ตอนที่ 5 : เผชิญหน้ากับพรอธิษฐานที่ได้รับ

“อ๊ากกกกก!”

เมฆินทร์เซถลาราวกับถูกผลักจนร่างกายเกือบทรุดลงไป แต่สองมือยังกำแน่นที่ขอบของเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่เขาได้รับรู้แล่นพล่านไปทั่วร่างกายราวกับของจริง...

ความปวดแสบปวดร้อนในช่องท้อง

ความทรมานที่หัวใจ... และความสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ... เขารับรู้ถึงมันทั้งหมด

‘ถ้าสิ่งที่รับรู้ มันคือความจริง.. การยอมตายเพราะผู้ชายคนเดียว? ช่างเป็นวิธีจบชีวิตที่ไร้ค่าเกินไปไหม!’

ส่วนลึกในจิตใจของที่กำลังสับสนว่าตัวตนของเขาหรือความทรงจำที่ฉายชัด มันคืออะไรกันแน่

เมฆินทร์ที่มุ่งมั่นและทะเยอทะยานมาตลอดชีวิต จะไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด แต่ทำไมความเจ็บปวดหรือทุกสิ่งทุกอย่างที่รับรู้ได้.. ราวกับมันคือตัวเขาเองที่เป็นผู้กระทำและทรมานกับมันแบบแสนสาหัส ดวงตาเวลานี้รื้นไปด้วยน้ำตา สมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด

เขาคือเมฆินทร์ที่ก่อนหน้านี้เกิดอุบัติเหตุรถชน ร่างกายของเขาเหมือนกับจะแหลกสลายในครานั้น ก่อนจะไม่รับรู้อะไร สติอันเลือนรางอ้อนวอนต่อใครก็ตามที่เขานึกได้ให้เขารอด

‘หรือว่า.. พรข้อนั้นที่เขาขอ มันเป็นจริง?’

 

ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นคือการที่เขาได้มีชีวิตใหม่... แต่ทำไมเขาไม่ใช่เมฆินทร์คนเดิม? มีชีวิตใหม่ในตัวตนของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?

เรื่องน่าเหลือเชื่อแบบนี้ เรื่องที่คิดว่ามีแต่ในโลกนิยายหรือการจินตนาการเท่านั้น... กำลังเกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ ใช่ไหม?

‘บ้าน่า’

เขามาอยู่ในร่างของคนที่ชื่อลมหนาว เจ้าของภาพความทรงจำเมื่อครู่ คนที่ตัดสินใจละทิ้งชีวิตของตัวเองเพราะการผิดหวังในเรื่องของความรัก

‘นี่มัน...เกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหม ไม่อยากจะเชื่อเลย!!’

เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของเมฆินทร์ดังสะท้อนก้องทำลายความเงียบของห้องน้ำ ผนังหินอ่อนที่เคยดูสวยงามบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเย็นและกดดันราวกับผนังหินหลุมศพในสุสาน

เขายันตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แข้งขาสั่นเทาจนแทบจะรับน้ำหนักของตัวเองไม่ไหว ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกอีกครั้ง...

ภาพของชายหนุ่มผมสีบลอนด์ประกายเบจที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ อย่างกับคลอดออกมาจากท้องแม่เดียวกัน เวลาเดียวกัน เหมือนยิ่งกว่าฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน

เพียงแต่เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่ตัวเขาอย่างแน่นอนแล้วในเวลานี้ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าใส่จนสติของเขาแทบแหลกสลาย

‘นี่เราตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม? แล้วสิ่งที่อ้อนวอนไว้ก่อนตายมันเป็นจริงด้วยใช่ไหม?’ 

คำถามที่ต่อให้ถามย้ำอีกครั้งก็ไม่มีใครมาตอบหรือยืนยันเขาได้ในเวลานี้ แต่พอนึกย้อนกลับไปในเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาเผชิญมา ก็ยิ่งแน่ใจแล้วว่า วิญญาณของเขา อาจจะถูกนำพาให้กลับมามีชีวิตในร่างของ ‘ลมหนาว’ ผู้ซึ่งยอมแพ้ต่อโชคชะตาและเลือกจบชีวิตตัวเอง

“ลมหนาว! … ลมหนาว! มึงเป็นอะไรวะ”

สายหมอกที่นั่งรออยู่เอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนตะโกนลั่นห้องน้ำ และด้วยการที่เขาพยายามเรียกหลายต่อหลายครั้ง ทั้งเคาะประตูรัว ๆ ก็ไม่มีการตอบกลับหลายนาที

