ตอนที่ 5 : เผชิญหน้ากับพรอธิษฐานที่ได้รับ

       

        “อ๊ากกกกก!” เมฆินทร์เซถลาราวกับถูกผลักจนร่างกายเกือบทรุดลงไป แต่สองมือยังกำแน่นที่ขอบของเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่เขาได้รับรู้แล่นพล่านไปทั่วร่างกายราวกับของจริง... ความปวดแสบปวดร้อนในช่องท้อง ความทรมานที่หัวใจ... และความสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ... เขารับรู้ถึงมันทั้งหมด

        ‘ถ้าสิ่งที่รับรู้ มันคือความจริง.. มันน่าสมเพชเกินไป! ยอมตายเพราะผู้ชายคนเดียวน่ะเหรอ? ช่างเป็นวิธีจบชีวิตที่ไร้ค่าสิ้นดี!’

        ส่วนลึกในจิตใจของที่กำลังสับสนว่าตัวตนของเขาหรือความทรงจำที่ฉายชัด มันคืออะไรกันแน่ เมฆินทร์ที่มุ่งมั่นและทะเยอทะยานมาตลอดชีวิต จะไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด แต่ทำไมความเจ็บปวดหรือทุกอย่างที่รู้สึกได้.. ราวกับมันคือตัวเขาเองที่เป็นผู้กระทำและทรมานกับมันแบบแสนสาหัส ดวงตาเวลานี้รื้นไปด้วยน้ำตา สมองของเขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด

        เขาคือเมฆินทร์ที่ก่อนหน้านี้เกิดอุบัติเหตุรถชน ร่างกายของเขาเหมือนกับจะแหลกสลายในครานั้น ก่อนจะไม่รับรู้อะไร สติอันเลือนรางอ้อนวอนต่อใครก็ตามที่เขานึกได้ให้เขารอด

        ‘หรือว่า.. พรข้อนั้นที่เขาขอ มันเป็นจริง?’

        ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นคือการที่เขาได้มีชีวิตใหม่... ที่หมายถึงไม่ใช่การมีชีวิตในตัวตนเมฆินทร์ของเขาจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? เรื่องน่าเหลือเชื่อแบบนี้ เรื่องที่คิดว่ามีแต่ในโลกนิยายหรือการจินตนาการเท่านั้น... กำลังเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ ใช่ไหม?

        เขามาอยู่ในร่างของลมหนาว เจ้าของภาพความทรงจำเมื่อครู่ คนที่เพิ่งละทิ้งชีวิตของตัวเองไปจากการผิดหวังในเรื่องของความรัก

        ‘นี่มัน...เกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหม ไม่อยากจะเชื่อเลย!!’

       

        เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของเมฆินทร์ดังสะท้อนก้องทำลายความเงียบของห้องน้ำ ผนังหินอ่อนที่เคยดูสวยงามบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบและกดดันราวกับผนังหินหลุมศพในสุสาน

        เขายันตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แข้งขาสั่นเทาจนแทบจะรับน้ำหนักของตัวเองไม่ไหว ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกอีกครั้ง... ภาพของชายหนุ่มผมสีบลอนด์ประกายเบจที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ อย่างกับคลอดออกมาจากท้องแม่เดียวกัน เวลาเดียวกัน เพียงแต่เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่ตัวเขาอย่างแน่นอนแล้วในเวลานี้ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าใส่จนสติของเขาแทบแหลกสลาย

        ‘นี่เราตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?’ 

        คำถามที่ต่อให้ถามย้ำอีกครั้งก็ไม่มีใครมาตอบหรือยืนยันเขาได้ในเวลานี้ แต่พอนึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาเผชิญมา ก็ยิ่งแน่ใจแล้วว่า วิญญาณของเขาอาจจะถูกนำพาให้กลับมามีชีวิตในร่างของ 'ลมหนาว' ผู้ซึ่งยอมแพ้ต่อโชคชะตาและเลือกจบชีวิตตัวเอง

