MasukShare
บทที่ 2 สามีที่บกพร่อง 2
Tanggal publikasi:
2026-06-30 09:34:45“เจ้า! หลี่เสียวฟาง เจ้าเกินไปแล้วนะ”
น้ำเสียงเค้นลอดไรฟันแสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยว พร้อมทั้งชี้หน้าหลี่เสียวฟาง แต่นางกลับไม่มีท่าทางทีต่อการกระทำของเขา ยิ่งสร้างความเจ็บช้ำให้อวี้หาน “คุณหนู” ซินหยานร้องออกมาอย่างตกใจเช่นกัน “กลับกันเถอะซินหยาน ข้าได้ของที่ต้องการแล้ว” หลี่เสียวฟางหันหลังโดยไม่มีทีท่าหันกลับมาสนใจสามีแม้เพียง เล็กน้อย “ข้าไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะกล้ากล่าววาจาเช่นนั้นกับคุณชายรองสกุลอวี้” ซินหยานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “ข้าเป็นเช่นไร อย่างไรคุณชายผู้นั้นต้องโดนบ้าง ทำตัวเป็นสามีบกพร่อง ไม่ดูแลภรรยา แค่นี้ยังน้อยด้วยซ้ำซินหยาน เจ้าจำข้าเอาไว้ นับตั้งแต่นี้ข้าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกข้าอยู่ฝ่ายเดียว” “เออ คุณหนูก็ไม่เคยยอมใครนะเจ้าค่ะ” “ซินหยาน!”หลี่เสียวฟางและซินหยานหัวเราะมาตลอดทาง ตั้งแต่คุณหนูหลี่เสียวฟางตื่นขึ้นมาคราวนี้นางร่างเริงกว่าเมื่อก่อนเป็นไหน ๆ หลี่เสียวฟางเอ่ยปากถามซินหยานทุกอย่าง แววตาเปล่งประกายวาววับด้วยอาการอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างจากเด็กวัยสิบขวบ
ซินหยานเห็นดังนั้นก็หัวเราะกับการหยอกล้อของนาง เอ่ยปากชมซินหยานว่าสวยงามไม่แพ้นางฟ้านางสวรรค์ การที่คุณหนูของนางกลับมาเป็นคนเดิม ซินหยานดีใจจนล้นอกพูดไม่ออก “มา ซินหยาน เรามาเริ่มกันเถอะ” มาถึงเรือนของสกุลอวี้ ซินหยานยังไม่มีโอกาสที่จะวางเมล็ดพันธุ์ที่ตนเองและหลี่เสียวฟางซื้อมาจากตลาด ไม่รู้ว่าคุณหนูไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลเช่นนั้นมาจากแห่งหนใด ถึงได้คึกขนาดนี้ “หา คุณหนูเสียวฟางหมายถึงอันใดหรือเจ้าคะ” “ข้าจะทำแปลงผัก” “เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะไปบ่าวคนอื่นมาช่วยนะเจ้าค่ะ” หลี่เสียวฟางยักคิ้วเป็นคำตอบ ยืนเท้าเอวพลางคิดวาดฝันสวนแปลงผักเล็ก ๆ ของตน พอซินหยานออกไปจากห้อง ทิ้งให้หลี่เสียวฟางครุ่นคิด นึกถึงเรื่องราวของตนเอง เยว่หมี่ถอนหายใจนั่งมองรอบกายของตนก่อนจะถอนหายใจนึกเวทนาเรื่องราวของหลี่เสียวฟาง และโอกาสที่สองของตัวเองกลับมาใช้ชีวิตเฉกเช่นปุถุชน “หลี่เสียวฟางหนาหลี่เสียวฟาง เจ้าช่างน่าสงสาร” นางตัดพ้อกับตนเองเช่นนั้น ก่อนจะได้ยินเสียงของซินหยานที่พาบ่าวรับใช้มารออยู่หน้าห้อง สายตาของหลี่เสียวฟางกวาดตามองบ่าวรับใช้กายกำยำแบกจอบเสียบ เตรียมพร้อมสำหรับการทำแปลกผัก หลี่เสียวฟางเดินนำไปที่ดินรกร้าง ไม่นานก็เดินมาถึง “ดีล่ะ ข้าจะทำพื้นที่ตรงนี้ให้กลายเป็นแปลงผักที่สวยงามของข้า” หลี่เสียวฟางหมายมั่นเช่นนั้น เงยหน้ามองดวงตะวันที่ส่องแสงเจิดจ้า นานเท่าไหร่แล้วไม่ได้ออกมารับแสงอาทิตย์เช่นนี้ “เริ่มเลย”