จนเขาตัดสินใจใช้ลำตัวกระแทกประตูให้เปิดออกอย่างแรงด้วยความเป็นห่วง และพบกับร่างของลมหนาวที่ตอนนี้นั่งกองอยู่กับพื้น ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างเนื้อตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือกราวกับเจอเรื่องช็อกหรือเห็นผี แววตาเหมือนคนที่กำลังตื่นตระหนก

สายหมอกมือเอื้อมไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนสนิทแล้วเขย่าตัวเพื่อเรียกสติ ก่อนจะพยายามพยุงร่างกายที่ดูน่าสงสารนี้ให้ลุกขึ้นและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

“มึงอย่าเป็นอะไรนะเว้ย เดี๋ยวกูเรียกหมอให้”

“ม... ไม่เป็นไร”

เมฆินทร์หายใจเฮือก สติของเขาเริ่มกลับมา พยายามเปล่งเสียงตอบกลับไป มือทั้งสองจับเข้าที่แขนของสายหมอกแน่น ความรู้สึกที่ปนเปไปหมด ทั้งยากที่จะยอมรับ ทั้งยากที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่เขามีทางเลือกอะไรในตอนนี้ล่ะ? ถามหาพระเจ้า ปลุกสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกรอบให้มาตอบคำถามมากมายเพื่อบอกให้เข้าใจ หรือช่วยบอกทีว่านี่เขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ ต้องตายอีกรอบไหมถึงจะกระจ่างชัดทุกอย่าง

“ไม่เป็นไรน้อยไปน่ะสิ หน้ามึงซีดหมดแล้วเนี่ย”

“พักสักหน่อยอาจจะดีขึ้น”

เมฆินทร์ตอบกลับไป เขารับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงจากคนข้างตัว เลยบอกไปแบบนั้นเพื่อให้สายหมอกสบายใจขึ้น

“โอเค ๆ งั้นมึงนอนพักซะ ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องฟุ้งซ่าน เรื่องร้าย ๆ ผ่านไปหมดแล้ว มึงไม่ต้องใส่ใจสนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากตัวเอง... เข้าใจไหม?”

สายหมอกพาร่างของลมหนาวไปนอนพักที่เตียงได้สำเร็จ จัดการห่มผ้าและจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย

“ขอบคุณนะครับ”

เมฆินทร์พูดออกไป ในใจของเขานึกขอบคุณที่อีกคนดูแลกันดีขนาดนี้ ส่วนหนึ่งก็พอจะรับรู้และเข้าใจจากความทรงจำของลมหนาวคนเดิมที่ไหลเข้ามาเมื่อครู่ ยืนยันสถานะของคนตรงหน้าแล้วว่าเป็นเพื่อนสนิทเพื่อนรักของลมหนาวจริง ๆ

“กูว่าเดี๋ยวไปซื้อเค้กให้มึงกินดีกว่า อาจจะน้ำตาลตกหรือเพิ่งฟื้นแล้วอยากได้อะไรหวาน ๆ กระตุ้นร่างกายให้สดชื่น ร้านโปรดของมึงอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง… เดี๋ยวมานะ”

สายหมอกพูดระรัวราวกับคนลนลาน เขาคว้าเอากระเป๋าเงินที่โต๊ะกาแฟ แล้วหันมาย้ำแล้วย้ำอีกกับลมหนาวเพื่อนรักว่าอย่าลุก อย่าซนอะไรให้นอนพักหรือหลับไปเลย

เมฆินทร์พยักหน้าตอบรับหลายต่อหลายครั้งจนในที่สุดสายหมอกก็เดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย มือบางกระชับผ้าห่มขึ้นจนถึงลำคอ สายตาเหม่อมองไปยังเพดานสีขาวอย่างไร้จุดหมาย ในหัววางเปล่า ล่องลอย… แต่ในขณะเดียวกันก็อื้ออึงไปด้วยคำถามนับล้าน

‘เขาตายแล้วจริง ๆ สินะ ตายแล้วฟื้นด้วย...’

อยู่ร่างกายของคนที่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป มันคือปาฏิหาริย์หรือคำสาปกันแน่? เขาควรจะดีใจที่ได้รับโอกาสครั้งที่สอง หรือควรจะหวาดกลัวกับชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง? ...

ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้น ความมหัศจรรย์ที่หาคำตอบไม่ได้ ในเมื่อเกิดขึ้นแล้วคงต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปในตัวตนใหม่นี้ให้เนียนที่สุด สงสัยอะไรก็ถาม ก็สังเกตไปก่อน น่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว