ตอนที่ 4 : ความจริงที่ไม่คุ้นเคย

ไม่นานนักประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออกอีกครั้ง สายหมอกเดินนำแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดและพยาบาลหญิงเข้ามาในห้อง

นายแพทย์ท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาตรวจดูจอวัดสัญญาณชีพข้างเตียง ก่อนจะหันมาใช้ไฟฉายเล็ก ๆ ส่องดูม่านตาของเมฆินทร์ และหันไปสัมผัสจอมอนิเตอร์บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงอีกสักระยะ

“คนไข้รู้สึกตัวดีนะครับ? มีอาการเจ็บปวดตรงไหนเป็นพิเศษไหม”

“หัว... ผมรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยครับ แล้วก็แสบคอมากด้วย” เมฆินทร์ตอบไป

“แล้ว... ผู้จัดการของผมล่ะครับ? พี่หลินเธอเป็นยังไงบ้าง”

คำถามของเขาทำให้สายหมอกที่ยืนอยู่ปลายเตียงถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ส่วนคุณหมอเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะบันทึกอะไรบางอย่างลงไปในแฟ้มประวัติ

“ตอนนี้ร่างกายโดยรวมของคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับ ระบบประสาทตอบสนองดี สัญญาณชีพคงที่ มีเพียงร่างกายที่อ่อนเพลียจากการขาดสารอาหาร ซึ่งเป็นปกติของเคสแบบคุณ เดี๋ยวหมอจะสั่งวิตามินเสริมให้ทางสายน้ำเกลือนะครับ พักผ่อนอีกสักสองถึงสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้”

“เคสแบบผมขาดสารอาหารเหรอครับ?” เมฆินทร์ทวนคำ

“หมายถึงเคสอุบัติเหตุทางรถ ผมโดนรถชนไม่ใช่หรอ?”

“อุบัติเหตุ? รถชน?” คุณหมอเลิกคิ้ว

“คุณเข้ามารักษาด้วยการกินยาเกินขนาดครับ แล้วผมก็เป็นหมอเจ้าของไข้ตั้งแต่วันแรก ไม่มีทางที่จะบอกประวัติผู้ป่วยพลาดครับ”

‘จะบ้าเหรอ กินยาเกินขนาดอะไร... ถูกรถชนจนคิดว่าคงไม่รอดแน่ ๆ นี่ยังจำได้แม่นมาก’

“เอาเป็นว่าพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ ถ้ามีอะไรผิดปกติ กดปุ่มเรียกพยาบาลได้เลย”

หมอระบายยิ้มให้อย่างอ่อนโยนราวกับให้กำลังใจผู้ป่วยที่อาจจะเบลอหรือสับสนอยุ่เพราะเพิ่งรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา

“หมอครับ ควรตรวจสมองของเพื่อนผมหน่อยไหม ดูมันสิ… เหมือนสติเลอะเลือนไปหมดแล้ว”

สายหมอกรั้งคุณหมอเอาไว้ก่อนแล้วพยายามชี้ไปทางผู้ป่วยบนเตียง

“มีโอกาสที่สารเคมีในสมองยังไม่สมดุลเนื่องจากยาที่กินไป แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ คนไข้พึ่งฟื้นน่าจะต้องรอติดตามอาการ ไม่นานก็ดีขึ้นครับ”

หมอกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับพยาบาล

 

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องอีกครั้ง เหลือเพียงเมฆินทร์กับสายหมอกที่มองมาด้วยแววตาสงสารปนสับสน

“ช่วย... พาผมไปที่ระเบียงหน่อยได้ไหมครับ” เมฆินทร์เอ่ยขอ

ในเวลานี้เขาจับต้นชนปลายอะไรไม่ได้เลย ตั้งแต่ฟื้นมาทุกอย่างดูผิดแปลกไปหมด

สายหมอกพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เขาค่อย ๆ ประคองร่างที่อ่อนแรงของเพื่อนให้ลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปยังประตูกระจกที่เชื่อมต่อระหว่างระเบียงด้านนอก

ความรู้สึกแรกที่เมฆินทร์สัมผัสได้คือร่างกายนี้ซูบผอมและเบาโหวงอย่างน่าใจหาย ทันทีที่ก้าวออกสู่ระเบียง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องหยุดนิ่งอย่างตกตะลึง...

ตึกระฟ้าสูงเฉียดฟ้ามีดีไซน์แปลกตาล้ำสมัยตั้งตระหง่านเต็มไปหมด ถนนที่มีหลากหลายระดับคล้ายกับมีไว้เพื่อแก้ไขปัญหาสภาพจราจรแออัดในเมือง

‘นี่มัน... ใช่กรุงเทพฯแน่หรอ หรือว่าเขาถูกส่งมารักษาที่เมืองนอก?’

‘ไม่สิ... ถ้าเมืองนอก การสนทนาที่ผ่านมาจะต้องเป็นภาษาถิ่นของประเทศนั้น ๆ หรือเปล่า ไม่น่าใช่การตอบโต้ด้วยภาษาไทย หรืออาจจะเป็นโรงพยาบาลไทยในเมืองนอก เพื่อจะรักษาศิลปินที่มีมูลค่าที่สุดในค่าย ทางผู้ใหญ่ต้องทุ่มทุนเพื่อเขาแน่นอน เขามั่นใจ’

เมฆินทร์สับสนไปหมดในตอนนี้

“ลมหนาว มึงโอเคไหม?”

