เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2 สามีที่บกพร่อง 3
วันที่เผยแพร่:
2026-06-30 09:35:34“เริ่มเลย”
ปลายนิ้วชี้สั่งบ่าวรับใช้ ส่วนหลี่เสียวฟางเองก็หยิบจอบมาด้วยก่อนมาช่วยบ่าวรับใช้ ซินหยานเห็นคุณหนูทำเช่นนั้นรีบห้าม “อย่าเจ้าค่ะ” ซินหยานไม่เคยเห็นคุณหนูของตนทำไร่ทำสวนมาก่อน นอกจากการนอนแล้วนางก็ไม่โปรดปรานสิ่งใดเลย แค่เพียงความคิดจะบ่าวรับใช้ให้ทำแปลกผักก็ยังเป็นเรื่องน่าประหลาดใจไม่น้อยหนำซ้ำ นางยังลงมือทำเองแบบนี้ ซินหยานเองไม่ห้ามได้เช่นไร ฝ่ามือที่ไม่เคยจับทำการสิ่งใดมาก่อนควงบวมแดง “เจ้าอย่ามาห้ามข้าน่าซินหยาน อะ เอานี่ไป ช่วยกัน ข้าจะหว่านเมล็ดผักและดอกไม้พวกนี้ก่อนเย็น” หลี่เสี่ยวฟางสะบัดแขนของบ่าวคนสนิทให้หลุด ก่อนใช้จอบพรวนดินต่อไป ซินหยานอ้าปากมองคุณหนูของตนที่ขยันขึ้นเป็นกอง แถมงานที่นางเลือกทำกลับเป็นการปลูกผัก “คุณหนู” “ข้าเคยทำน่าเมื่อตอนยังเยาว์ อย่ามาห้ามข้าเลยซินหยาน” “ไม่แล้วเจ้าค่ะ ข้ารู้ท่านนะดื้อขนาดไหน” ซินหยานส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนหยิบจอบมาช่วยนางพรวนดิน บ่าวรับใช้สองคนก็ขยันขันแข็งในเวลาเพียงไม่นานก็ทำเสร็จไปสองแปลงแล้ว ส่วนหลี่เสียวฟางกับซินหยานเพิ่งเสร็จไปหนึ่งแปลงเท่านั้น หลี่เสียวฟางคิดว่าวันนี้นางจะลงเมล็ดผักก่อน ยังไม่ทันยาวอิ่วด้วยซ้ำ (17.00-18.59น.) เสียงเอะอะคล้ายกับมีขนจำนวนมากกำลังช่วยกันขนข้าวของทำให้หลี่เสียวฟางกำลังพรวนหญ้าแห้งเยี่ยวออกมาจากดินต้องเหลียวมองไปทางต้นกำเนิดของเสียง “ผู้ใดมาหรือ” หลี่เสียงฟางเอ่ยปากถามขึ้นด้วยอาการสงสัย ในนิยายเรื่องหลี่เสียงฟางจบตั้งแต่ถูกจับแต่งงานกับคุณชายรองแล้วเล่าเพียงผ่าน ๆ เท่านั้นว่านางเศร้าโศกเพราะวาสนาที่ไร้รัก แม้ผู้เป็นบิดาก็ไม่เคยมาเยี่ยมนาง แล้วใครกันหรือมาในเวลาเช่นนี้ “ข้าออกไปดูก่อนดีกว่า” คุณหนูผู้เอาแต่ใจก็ลุกขึ้นด้วยสภาพเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนโคลน ซินหยานยังไม่ทันร้องห้าม หลี่เสียวฟางก็วิ่งออกไปเสียแล้ว มีหรือซินหยานจะปล่อยให้คุณหนูของนางไปแต่เพียงผู้เดียว ถ้าก่อเรื่องขึ้นมีหวังสร้างเรื่องมายังสกุลอวี้อย่างแน่นอน คนที่ถูดคาดโทษคงไม่ใช่ใครที่ไหนคงเป็นซินหยานที่ดูแลหลี่เสียวฟางได้ไม่ดี “เจ้า เหตุใดเจ้าถึงขนของกลับมาอยู่ที่นี่ ไหนเจ้าเคยบอกว่าเจ้าไปอยู่กับท่านยายของเจ้าไม่ใช่หรืออวี้หาน” เสียงแวดแหลมด้วยอาการเกรี้ยวกราดของหลี่เสียวฟาง ครานี้นางไม่มีแม้แต่เรียกสามีว่า ท่านพี่ ดังเช่นในโรงเตี้ยม หลี่เสียวฟางมองบุคคลาหน้าด้านที่สุดในปฐพี ไม่คิดว่าจะเจออวี้หานอยู่หน้าจวน “นี่ที่คือจวนของข้า น้องหญิง เจ้าบอกข้าเองไม่ใช่หรือว่า ข้าไม่เคยไยดีเจ้า” อวี้หานยืนเท้าเอวเลียนแบบอากัปกิริยาของหลี่เสียวฟาง ทำเช่นนั้นยิ่งทำให้นางโกรธจนหน้าแดง สภาพนางตอนนี้ช่างมอมแมมไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ “จนตอนนี้ ถึงคิดอยากมาดูแล ฝันไปเสียเถอะ” หลีเสียวฟางกอดอกมองคุณชายรองที่ยกยิ้มเยาะนาง