LOGINShare
บทที่ 4
publish date:
2026-09-04 21:39:10มือหนารวบมือลู่เสี่ยวหลันพลางรั้งร่างบางเข้ามาใกล้ จนนางเซไปไปในอ้อมแขนแข็งแรงของเขา สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินใบหน้าอย่างแผ่วเบา ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้นสบตาร่างสูงพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
"หม่อมฉันเพียง..." นางเหลือบมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
"ยังไม่ชินเพคะ"
"ไม่ชินรึ?"
"เพคะ" เซียวเฟยหลงเลิกคิ้ว
"เดิมทีเจ้าและสกุลซูเองไม่ใช่หรือ...ที่รอคอยการแต่งงานครั้งนี้อย่างใจจดใจจ่อ" ลู่เสี่ยวหลันเงียบ เพราะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เดิมทีซูมู่เยียนตัวจริงอยากแต่งงานกับเขามานานแล้ว! แต่สำหรับนางมันไม่ใช่และนั่นทำให้นางต้องหาข้อแก้ตัวแต่เซียวเฟยหลงกลับยกมือขึ้นจนลู่เสี่ยวหลันสะดุ้ง นางหลับตาปี๋โดยไม่รู้ตัว!
ทว่า...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมีเพียงปลายนิ้วของเขาที่แตะลูบแก้มเนียนๆ ของนาง ลู่เสี่ยวหลันค่อยๆ ลืมตา ชายหนุ่มค่อยๆ เอื้อมมือปลดปิ่นทองออกอย่างช้าๆ
แสงเทียนสาดกระทบใบหน้าของหญิงสาว เซียวเฟยหลงนิ่งไปชั่วครู่ ลู่เสี่ยวหลันเห็นสายตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางรู้ว่าซูมู่เยียนงดงามแต่ไม่เคยรู้ว่าการถูกผู้ชายหน้าตาแบบนี้จ้องใกล้ๆ จะทำให้รู้สึก...หายใจไม่ออกขนาดนี้!
"ท่านอ๋อง..."
"อย่าขยับสิ ข้ากำลังจะช่วย..." เสียงของเขาต่ำลงจนทำให้หญิงสาวใจสั่น ปลายนิ้วเรียวยาวยกขึ้นจัดปอยผมเล็กๆ ที่ตกลงมาข้างแก้มนาง สัมผัสนั้นเบามาก เบาเสียจนลู่เสี่ยวหลันต้องกำชายแขนเสื้อแน่น เซียวเฟยหลงมองนางด้วยใบหน้านิ่ง
"คืนนี้เจ้าดูแปลกไปจริงๆ" ลู่เสี่ยวหลันตัวแข็ง
"หม่อมฉัน..." ยังไม่ทันได้พูดต่อเซียวเฟยหลงก็โน้มใบหน้าลงมา ลู่เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน! ลมหายใจของชายหนุ่มตกกระทบแก้มนางลู่เสี่ยวหลันกลั้นหายใจมือเล็กกำแน่น นี่จะจูบจริงๆ หรือ
สมองของลู่เสี่ยวหลันกำลังจะระเบิดแต่ในวินาทีนั้นเอง
"อะ!" เพราะมัวแต่ถอยหนีออกจากอ้อมแขนของเขาโดยไม่ทันระวัง ข้อเท้าของลู่เสี่ยวหลันกลับไปเกี่ยวเข้ากับชายกระโปรงตัวเอง ร่างบางเสียหลักทันทีนางพยายามคว้าโต๊ะข้างกายเอาไว้ แต่ปลายนิ้วกลับเฉียดผ่านเพียงเล็กน้อยแล้วร่างบางก็เคว้งในอากาศ
ตุบ!
ร่างของนางล้มลงบนเตียงใหญ่ที่ปูด้วยผ้าไหมสีแดง ลู่เสี่ยวหลันยังไม่ทันได้ตั้งสติ เงาร่างสูงใหญ่ตรงหน้าก็โน้มตัวตามลงมาอย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ!