Bab terbaru
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทส่งท้าย ความหวาน
เวลาผ่านไปรวดเร็วจนหลี่เสียวฟางชินกับการอยู่บนโลกใหม่แห่งนี้เพราะอย่างน้อยชีวิตชาตินี้ของนางก็ไม่แย่อย่างที่คิดเอาไว้ นางกำลังปลอกลูกท้อที่เจ้าเสี่ยวเฮยตัวอ้วนกลมที่เลี้ยงดีขนาดไหนตัวไม่ยาวขึ้นเลยสักนิด เจ้างูน้อยนอกจากจะอ้วนขึ้นแล้วก็ไม่ยาวขึ้นอีกด้วย ซินหยานกำลังถักไหมพรมทอดสายตามองนางอยู่ไม่ห่าง เสี่ยวเฮยอ้าปากอวดฟันเขี้ยวของงูกับลิ้นสองแฉกรอรับอาหารอย่างลูกท้อในมือของนาง เสี่ยวเฮยอ้าปากงับลูกท้อก่อนกลืนลงคออย่างรวดเร็ว ก่อนนางจะยกมือขึ้นลูบท้อง หลี่เสียวฟางตั้งครรภ์ลูกน้อยมาสามเดือนแล้วทั้งประมุขอวี้ ผู้เป็นบิดาของอวี้หานดีใจที่มีทายาทตัวน้อยกำลังก่อกำเนิด อวี้หานครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าจากหมอว่าหลี่เสียวฟางก็ดีใจจนเนื้อเต้น หลี่เสียวฟางเองแอบคิดว่าตนเองจะกลายเป็นแม่คนรวดเร็วเช่นนี้ หวั่นกลัวว่าจะดูแลลูกน้อยได้ไม่ได้เท่าไหร่นัก ความกังวลของคนเป็นแม่เริ่มเข้ามาก่อกวนหัวใจของหลี่เสียวฟางเล็กน้อย แต่อวี้หานคอยพร่ำบอกนางว่าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เขาก็รักทั้งนั้น หลี่เสียวฟางเบาใจขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวเฮยพอกินอาหารจนอิ่มแปล้ก็เล
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 3
“ท่านพี่...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มเมื่อมือหยาบกระด้างของคุณชายรองกำลังบีบเคล้นทรวงอกผ่านเนื้อผ้าด้วยท่าทางหื่นกระหายราคะอย่างที่สุด ไม่เพียงแค่ฝ่ามือแสนร้ายกาจของเขาเท่านั้นที่คอยปลุกเร้าความร้อนผ่าวแพร่ซ่านไปทั่วร่างกายจนร่างเล็กเบียดชดเรือนร่างของเขา มือใหญ่บีบสะโพกผายอย่างแรงเรียกเสียงครางแผ่วเบา เขายิ้มกริ่มมองนางด้วยสายเจ้าเล่ห์เหลือร้าย ปลายจมูกซุกไซ้ลำคอระหงของนางไปพลางส่วนมือจัดการเสื้อผ้าของนางไม่นานจนร่างกายของหลี่เสียวฟางเปลือยเปล่า กายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยร่องรอยรักเมื่อคืนยังคงเด่นชัดในแววตาของอวี้หาน ไม่รอช้าปากร้อนผ่าวอ้าปากงับยอดถันสีหวานด้วยความโหยหาทำราวกับกระหายน้ำมานานแรมปีทั้ง ๆ ที่ค่ำคืนที่ผ่านมาคนเอาแต่ใจอย่างอวี้หานยังเสพสมอารมณ์รักสมอุราอยู่เลย “อื้อ ท่านพี่....” “ร่างกายของเจ้าช่างหอมหวาน” น้ำเสียงพร่าจัดเต็มไปด้วยความต้องการยากจะถอนคืน กลิ่นกายหอมอวบอวลของหลี่เสียวฟางยังคงติดตรึงที่ปลายจมูกของเขา มือทั้งสองจับแยกเรียวขาของนางด้วยความเร่งรีบ แก่นกายร้อนผ่าวร้อนเร่ามากขึ้นทั้ง ๆ ที่เพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 2