        “ลมหนาว! มึงเป็นอะไรวะ” สายหมอกที่นั่งรออยู่เอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนตะโกนลั่นห้องน้ำ เขาตัดสินใจกระชากบานประตูให้เปิดออกอย่างแรงด้วยความเป็นห่วง และพบกับร่างของลมหนาวที่ตอนนี้นั่งกองอยู่กับพื้น ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างเนื้อตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือกราวกับเจอเรื่องช็อกหรือเห็นผี แววตาเหมือนคนที่กำลังตื่นตระหนก สายหมอกมือเอื้อมไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนสนิทแล้วเขย่าตัวเพื่อเรียกสติ ก่อนจะพยายามพยุงร่างกายที่ดูน่าสงสารนี้ให้ลุกขึ้นและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

        “มึงอย่าเป็นอะไรนะเว้ย เดี๋ยวกูเรียกหมอให้”

        “ม... ไม่เป็นไร” เมฆินทร์หายใจเฮือก และสติของเขาเริ่มกลับมา พยายามเปล่งเสียงตอบกลับไป มือทั้งสองจับเข้าที่แขนของสายหมอกแน่น มันเป็นความรู้สึกที่ปนเปไปหมด ทั้งยากที่จะยอมรับ ทั้งยากที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เขามีทางเลือกอะไรในตอนนี้ล่ะ? ถามหาพระเจ้า ปลุกสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกรอบให้มาตอบคำถามมากมายเพื่อบอกให้เขาเข้าใจ หรือช่วยบอกทีว่านี่เขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ ต้องตายอีกรอบไหมถึงจะกระจ่างชัดทุกอย่าง

        “ไม่เป็นไรน้อยไปน่ะสิ หน้ามึงซีดหมดแล้วเนี่ย”

        “พักสักหน่อยอาจจะดีขึ้น” เมฆินทร์ตอบกลับไป เขารับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงจากคนข้างตัว เลยบอกไปแบบนั้นเพื่อให้สายหมอกสบายใจขึ้น

        “โอเค ๆ งั้นมึงนอนพักซะ ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องฟุ้งซ่าน เรื่องร้าย ๆ ผ่านไปหมดแล้ว มึงไม่ต้องใส่ใจสนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากตัวเอง... เข้าใจไหม?” สายหมอกพาร่างของลมหนาวไปนอนพักที่เตียงได้สำเร็จ จัดการห่มผ้าและจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย

        “ขอบคุณนะครับ” เมฆินทร์พูดออกไป เพราะในใจของเขานึกขอบคุณที่อีกคนดูแลเขาดีขนาดนี้ จากส่วนหนึ่งที่เข้าใจว่ามันคือความทรงจำของลมหนาวคนเดิมที่ไหลเข้ามาเมื่อครู่ พอจะยืนยันสถานะของคนตรงหน้าแล้วว่าเป็นเพื่อนสนิทเพื่อนรักของลมหนาวจริง ๆ

        “กูว่าเดี๋ยวไปซื้อเค้กให้มึงกินดีกว่า อาจจะน้ำตาลตกหรือเพิ่งฟื้นแล้วอยากได้อะไรหวาน ๆ กระตุ้นร่างกายให้สดชื่น ร้านโปรดของมึงอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง เดี๋ยวมานะ” สายหมอกพูดระรัวราวกับคนลนลาน เขาคว้าเอากระเป๋าเงินที่โต๊ะกาแฟ แล้วหันมาย้ำแล้วย้ำอีกกับลมหนาวเพื่อนรักว่าอย่าลุก อย่าซนอะไรให้นอนพัก ให้หลับไปเลย เมฆินทร์พยักหน้าตอบรับหลายต่อหลายครั้งจนในที่สุดสายหมอกก็เดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย

        เมฆินทร์กระชับผ้าห่มขึ้นจนถึงลำคอ ตาเหม่อมองไปยังเพดานสีขาวอย่างไร้จุดหมาย ในหัวเขาวางเปล่า ล่องลอย แต่ในขณะเดียวกันก็อื้ออึงไปด้วยคำถามนับล้าน

        ‘เขาตายแล้ว? ...’

        คงไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ร่างกายของคนที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป มันคือปาฏิหาริย์หรือคำสาปกันแน่? เขาควรจะดีใจที่ได้รับโอกาสครั้งที่สอง หรือควรจะหวาดกลัวกับชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง? ...