มือข้างหนึ่งของเซียวเฟยหลงยันอยู่เหนือศีรษะนาง อีกข้างรองรับน้ำหนักตัวไว้ข้างลำตัว ร่างสูงใหญ่คร่อมอยู่เหนือร่างของลู่เสี่ยวหลันพอดี หญิงสาวเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากนางเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคมลึกจับจ้องลงมาโดยไม่ละสายตา เส้นผมสีดำของชายหนุ่มตกลงมาข้างแก้มเล็กน้อย
แสงจากเทียนแดงสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา หัวใจของลู่เสี่ยวหลันเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก นี่มันอะไรกันเมื่อกี้ฉันยังพยายามหนีจากเขาอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นว่าฉันนอนอยู่บนเตียง ส่วนทรราชย์กำลังคร่อมอยู่ด้านบนแบบนี้ได้ล่ะ
นางพยายามขยับตัวแต่เพียงขยับเล็กน้อยสายตาของเซียวเฟยหลงก็เปลี่ยนไป
"เจ้าจะหนีไปไหน" เสียงทุ้มต่ำทำให้ลู่เสี่ยวหลันแข็งค้างทันที
"ท่านอ๋อง..."
"รึนี่คือวิธีที่ทำให้ข้าสนใจเจ้ามากยิ่งขึ้น?"
"ไม่เพคะ ท่านช่วย...ถอยออกไปก่อนได้หรือไม่เพคะ" มุมปากของเซียวเฟยหลงยกขึ้นเล็กน้อย
"แล้วถ้าข้าว่าไม่ล่ะ?" ลู่เสี่ยวหลันแทบอยากร้องไห้ นางเหลือบมองสถานการณ์ของตัวเอง จากนั้นก็รีบเบือนหน้าหนี
"ท่านอยู่ใกล้หม่อมฉันมากเกินไปนะเพคะ" เซียวเฟยหลงเงียบไปครู่หนึ่ง
"เมื่อครู่เจ้าเป็นคนถอยหนีจากข้าจนล้มลงบนเตียงเช่นนี้?" ลู่เสี่ยวหลันกัดริมฝีปาก
"ก็หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจนี่เพคะ!"
"ข้าก็คิดว่า เจ้าอยาก..." ปลายจมูกของเซียวเฟยหลงแตะเบาๆ ที่แก้มขาวของลู่เสี่ยวหลัน นางชะงักพลางหันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาของเซียวเฟยหลง
"หม่อมฉันไม่ได้อยาก...!"
"แล้วเหตุใดจึงหน้าแดง" ลู่เสี่ยวหลันมองจ้องเขาตรงๆ
"หม่อมฉันไม่ได้หน้าแดง!" เซียวเฟยหลงเลิกคิ้ว
"เช่นนั้นหรือ?"
"เพคะ!"
"ข้าคิดว่าแดง อาจเพราะข้ามองผิดไป"
"เพราะแสงเทียนเพคะ!" คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเพียงครู่เดียวก่อนเสียงหัวเราะต่ำๆ จะดังขึ้น ลู่เสี่ยวหลันชะงักนี่เป็นครั้งแรก...ที่นางได้ยินเซียวเฟยหลงหัวเราะเช่นนี้ ไม่ใช่รอยยิ้มเย็นชาแต่เป็นเสียงหัวเราะจริงๆ และบ้าจริง...พอผู้ชายคนนี้ยิ้มแล้วกลับยิ่งหล่อเข้าไปอีก!
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 44
เสนาธิการหลี่ก้าวเข้าไปถวายจดหมายด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าลู่เสี่ยวหลันกลับสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วที่ประคองกระดาษนั้นเกร็งขึ้นเล็กน้อย เซียวเฟยหลงรับจดหมายมาโดยไม่รีบร้อน พระองค์ไม่ได้เปิดอ่านในทันที หากทอดพระเนตรตราประทับบนซองจดหมายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าบอกว่าสารฉบับนี้ถูกส่งไปยังคณะทูตเป่ยเยี่ยน แล้วเหตุใดจึงมาอยู่ในมือเจ้า?” เสนาธิการหลี่ก้มศีรษะ “ทูลท่านอ๋อง เมื่อคืนนี้มีคนลอบนำสารฉบับนี้มาวางไว้หน้าจวนกระหม่อม คนเฝ้าประตูพบเข้า จึงนำมาส่งให้กระหม่อมตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ” “แล้วเจ้าตรวจสอบอย่างไร?” “กระหม่อมเห็นตราประทับของจวนท่านอ๋อง จึงคิดว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแคว้น ไม่กล้าปล่อยผ่านพ่ะย่ะค่ะ” เซียวเฟยหลงทอดพระเนตรเขานิ่ง “เจ้าจึงนำมันมาถวายต่อหน้าคณะทูต?” “กระหม่อมเพียงเห็นแก่บ้านเมืองพ่ะย่ะค่ะ” คำตอบนั้นฟังดูสมเหตุสมผล ทว่าลู่เสี่ยวหลันกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เสนาธิการหลี่เป็นขุนนางผู้มีประสบการณ์ หากเขาได้รับสารที่กล่าวหาอ๋องเฟยหลงว่าคิดก่อกบฏจริง เหตุใดจึงไม่ถวายรายงานต่อ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 43
ลู่เสี่ยวหลันลุกขึ้นถวายคำนับ .ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกกับภาพความทรงจำที่เพิ่งผ่านไป “หม่อมฉันเพียงบรรเลงตามความรู้สึกเพคะ” ทูตเป่ยเยี่ยนพยักหน้าอย่างชื่นชม “บทเพลงนี้มีทั้งความเศร้าและความกล้าหาญ ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก” หลี่เสี่ยวหยินกลับนิ่งเงียบ รอยยิ้มบนใบหน้างดงามเริ่มแข็งค้าง นางมองลู่เสี่ยวหลันราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบบางอย่าง “พระชายา…” หลี่เสี่ยวหยินเอ่ยเสียงเบา “ท่านเคยเล่นเพลงนี้มาก่อนหรือไม่เจ้าคะ?” ลู่เสี่ยวหลันสบตานาง “ข้าจำไม่ได้แล้ว” “จำไม่ได้?” “บางครั้งข้าก็รู้สึกว่าเพลงนี้คุ้นเคย แต่บางครั้งก็เหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” หลี่เสี่ยวหยินนิ่งงัน ลู่เสี่ยวหลันยิ้มบาง “คุณหนูหลี่คิดว่าแปลกหรือ?” อีกฝ่ายรีบส่ายหน้า “ไม่…ไม่แปลกเจ้าค่ะ” แต่ปลายนิ้วของหลี่เสี่ยวหยินกลับกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลู่เสี่ยวหลันเห็นทุกอย่างและนั่นทำให้นางมั่นใจมากขึ้นว่า บทเพลงนี้อาจเกี่ยวข้องกับอดีตของซูมู่เยียนจริงๆ เมื่อนางเดินกลับไปยังที่นั่ง เซียวเฟยหลง
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 42
“คุณหนูหลี่กล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงพอเล่นดนตรีได้บ้างเท่านั้น” “พระชายาถ่อมตนเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เสี่ยวหยินยิ้มกว้างขึ้น “หรือว่าพระชายายังไม่หายดีจากอาการตกน้ำ?” คำพูดนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันเลิกคิ้ว นางกำลังจะตอบแต่เซียวเฟยหลงกลับวางตะเกียบลงเสียก่อน เสียงกระทบโต๊ะเบาๆ ดังขึ้น ทว่าในความเงียบของท้องพระโรงกลับชัดเจนอย่างน่าประหลาด “ชายาของข้าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย” พระพักตร์ของเขาเย็นชา พระเนตรคมกริบทอดมองหลี่เสี่ยวหยิน “หากนางไม่ต้องการเล่น ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์บังคับ” หลี่เสี่ยวหยินรีบก้มศีรษะ “ข้าน้อยมิได้มีเจตนาบังคับท่านอ๋อง เพียงคิดว่าพระชายาคงมีความสามารถ…” “ข้าไม่สนใจว่าเจ้าคิดอย่างไร” น้ำเสียงของเฟยหลงเย็นลงอีกระดับ “อย่ารบกวนชายาของข้า” บรรยากาศรอบโต๊ะพลันตึงเครียด ลู่เสี่ยวหลันมองใบหน้าด้านข้างของเขา ก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นในอก บุรุษผู้นี้…แม้ต่อหน้าฮ่องเต้และขุนนางทั้งท้องพระโรง ก็ยังไม่คิดปิดบังความหวงแหนนางแม้แต่น้อย นางยื่นมือไปแตะชายแขนเสื้อของเขาเบาๆ “ท่านอ๋องเพ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 41
“หม่อมฉันจะทำอย่างไรหรือเพคะ?” ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับอย่างคนที่กำลังคิดแผนบางอย่างอยู่ในใจ “หากนางอยากทดสอบหม่อมฉัน หม่อมฉันก็จะปล่อยให้นางทดสอบไปเพคะ” เซียวเฟยหลงเลิกพระขนงเล็กน้อย “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?” “หม่อมฉันยังไม่ได้คิดเพคะ” ลู่เสี่ยวหลันเห็นพระพักตร์ของเขาแล้วก็อดยิ้มแหยไม่ได้ “แต่หม่อมฉันจะคิดให้ได้ก่อนที่นางจะลงมืออีกครั้งแน่นอนเพคะ” เซียวเฟยหลงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนพระทัยอย่างจนพระทัย “อย่าก่อเรื่องอีก” “หม่อมฉันรับรองว่าจะไม่ก่อเรื่องเพคะ” “ข้าไม่ได้เชื่อคำรับรองของเจ้า” “ท่านอ๋อง!” เสียงกระซิบประท้วงของนางทำให้มุมพระโอษฐ์ของชายหนุ่มขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าก่อนที่ลู่เสี่ยวหลันจะทันเอ่ยอะไรต่อ เสียงประกาศจากหน้าท้องพระโรงก็ดังขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงดนตรีที่บรรเลงคลออยู่พลันหยุดลง เหล่าขุนนางและคณะทูตต่างลุกขึ้นถวายคำนับพร้อมกัน ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหวินเสด็จเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยฉลองพระองค์สีเหลืองทอง ปักลายมังกรห้าเล็บ พระพักตร์เปี่ยมด้วยรอ
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 40
เสียงฆ้องกังวานดังขึ้นจากหน้าตำหนักใหญ่ ก่อนที่ขันทีจะเปล่งประกาศเสียงดัง “คณะทูตแคว้นเป่ยเยี่ยนเสด็จมาถึงแล้ว!” ลู่เสี่ยวหลันก้าวตามเซียวเฟยหลงเข้าสู่ท้องพระโรงจัดเลี้ยงอย่างระมัดระวัง แม้ร่างกายจะฟื้นตัวจากการตกน้ำแล้ว ทว่าความเย็นที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกในวันนั้นยังทำให้นางรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เสี่ยวหลันระวังตัวมากกว่าความเจ็บป่วย กลับเป็นสายตาของผู้คนที่จับจ้องมายังนาง บางคนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนมองด้วยความสงสัย และบางคนก็ไม่คิดปิดบังความเย้ยหยัน ข่าวพระชายาของอ๋องเฟยหลงตกน้ำในสวนหลวงแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงเร็วกว่าที่นางคาดคิด “เดินช้าๆ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ลู่เสี่ยวหลันหันไปมองชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างกาย เขายังคงสวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง พระพักตร์เย็นชาไร้อารมณ์ รัศมีอำนาจแผ่กระจายจนเหล่าขุนนางที่เดินสวนมาต่างก้มศีรษะหลบสายตา ทว่าเมื่อหันมาหานาง พระเนตรคมกลับอ่อนลงเล็กน้อย “หากรู้สึกไม่สบาย ให้บอกข้า” “หม่อมฉันไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นนะเพคะ” “ข้าสั
เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย บทที่ 39
“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจตกลงไปเสียหน่อย!” “เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งใจจะทำให้ข้าตกใจจนหัวใจหยุดเต้นหรือ?” ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่ออก เมื่อเห็นนางเงียบลง เฟยหลงจึงถอนหายใจเบาๆ ความโกรธบนพระพักตร์คลายลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “เยี่ยนเอ๋อ” นี่เป็นครั้งแรกที่พระองค์เรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเช่นนี้ “คราวหน้า หากจะไปที่ใด ให้บอกข้าก่อน” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “เพียงเท่านี้หรือเพคะ?” “แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร?” “หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะสั่งห้ามหม่อมฉันออกจากตำหนักเสียอีก” เฟยหลงหรี่พระเนตร “เจ้ากำลังเตือนให้ข้าทำเช่นนั้นหรือ?” “ไม่ใช่เพคะ!” นางรีบส่ายหน้าจนชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องแต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะยกมือแตะหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา “พักเสีย ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าหมอหลวงจะมาถึง” ลู่เสี่ยวหลันมองเขาอย่างเงียบงัน นางไม่เคยคิดว่าบุรุษที่ผู้คนเรียกว่าทรราชย์จะมีสีหน้าเช่นนี้ สีหน้าของคนที่หวาดกลัวว่าจะสูญเสียใครบางคนและ
You May Also Like
ชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล690.8K viewsมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว219.1K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.8K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.5K viewsชะตาร้ายลวงรัก
ต้ายวี่265 viewsทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko235 viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน414 viewsฮองเฮาคือนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย589 views
