมฉันเป็นพระชายาของท่านแล้ว" คำตอบนั้นทำให้เฟยหลงเงียบไป ลู่เสี่ยวหลันแอบถอนหายใจ ด่านแรกน่าจะผ่านแล้วแต่ยังไม่จบ
เฟยหลงหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ
"เพียงสตรีตระกูลซูรึ...นั่นก็มากพอที่จะทำให้เจ้าได้มายืนตรงนี้แล้วนี่ ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นพระชายาแบบใด" เขาวางถ้วยลง ดวงตาคมกริบจ้องมองนางนิ่ง
"ขอเพียงอย่าสร้างปัญหา" ลู่เสี่ยวหลันเกือบหัวเราะ สร้างปัญหาคนที่กำลังจะฆ่าเมียตัวเองเพราะเชื่อหลักฐานปลอมยังมีหน้ามาพูดเรื่องนี้ได้ลงอีก แต่ก่อนที่นางจะตอบเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกก็เรียกความสนใจไปเสียก่อน
นางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมถาดไม้
"ท่านอ๋อง พระชายา นี่คือสุรามงคลจากตำหนักในเพคะ" ลู่เสี่ยวหลันเหลือบมองถ้วยสุรา หัวใจพลันกระตุก ในหนังมีฉากหนึ่งที่ซูมู่เยียนถูกกล่าวหาว่าลอบวางยาพิษเฟยหลง หลักฐานคือถ้วยสุราและเหตุการณ์นั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้นางถูกจับตามอง
ถ้วยอยู่ตรงหน้าแล้วเร็วกว่าที่หนังแสดงเสียอีก ลู่เสี่ยวหลันไม่แตะต้องถ้วย เฟยหลงกลับหยิบขึ้นมา
"มีอะไร?" เขาถามเมื่อเห็นนางจ้องถ้วย ลู่เสี่ยวหลันยิ้ม
"ไม่มีอะไรเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันคิดว่า..." นางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ
"สุราพระราชทานจากตำหนักใน หากท่านอ๋องเสวยก่อนหม่อมฉันก็ดูจะไม่เหมาะ" เฟยหลงเลิกคิ้ว
"แล้วเจ้าต้องการอย่างไร" ลู่เสี่ยวหลันหยิบถ้วยอีกใบขึ้นมา
"แบ่งคนละครึ่งเพคะ" นางเทสุราลงสองถ้วยจากนั้นส่งถ้วยหนึ่งให้เฟยหลง ส่วนอีกถ้วยเก็บไว้กับตัวเอง เฟยหลงมองถ้วยในมือด้วยความประหลาดใจ แล้วมองนางนิ่ง
"เจ้ากลัวว่ามีพิษ?" หัวใจของลู่เสี่ยวหลันเต้นแรง แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้ม
"หม่อมฉันเพียงอยากมีชีวิตอยู่ถึงพรุ่งนี้เพคะ" แววตาของเฟยหลงเปลี่ยนไปทันที ลู่เสี่ยวหลันรู้ว่า ตั้งแต่วินาทีนั้น สายตาของทรราชย์ผู้นี้จะไม่มีวันมองนางเหมือนเดิมอีกแล้ว
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 37
เสียงบุรุษผู้นั้นเย็นเยียบ ซูมู่เยียนส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม 'แต่ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว' 'เช่นนั้นก็อย่ามาเสียใจภายหลัง' บุรุษผู้นั้นหมุนกายจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่เพียงลำพังริมสระ ทันใดนั้น ภาพทุกอย่างก็แตกกระจาย ลู่เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง ร่างของนางจมลงไปในความมืดมิด ไม่ไหวแล้ว...นางหายใจไม่ออกจริงๆ ในขณะเดียวกัน ริมสระน้ำก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างหนัก “รีบลงไปช่วยพระชายาสิ!” องครักษ์คนหนึ่งกำลังจะกระโดดลงน้ำ แต่ยังไม่ทันได้ขยับ เสียงตวาดที่เต็มไปด้วยโทสะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น!” ทุกคนหันกลับไปมองพร้อมกัน เซียวเฟยหลงกำลังเสด็จมาจากทางเดินอีกด้าน ข้างกายมีขันทีติดตามอยู่สองคน เดิมทีพระองค์เพียงตั้งใจจะมาตามลู่เสี่ยวหลันกลับไป แต่เมื่อทอดพระเนตรเห็นเหล่าข้ารับใช้ยืนแตกตื่นอยู่ริมสระ สีพระพักตร์ก็เปลี่ยนไปทันที “ทูลท่านอ๋อง พระชายาตกน้ำพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงาน เฟยหลงก็ทอดพระเนตรลงไปในสระ ผิวน้ำยังคงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง แต่กลับมองไม่เห็นร่างของลู่เสี่ยวหลันแล้ว เพียงชั่วพริบตา สีพระพักตร์ของพระองค์ก็ซีดเผือด “
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 36