“เจ้าหัวเราะอะไรน้องหญิง” “โอ๋ ๆ ก็ใบหน้าหน้าของท่านตลกนี่ เอาจริงถ้าข้าไม่มีใจให้ท่าน คงไม่ตัดพ้อหรอกนะ” ฝ่ามือของนางวางแนบแก้มของอวี้หานก่อนขยับไปมา อวี้หานถึงกลับตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าฮูหยินตัวน้อยของเขาจะกล้าทำแบบนี้ ชายหนุ่มเขินอายแดงไปจนถึงหู “พอแล้วเสี่ยวฟาง” “ไปกันเถอะ” หลี่เสียวฟางไม่อยากกลั่นแกล้งผู้เป็นสามีของตนก่อนจะจูงมือเขาเดินไปเรื่อย ๆ พอนางสนใจสิ่งใดเขาก็ไม่เคยขัดใจ อวี้หานก็เป็นสามีที่ดีไม่น้อย กว่าจะมาถึงจวนเล่นเอาคนที่ร่าเริงเหนื่อยหอบ อวี้หานจัดการแบกนางขึ้นหลัง เพราะเห็นฮูหยินเอาแต่บ่นว่าปวดขา อวี้หานต่อว่านางว่าเอาแต่วิ่งไม่ต่างจากเด็กน้อย แต่พอนางปวดขาเขาก็อาสาเป็นม้าให้ขี่จนเดินมาถึงจวน ตลอดทางนางก็พูดจาไม่รู้ความอยู่นั้น หรือว่าเขาเองที่ไม่เข้าใจภาษาของนาง “เสี่ยวฟางเจ้าเนี่ยดื้อมากรู้ไหม” “อือ ข้าดื้อ...” เสียงครางอืออาในลำคอชิดแผ่นหลัง อวี้หานส่ายหน้าคนตัวเล็กที่ทำท่าจะหลับบนหลังของเขาทั้งที่สภาพเช่นนี้ สงสัยเมื่อคืนเขาคงปราบพยศนางหนักเกินไป “หลี่เสีย
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 14 สงสัย 1
อวี้หานเหมือนตนเองล่องลอยอยู่ในทิวเมฆเมื่อหลี่เสียวฟางจูงมือเข้ามาที่ตลาด หลังจากออกมาจากจวน นางก็ไม่ยอมกลับจวนพาเข้ามาเดินเล่น อวี้หานเหมือนว่าตนเองนั้นต้องมนต์ของนางอย่างไรอย่างนั้น รอยยิ้มที่สดใสเขาผ็ที่โง่เขลาไม่เคยสังเกตมาก่อน “เดี๋ยวก่อนสิ เสี่ยวฟาง เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะว่า เหตุใดเจ้าไม้โกรธจางหรงเผิงเลยหรือ ดูไม่ใช่เจ้าเลย” อวี้หานขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่เท้าเอว จ้องมองเขาอย่างเขาเรื่องที่กล้ากล่าวหานางเช่นนั้น “ข้าโหดร้ายนักหรือในสายตาของท่าน ข้าแค่ไม่อยากจะโกรธนางเท่านั้น ตอนแรก็โกรธมากที่กล้าทำร้ายเจ้าเสี่ยวเฮย แต่พอเห็นนางทำไปทั้งหมดพอหึงในตัวของท่าน ข้าก็อยากจะโกรธ แต่ก็โกรธไม่ลง นางไร้เดียงสา เป็นสหายของเจ้าได้อย่างไรกัน ชิ” หลี่เสียวฟางเผลอตัวแสดงท่าทางที่ไม่เหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนเมืองนี้ อวี้หานได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของฮูหยินตัวน้อยของตนเอง เขาก็ยิ่งประหลาดใจนักกว่าเดิม นางพูดราวกับตนเองนั้นผ่านโลกมามากมายจนไม่อยากถือโทษเอาความกับจางหรงเผิง อย่างไรกักบริเวณนางจะเป็นโทษที่เบามาก แต่คงทำให้จางหรงเผิงเจ็บใจอยู
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 3