สภาพตอนนี้ของข้าน่าขันขนาดนั้นเชียวหรือ “ข้ามาอยู่ที่จวนของข้าผิดด้วยเหรอ น้องหญิง” คุณชายรองหัวเราะ ก่อนยื่นมือมาปัดฝุ่นบนไหล่ของหลี่เสียวฟาง ก่อนยกคิ้วหยอกล้อนาง “คุณหนู คุณชายรองมาหรือเจ้าคะ” “ใช่ เจ้าเห็นเป็นปีศาจตนใดกันเล่า” หลี่เสียวฟางตอบซินหยานทว่าในใจก็พลางเจ็บใจ ชีวิตของหลี่เสียวฟางคงไม่สงบอย่างที่คิดเอาไว้ คราวนี้ที่คุณชายอวี้หานกลับมาเรื่องราวชีวิตของหลี่เสียวฟางคงไม่ง่ายเช่นกัน
บทล่าสุด
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทส่งท้าย ความหวาน
เวลาผ่านไปรวดเร็วจนหลี่เสียวฟางชินกับการอยู่บนโลกใหม่แห่งนี้เพราะอย่างน้อยชีวิตชาตินี้ของนางก็ไม่แย่อย่างที่คิดเอาไว้ นางกำลังปลอกลูกท้อที่เจ้าเสี่ยวเฮยตัวอ้วนกลมที่เลี้ยงดีขนาดไหนตัวไม่ยาวขึ้นเลยสักนิด เจ้างูน้อยนอกจากจะอ้วนขึ้นแล้วก็ไม่ยาวขึ้นอีกด้วย ซินหยานกำลังถักไหมพรมทอดสายตามองนางอยู่ไม่ห่าง เสี่ยวเฮยอ้าปากอวดฟันเขี้ยวของงูกับลิ้นสองแฉกรอรับอาหารอย่างลูกท้อในมือของนาง เสี่ยวเฮยอ้าปากงับลูกท้อก่อนกลืนลงคออย่างรวดเร็ว ก่อนนางจะยกมือขึ้นลูบท้อง หลี่เสียวฟางตั้งครรภ์ลูกน้อยมาสามเดือนแล้วทั้งประมุขอวี้ ผู้เป็นบิดาของอวี้หานดีใจที่มีทายาทตัวน้อยกำลังก่อกำเนิด อวี้หานครั้งแรกที่ได้รับรู้ว่าจากหมอว่าหลี่เสียวฟางก็ดีใจจนเนื้อเต้น หลี่เสียวฟางเองแอบคิดว่าตนเองจะกลายเป็นแม่คนรวดเร็วเช่นนี้ หวั่นกลัวว่าจะดูแลลูกน้อยได้ไม่ได้เท่าไหร่นัก ความกังวลของคนเป็นแม่เริ่มเข้ามาก่อกวนหัวใจของหลี่เสียวฟางเล็กน้อย แต่อวี้หานคอยพร่ำบอกนางว่าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง เขาก็รักทั้งนั้น หลี่เสียวฟางเบาใจขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวเฮยพอกินอาหารจนอิ่มแปล้ก็เล
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 3
“ท่านพี่...” เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มเมื่อมือหยาบกระด้างของคุณชายรองกำลังบีบเคล้นทรวงอกผ่านเนื้อผ้าด้วยท่าทางหื่นกระหายราคะอย่างที่สุด ไม่เพียงแค่ฝ่ามือแสนร้ายกาจของเขาเท่านั้นที่คอยปลุกเร้าความร้อนผ่าวแพร่ซ่านไปทั่วร่างกายจนร่างเล็กเบียดชดเรือนร่างของเขา มือใหญ่บีบสะโพกผายอย่างแรงเรียกเสียงครางแผ่วเบา เขายิ้มกริ่มมองนางด้วยสายเจ้าเล่ห์เหลือร้าย ปลายจมูกซุกไซ้ลำคอระหงของนางไปพลางส่วนมือจัดการเสื้อผ้าของนางไม่นานจนร่างกายของหลี่เสียวฟางเปลือยเปล่า กายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยร่องรอยรักเมื่อคืนยังคงเด่นชัดในแววตาของอวี้หาน ไม่รอช้าปากร้อนผ่าวอ้าปากงับยอดถันสีหวานด้วยความโหยหาทำราวกับกระหายน้ำมานานแรมปีทั้ง ๆ ที่ค่ำคืนที่ผ่านมาคนเอาแต่ใจอย่างอวี้หานยังเสพสมอารมณ์รักสมอุราอยู่เลย “อื้อ ท่านพี่....” “ร่างกายของเจ้าช่างหอมหวาน” น้ำเสียงพร่าจัดเต็มไปด้วยความต้องการยากจะถอนคืน กลิ่นกายหอมอวบอวลของหลี่เสียวฟางยังคงติดตรึงที่ปลายจมูกของเขา มือทั้งสองจับแยกเรียวขาของนางด้วยความเร่งรีบ แก่นกายร้อนผ่าวร้อนเร่ามากขึ้นทั้ง ๆ ที่เพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 2