สายหมอกถามด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่พามายืนที่ระเบียงสักพักแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาใดใดที่แสดงออกมาเลย นิ่งราวกับรูปปั้น

‘ลมหนาวอีกแล้ว... ทำไมเรียกเขาด้วยชื่อนี้ไม่เลิกสักที’

เมฆินทร์ส่ายหน้าตอบกลับไปอย่างช้า ๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมายาว ๆ และเอ่ยขึ้น

“อยากไปเข้าห้องน้ำ”

“ได้ ๆ” สายหมอกตอบรับและพยุงพาไปส่งที่ห้องน้ำตามคำขอ

 

เมื่อเมฆินทร์เข้ามาภายในห้องน้ำแสนกว้างขวางหรูหรา ยิ่งตอกย้ำได้ว่าห้องของโรงพยาบาลแห่งนี้คงเป็นห้องวีไอพีอย่างแน่นอน

ในขณะที่กำลังมองรอบ ๆ อยู่นั้นสายตาได้สะดุดเข้ากับกระจกบานใหญ่ที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เงาที่ถูกสะท้อนผ่านกระจกคือร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเอว และมันทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

‘ไม่... นี่ไม่ใช่ตัวเขา’

แม้เค้าโครงหน้าจะยังคงเป็นเมฆินทร์ที่คุ้นเคย... แต่รายละเอียดกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง สีผมสีน้ำตาลอ่อนที่เขาเพิ่งไปย้อมมาเมื่อเดือนก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นสีบลอนด์ทองประกายเบจ แถมความยาวยังระถึงต้นคอ ดวงตาของเขาโดยปกติแล้วจะเป็นสีดำสนิท ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเทาเข้ม ให้ความรู้สึกลึกลับ ยามต้องแสงไฟมันส่องประกายสะท้อนแวววาวจนมั่นใจว่านี่คือสีของนัยต์ตาจริง ๆ ไม่ใช่การใส่คอนแทคเลนส์

เมฆินทร์ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง ปลายนิ้วกดสัมผัสไปทั่ว แม้กระทั่งการดึงทิ้งเส้นผมเพื่อพิสูจน์หาข้อเท็จจริงที่ว่าเขาไม่ได้ฝันไปในตอนนี้

‘นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!’

 

ทันใดนั้นเอง ภาพต่าง ๆ คล้ายกับการเล่นม้วนฟิล์มฉายหนังก็ประเดประดังเข้ามาในหัวของเมฆินทร์ราวกับเขื่อนแตก

“อึก!”

เขาชะงักไปพร้อมกับสองมือที่กุมเข้าที่หัว อาการปวดหัวเริ่มหนักขึ้นราวกับถูกกระตุ้นให้เจ็บปวดรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

 

เมฆินทร์รับรู้ได้ว่า เรื่องราวที่ปรากฎขึ้นกำลังดำเนินไป มันเป็นภาพในมุมมองของตัวเขาเอง ซึ่งกำลังใช้ปลายนิ้วอันสั่นเทากำลังกดโทรศัพท์, เสียงรอสายดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันช่างให้ความรู้สึกว่างเปล่าและเย็นชาเหลือเกิน

‘รับสิ... ได้โปรด’

เสียงกระซิบที่สิ้นหวังหลุดออกมาจากริมฝีปากของตัวเอง ไม่ว่าจะโทรอีกสักกี่สิบครั้ง ปลายทางกลับเงียบและไม่ตอบรับกลับมา

แต่แล้วจู่ ๆ ภาพก็ตัดไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยข้อความในบับเบิ้ลสีเขียวที่เขาเป็นคนส่งไปเพียงฝ่ายเดียว

‘ภาส... เราอย่าเลิกกันเลยนะ ไม่เอาแบบนี้ได้ไหม’

‘เรามาคุยกันและหาทางออกอื่นได้ไหม’

‘ไม่เลิกกัน เราอยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีภาส'

‘ขอร้องนะภาส’

แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับใด ๆ แม้กระทั่งการกดอ่านข้อความ น้ำตาหลายหยดร่วงหล่นลงบนหน้าจอ ทำให้ตัวอักษรพร่าเลือน

ไม่นานนักเหตุการณ์ถูกเปลี่ยนไปอีกครา ความมืดของห้องนอน แผงยาจำนวนมากที่ถูกแกะออก เม็ดยาจำนวนมากมายที่รวมกันอยู่บนอุ้งมือของเขาราวกับลูกกวาดแห่งความตาย เขารู้ตัวว่ากำลังมองเม็ดยานั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

ความคิดเดียวที่วนในหัวมีแต่การที่จะต้องกินมันลงไปเพื่อให้ทุกอย่างจบลง ก่อนจะตัดสินใจในเพียงเสี้ยววินาที... กรอกยาทั้งหมดเข้าปาก ความขมปร่าของมันและความเจ็บปวดกำลังกัดกินร่างกายจากภายในคือความรู้สึกสุดท้าย...

‘มันต้องไม่ใช่แบบนี้ คนอย่าเมฆินทร์ไม่มีวันจะคิดจบชีวิตัวเองแบบนี้! ไม่ใช่ตัวเขาสิ ต้องไม่ใช่!’