หลังจากจางหลินรับรู้วีรกรรมของบุตรสาวได้นั่งถอนหายใจ เรื่องราวแค่ความหึงหวงไม่พอใจเพียงเท่านั้น ทำไมจางหรงเผิงเป็นคนฉลาดหลักแหลมแต่ขาดความเฉลี่ยว “เรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างนั้นจริงหรือหรงเผิง” จางหลินเห็นสีหน้าบูดบึ้งของบุตรสาวไม่ค่อยสู้ดีนัก ลูกคนนี้ไยทำตัวไม่รู้จักโตเช่นนี้ “ท่านพ่อถามนางแล้ว ทำไมต้องมาถามข้าอีก” จางหรงเผิงเหลียวมองหลี่เสียวฟางตาขวาง ก่อนอวี้หานจะกุมมือนางเอา เห็นแบบนั้นยิ่งเพิ่มทวีความหึงหวงในตัวอวี้หานมากขึ้น ก่อนนางจะรู้ตัวว่าตนเองนั้นแสดงออกมากเกินไปจนบิดาส่งสายตาคาดโทษ “ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าผู้เป็นบิดาของขอโทษแทนบุตรีของข้าด้วยที่ดูแลและเลี้ยงดูนางไม่ดี” “ท่านพ่อขอโทษนางทำไมกัน” “หยุดเดียวนี้หรงเผิง เจ้าทำตัวดื้อรั้นและสร้างเรื่องขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง” จางหลินพยายามข่มอารมณ์ตนเองอย่างที่สุด จางหรงเผิงเอาแต่ใจเกินไปแล้วจนไม่ไว้หน้าผู้เป็นบิดาอย่างเขาเลยสักนิด “ท่านจางหลิง คงง่ายเกินไปถ้าท่านเพียงแค่เอ่ยปากขอโทษแทนจางหรงเผิงเพียงเท่านั้น
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 2
“หยุดเดี๋ยวนี้จางหรงเผิง!” จางหลินสั่งห้ามบุตรสาวของตนเองทันทีก่อนเรื่องทุกอย่างจะดูวุ่นวายไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาเองก็ปวดมากพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าลูกที่ตนเองประคบประหงมนางทำตัวไร้แก่นสาร กลั่นแกล้งคนอื่นสารพัด บ่าวรับใช้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา แต่จำเป็นต้องเดินเข้ามาในที่สุดย่อตัวโค้งเคารพประมุขจางเล็กน้อย “มีอะไร” สุรเสียงเข้มดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ฮูหยินของคุณชายรอง หลี่เสียวฟางขอเข้าพบขอรับ” อวี้หานขมวดคิ้วมองไปที่บ่าวที่มารายงานทันที ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง เขาคงประมาทฮูหยินตนเองมากเกินไป คิดว่านางจะรออยู่ที่จวนอย่างสงบเสงี่ยม “ให้นางเข้ามา ข้าก็อยากฟังจากปากของนางเช่นกัน” จางหลินเองแม้ต้องเหนื่อยยังต้องมาจัดการเรื่องราวของจางหรงเผิงก่อเรื่อง ถ้าได้ฟังเรื่องราวจากฮูหยินของคุณชายรองจากปากนางเองคงดีไม่น้อย แม้จะพยายามทำใจเป็นกลางขนาดไหน จางหลินก็เข้าใจจางหรงเผิง เขาผู้เป็นบิดาไยจะไม่รู้ว่า จางหรงเผิงเองก็แอบชอบอวี้หานอยู่ไม่น้อย ติดแค่เขาผู้นั้นแต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะบุตรสาวต้องตกเป็นฮูห
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า86.8K Dibacaพระชายาสุดหวงของท่านอ๋องคลั่งรัก
ชาไทยเย็น44.2K Dibacaหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ258.8K Dibacaลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.3K Dibacaชาตินี้ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว
คุณยายจิ้งจอก3.9K Dibacaสามีข้าแสนดีที่หนึ่ง
หนามชมพู685 Dibacaเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน772 Dibacaวาสนานาง
ชะลาล่า/Chalala14 Dibaca