“เจ้าหัวเราะอะไรน้องหญิง” “โอ๋ ๆ ก็ใบหน้าหน้าของท่านตลกนี่ เอาจริงถ้าข้าไม่มีใจให้ท่าน คงไม่ตัดพ้อหรอกนะ” ฝ่ามือของนางวางแนบแก้มของอวี้หานก่อนขยับไปมา อวี้หานถึงกลับตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าฮูหยินตัวน้อยของเขาจะกล้าทำแบบนี้ ชายหนุ่มเขินอายแดงไปจนถึงหู “พอแล้วเสี่ยวฟาง” “ไปกันเถอะ” หลี่เสียวฟางไม่อยากกลั่นแกล้งผู้เป็นสามีของตนก่อนจะจูงมือเขาเดินไปเรื่อย ๆ พอนางสนใจสิ่งใดเขาก็ไม่เคยขัดใจ อวี้หานก็เป็นสามีที่ดีไม่น้อย กว่าจะมาถึงจวนเล่นเอาคนที่ร่าเริงเหนื่อยหอบ อวี้หานจัดการแบกนางขึ้นหลัง เพราะเห็นฮูหยินเอาแต่บ่นว่าปวดขา อวี้หานต่อว่านางว่าเอาแต่วิ่งไม่ต่างจากเด็กน้อย แต่พอนางปวดขาเขาก็อาสาเป็นม้าให้ขี่จนเดินมาถึงจวน ตลอดทางนางก็พูดจาไม่รู้ความอยู่นั้น หรือว่าเขาเองที่ไม่เข้าใจภาษาของนาง “เสี่ยวฟางเจ้าเนี่ยดื้อมากรู้ไหม” “อือ ข้าดื้อ...” เสียงครางอืออาในลำคอชิดแผ่นหลัง อวี้หานส่ายหน้าคนตัวเล็กที่ทำท่าจะหลับบนหลังของเขาทั้งที่สภาพเช่นนี้ สงสัยเมื่อคืนเขาคงปราบพยศนางหนักเกินไป “หลี่เสีย
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 14 สงสัย 1
อวี้หานเหมือนตนเองล่องลอยอยู่ในทิวเมฆเมื่อหลี่เสียวฟางจูงมือเข้ามาที่ตลาด หลังจากออกมาจากจวน นางก็ไม่ยอมกลับจวนพาเข้ามาเดินเล่น อวี้หานเหมือนว่าตนเองนั้นต้องมนต์ของนางอย่างไรอย่างนั้น รอยยิ้มที่สดใสเขาผ็ที่โง่เขลาไม่เคยสังเกตมาก่อน “เดี๋ยวก่อนสิ เสี่ยวฟาง เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะว่า เหตุใดเจ้าไม้โกรธจางหรงเผิงเลยหรือ ดูไม่ใช่เจ้าเลย” อวี้หานขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่เท้าเอว จ้องมองเขาอย่างเขาเรื่องที่กล้ากล่าวหานางเช่นนั้น “ข้าโหดร้ายนักหรือในสายตาของท่าน ข้าแค่ไม่อยากจะโกรธนางเท่านั้น ตอนแรก็โกรธมากที่กล้าทำร้ายเจ้าเสี่ยวเฮย แต่พอเห็นนางทำไปทั้งหมดพอหึงในตัวของท่าน ข้าก็อยากจะโกรธ แต่ก็โกรธไม่ลง นางไร้เดียงสา เป็นสหายของเจ้าได้อย่างไรกัน ชิ” หลี่เสียวฟางเผลอตัวแสดงท่าทางที่ไม่เหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนเมืองนี้ อวี้หานได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของฮูหยินตัวน้อยของตนเอง เขาก็ยิ่งประหลาดใจนักกว่าเดิม นางพูดราวกับตนเองนั้นผ่านโลกมามากมายจนไม่อยากถือโทษเอาความกับจางหรงเผิง อย่างไรกักบริเวณนางจะเป็นโทษที่เบามาก แต่คงทำให้จางหรงเผิงเจ็บใจอยู
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 3