ลู่เสี่ยวหลันชะงักไปเล็กน้อย นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลี่เสี่ยวหยินจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่เมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่จับจ้องมาไม่วางตา นางก็เริ่มรู้สึกว่าคำถามนี้อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด “เหตุใดคุณหนูหลี่จึงถามเช่นนี้?” หลี่เสี่ยวหยินยกมือขึ้นแตะปิ่นบนศีรษะ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง “ไม่มีอะไรเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าบางอย่างเกี่ยวกับสวนหลวงแห่งนี้ จึงอยากรู้ว่าพระชายาเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่” “เรื่องเล่าอะไรอีกแล้ว?” นางยกยิ้มเพราะวันนี้ราวกับได้ยินเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก “เรื่องของสตรีผู้หนึ่งที่เคยมาร้องไห้อยู่ริมสระน้ำแห่งนี้ก่อนวันอภิเษกเพียงไม่กี่วัน” หัวใจของลู่เสี่ยวหลันกระตุกวูบริมสระน้ำ...ก่อนวันอภิเษก...เหตุใดทุกครั้งที่นางคิดว่ากำลังเข้าใกล้ความจริง กลับมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเบาะแสใหม่เสมอ? “แล้วคุณหนูรู้หรือไม่ว่าสตรีผู้นั้นเป็นใคร?” หลี่เสี่ยวหยินส่ายหน้า ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่เปลี่ยนไป “หม่อมฉันไม่ทราบแน่ชัดเพคะ แต่ได้ยินว่าคืนนั้นนางดูเศร้าโศกมาก ราวกับกำลังจะสูญเสียสิ่งส
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 35
หลิงเยี่ยนเฟยรีบเดินไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้จึงไม่ได้อยู่สนทนาต่อ ส่วนลู่เสี่ยวหลันนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความทรงจำของซูมู่เยียนเป็นเหมือนปริศนาที่มีคนจงใจฉีกออกเป็นชิ้นๆ นางรู้ว่ามีบางสิ่งซ่อนอยู่ในอดีตของร่างนี้ แต่ยิ่งพยายามค้นหา ภาพที่ปรากฏกลับยิ่งเลือนราง ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบขวางกั้นเอาไว้ นางไม่อยากคิดเรื่องนี้ต่อหน้าเซียวเฟยหลงได้อีกแล้ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากเดินเล่นสักครู่เพคะ” เฟยหลงขมวดพระขนงทันที “เจ้ายังไม่หายดี จะเดินไปไหน?” “เพียงริมสระน้ำเท่านั้นเพคะ อยู่ตรงนี้นานๆ หม่อมฉันรู้สึกอึดอัด อยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย” ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังพิจารณาว่าควรอนุญาตหรือไม่ สุดท้ายจึงหันไปกำชับองครักษ์ที่ติดตามอยู่ไม่ไกล “ตามไปดูแลพระชายาให้ดี หากนางเป็นอะไรแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะถามความรับผิดชอบจากพวกเจ้า” “พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่เสี่ยวหลันแอบถอนหายใจ นางเพียงอยากเดินเล่น ไม่ได้กำลังจะออกไปรบเสียหน่อย เหตุใดต้องทำราวกับนางเป็นเครื่องลายครามที่พร้อมแตกหักได้ทุกเมื่อด้วย ทว่าเมื่อนึกถึงเ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 34
หลิงเยี่ยนเฟยเห็นสีหน้าของลู่เสี่ยวหลันเปลี่ยนไปก็รีบก้าวเข้ามาใกล้ “พระชายา?” น้ำเสียงนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของนางยังพร่ามัวจากภาพเมื่อครู่ หญิงสาวในความทรงจำนั้นกำลังร้องไห้ กำมือแน่นราวกับกำลังพยายามฝืนบางสิ่งในใจ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือสตรีคนเดียวกัน หลิงเยี่ยนเฟย นางมองอีกฝ่ายอย่างพยายามค้นหาคำตอบจากใบหน้านั้น เหตุใดซูมู่เยียนจึงเรียกนางว่า...