หลังจากจางหลินรับรู้วีรกรรมของบุตรสาวได้นั่งถอนหายใจ เรื่องราวแค่ความหึงหวงไม่พอใจเพียงเท่านั้น ทำไมจางหรงเผิงเป็นคนฉลาดหลักแหลมแต่ขาดความเฉลี่ยว “เรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างนั้นจริงหรือหรงเผิง” จางหลินเห็นสีหน้าบูดบึ้งของบุตรสาวไม่ค่อยสู้ดีนัก ลูกคนนี้ไยทำตัวไม่รู้จักโตเช่นนี้ “ท่านพ่อถามนางแล้ว ทำไมต้องมาถามข้าอีก” จางหรงเผิงเหลียวมองหลี่เสียวฟางตาขวาง ก่อนอวี้หานจะกุมมือนางเอา เห็นแบบนั้นยิ่งเพิ่มทวีความหึงหวงในตัวอวี้หานมากขึ้น ก่อนนางจะรู้ตัวว่าตนเองนั้นแสดงออกมากเกินไปจนบิดาส่งสายตาคาดโทษ “ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าผู้เป็นบิดาของขอโทษแทนบุตรีของข้าด้วยที่ดูแลและเลี้ยงดูนางไม่ดี” “ท่านพ่อขอโทษนางทำไมกัน” “หยุดเดียวนี้หรงเผิง เจ้าทำตัวดื้อรั้นและสร้างเรื่องขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง” จางหลินพยายามข่มอารมณ์ตนเองอย่างที่สุด จางหรงเผิงเอาแต่ใจเกินไปแล้วจนไม่ไว้หน้าผู้เป็นบิดาอย่างเขาเลยสักนิด “ท่านจางหลิง คงง่ายเกินไปถ้าท่านเพียงแค่เอ่ยปากขอโทษแทนจางหรงเผิงเพียงเท่านั้น
เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก บทที่ 13 จัดการ 2
“หยุดเดี๋ยวนี้จางหรงเผิง!” จางหลินสั่งห้ามบุตรสาวของตนเองทันทีก่อนเรื่องทุกอย่างจะดูวุ่นวายไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาเองก็ปวดมากพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าลูกที่ตนเองประคบประหงมนางทำตัวไร้แก่นสาร กลั่นแกล้งคนอื่นสารพัด บ่าวรับใช้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา แต่จำเป็นต้องเดินเข้ามาในที่สุดย่อตัวโค้งเคารพประมุขจางเล็กน้อย “มีอะไร” สุรเสียงเข้มดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ฮูหยินของคุณชายรอง หลี่เสียวฟางขอเข้าพบขอรับ” อวี้หานขมวดคิ้วมองไปที่บ่าวที่มารายงานทันที ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง เขาคงประมาทฮูหยินตนเองมากเกินไป คิดว่านางจะรออยู่ที่จวนอย่างสงบเสงี่ยม “ให้นางเข้ามา ข้าก็อยากฟังจากปากของนางเช่นกัน” จางหลินเองแม้ต้องเหนื่อยยังต้องมาจัดการเรื่องราวของจางหรงเผิงก่อเรื่อง ถ้าได้ฟังเรื่องราวจากฮูหยินของคุณชายรองจากปากนางเองคงดีไม่น้อย แม้จะพยายามทำใจเป็นกลางขนาดไหน จางหลินก็เข้าใจจางหรงเผิง เขาผู้เป็นบิดาไยจะไม่รู้ว่า จางหรงเผิงเองก็แอบชอบอวี้หานอยู่ไม่น้อย ติดแค่เขาผู้นั้นแต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะบุตรสาวต้องตกเป็นฮูห
บางทีคุณอาจจะชอบ
เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ28.0K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.7K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง34.1K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K viewsทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny103 viewsทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
ทรายแมว191 viewsน้องสาวตัวร้ายอย่างข้า วาสนาลำบากยิ่ง : {Harem/3P}
petagorus22404 viewsจงเรียกข้าว่าเสด็จอาสะใภ้เถอะ!
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง13 views