เยี่ยนเยี่ยน และเหตุใดเพียงได้ยินน้ำเสียงของสตรีผู้นี้ ความรู้สึกบางอย่างจึงถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก “เจ้าจำอะไรได้หรือ?” เสียงของเฟยหลงดังขึ้นข้างกาย ลู่เสี่ยวหลันหันกลับไปมองเขา พระหัตถ์ของเขายังคงกุมมือของนางเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะทรุดลงต่อหน้าต่อตา “หม่อมฉัน...” นางยังพูดไม่จบ หลิงเยี่ยนเฟยก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “นางเป็นอะไรหรือเพคะ?” เฟยหลงทอดพระเนตรหลิงเยี่ยนเฟย “เมื่อครู่นางเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่าง” หลิงเยี่ยนเฟยนิ่งไป “เรื่อง...ก่อนแต่งงานหรือเพคะ?” เพียงประโยคนั้น...หัวใจของลู่เสี่ยวหลันก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 33
ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่ออก เฟยหลงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้า สายตาของพระองค์ดูเป็นห่วงนางยิ่งหว่าสิ่งใด มือหนารั้งมือของนางมากุมไว้แน่น “เมื่อครู่นี้เจ้าดูเหมือนมีเรื่องให้คิดมาก เพราะเรื่องในห้องเสวยหรือ?” “หม่อมฉันก็แค่...” นางชะงัก จะบอกว่าเพราะกำลังคิดถึงอดีตภรรยาของเขางั้นหรือ คงไม่ใช่เรื่องที่พูดออกมาได้ “แค่กำลังคิดถึงเรื่องที่ฝ่าบาทกับไทเฮาตรัสเพคะ” เฟยหลงนิ่งไป “เรื่องคืนก่อนแต่งงานรึ?” ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้ามองเขา “เพคะ” เขาไม่ได้ถามต่อในทันที เพียงหันไปมองสระน้ำที่อยู่ไม่ไกล แววตาของเขาดูคล้ายกำลังจมอยู่กับความทรงจำบางอย่าง “เจ้าสงสัยอะไร?” “หลายอย่างเพคะ” “ถามมาสิ” ลู่เสี่ยวหลันมองเขาอย่างประหลาดใจ “พระองค์จะตอบหรือ?” “ถ้าข้าตอบได้” “แล้วถ้าตอบไม่ได้เล่า?” “ข้าก็จะบอกว่า ข้าไม่รู้” คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้นางหลุดหัวเราะเบาๆ “ท่านอ๋องพูดง่ายกว่าที่คิดนะเพคะ” “ข้าไม่เคยบอกว่าข้าจะโกหกเจ้า แม้ว่าเจ้าจะไม่เคยเชื่อใจข้าเลยทั้งก่อนแต่งงานและตอนนี้” ปร
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 32
ลู่เสี่ยวหลันกล่าวจบก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ ราวกับเรื่องที่กำลังพูดถึงนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย ทว่าใต้โต๊ะ มือของนางกลับกำชายกระโปรงแน่น ข่าวลือทั่วไปในวังหลวงอย่างนั้นหรือ หากเป็นเพียงข่าวลือจริง เหตุใดทั้งไทเฮา ฮ่องเต้ หลินจื่อชิง รวมถึงเซียวเฟยหลงจึงต่างรู้เรื่องคืนก่อนวันแต่งงานของซูมู่เยียนกันหมด ยิ่งคิด นางก็ยิ่งรู้สึกว่าคืนนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ...นางเริ่มรู้สึกว่าเจ้าของร่างเดิมอาจไม่ได้มีชีวิตอย่างที่นางเคยเห็นในภาพยนตร์เลยแม้แต่น้อย “เช่นนั้นก็ดี” ฮ่องเต้ตรัสขึ้น ก่อนจะวางถ้วยชาลง “เรื่องเก่าก็ควรปล่อยให้เป็นเรื่องเก่า อย่าได้รื้อฟื้นจนทำให้คนในครอบครัวต้องระแวงกันเอง” พระสุรเสียงนั้นฟังดูคล้ายเป็นคำเตือนธรรมดา แต่ลู่เสี่ยวหลันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น นางเงยหน้ามองฮ่องเต้ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดสายตาลง “เพคะ” หลังจากนั้นบทสนทนาบนโต๊ะก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องราชกิจและคณะทูตที่กำลังจะเดินทางกลับแคว้นในอีกไม่กี่วัน ลู่เสี่ยวหลันนั่งฟังอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าศีรษะของตนหนักขึ้น
You May Also Like
ใต้หล้าสยบรัก
จูน196.6K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.7K viewsพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.8K viewsกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง65.0K viewsสาปรักบุษบัน
กามาสุตรา258 viewsเกิดใหม่ชาตินี้ข้าเป็นสตรีของอ๋องตัวร้าย
หนามชมพู868 viewsหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin217 viewsชะตาร้ายชะตารัก
ต้ายวี่122 views
