บทที่ 8

ฮองเฮายิ้มกับตัวเองไม่สนใจเลยสักนิดว่าเวลานี้ลูกสะใภ้ของพระนางจะมีสีหน้าอย่างไร

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

ไม่มีใครสนใจลู่เหยียนซินเลยสักคนนางได้แต่มองคนนั้นทีคนนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าแข้งขาของตนอ่อนแรงขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

“ไหนท่านอ๋องบอกว่าหม่อมฉันนั้นโง่เขลาหากต้องเดินทางไปด้วยไม่เท่ากับเป็นภาระของท่านหรอกหรือ หม่อมฉันไปด้วยจะช่วยอะไรท่านได้กันล่ะเพคะ” นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอยู่ไม่น้อยพลางส่งยิ้มให้อ๋องฉินไปด้วย แววตาคู่นั้นของนางเหมือนดั่งมีดที่ต้องการแทงทะลุตัวของเขาให้ได้อย่างไรอย่างนั้น

อ๋องฉินไม่สนใจเขารู้ว่านางโกรธแต่เขาพยายามจะให้เรื่องนี้จบให้ไวที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองพระพักตร์ของทั้งสองพระองค์อีกครั้ง

“ไปให้กำลังใจอ๋องฉินหน่อยก็ดีสามีภรรยาควรที่จะอยู่เคียงข้างกันคิดจะทำสิ่งใดก็ควรปรึกษาหารือกันก่อนเสมอ ไปครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าใดข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องอยู่ห่างจากกันอีก” ฮองเฮาพูดขึ้นมาอารมณ์ของนางดีขึ้นจากเมื่อครู่เป็นอย่างมาก

ลู่เหยียนซินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหมดความหวังที่จะคัดค้านแล้ว นางลอบมองอ๋องฉินหวังให้เขาปฏิเสธแต่อ๋องบ้าผู้นั้นกลับนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น

‘ไหนบอกว่าเกลียดนางแล้วเหตุใดต้องพานางไปด้วยเล่า’

“ระหว่างที่เดินทางไปเมืองจี้โจวอาจจะยากลำบากสักหน่อยข้าจะส่งยาบำรุงไปให้เจ้านำติดตัวไปด้วย เจ้าต้องกินดื่มทุกวันจะบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดีเพื่อรอรับองค์ชายองค์หญิงตัวน้อยนะเหยียนเอ๋อร์”

นางยิ้มตอบฮองเฮาด้วยสายตาสิ้นหวังก่อนจะหันมองไปอ๋องฉินก็เห็นเขาลอบมองนางอยู่ก่อนแล้ว

‘ยิ้มแบบนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน นี่เขาต้องการแกล้งนางใช่หรือไม่นะ’

‘การเดินทางไปชายแดนต้องพบกับความยากลำบาก ใช่สินะ! ให้คนรักของตัวเองอยู่สุขสบายส่วนตัวข้าต้องติดสอยห้อยตามเขาไปเพื่อหวังเอาไปทรมานเล่นสินะความคิดของคนผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง!’

ลู่เหยียนมิอาจล่วงเกินต่อหน้าพระพักตร์ได้นางทำได้เพียงยินยอมรับคำไปเท่านั้น

“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา”

ฮองเฮาทอดพระเนตรมองดูคนทั้งคู่ด้วยความปลื้มปิติยินดีอย่างยิ่ง

“เอาล่ะพระชายาฉินเจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องจะหารือต่อกับสามีของเจ้าอีกเล็กน้อย”

“เพคะ”

คล้อยหลังลู่เหยียนซินออกไปแล้วฮองเฮาก็ขอตัวกลับไปยังวังหลังเช่นกัน เมื่อทั้งคู่จากไปแล้วฮ่องเต้ก็กลับมามีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นเคยเขายกน้ำชาขึ้นมาดื่มพลางจ้องมองโอรสตรงหน้าก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“ยามนี้ที่ชายแดนเหนือมีกลุ่มคนคอยปล้นเสบียงอาหารเงินทองของมีค่า พวกมันทั้งปล้นและฆ่าชาวบ้านเหมือนผักเหมือนปลาให้ได้มาเพื่อสิ่งที่ต้องการ ชาวบ้านนับร้อยพันต่างสูญเสียเดือดร้อนกันถ้วนหน้า”

“ความจริงแล้วข้าตั้งใจเพียงให้แม่ทัพฮั่วเป็นคนจัดการเองแต่จนตอนนี้เรื่องราวก็ยังยืดเยื้อไม่จบสิ้นทั้งภัยแล้งที่กัดกินมาเป็นเวลายาวนานอีก เจ้าไปครั้งนี้ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะช่วยราษฎรได้ไม่มากก็น้อย” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรโอรสของตนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยม

“ลูกจะทำสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”

“พระชายาของเจ้านำนางไปด้วยอาจจะลำบากสักหน่อยแต่ข้ามีลางสังหรณ์ว่าในบางเวลานางอาจช่วยเจ้าได้”

อ๋องฉินส่ายหัวทันทีนางจะเป็นภาระของเขาถึงจะรู้อยู่ก่อนแล้วแต่การนำนางไปด้วยเป็นการทรมานนางอีกวิธีหนึ่ง เขายิ้มด้วยความพอใจเป็นอย่างมาก

ฮ่องเต้เห็นเขาแอบยิ้มก็คิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าลูกคนนี้น่าจะกำลังหาทางทรมานชายาของตนเองเป็นแน่

'เฮอะ! แรกๆ ก็แบบนี้ล่ะหลังๆ กลัวจะเหมือนสุนัขที่ขาดเจ้าของไม่ได้นะสิ ข้ารู้ข้าเห็นเพราะข้าผ่านมาก่อนลูกข้าจะเหมือนใครถ้าไม่ใช่ข้ากัน!'

อ๋องฉินนั้นเป็นองค์ชายลำดับที่สามของฮ่องเต้เยว่เหวินเทียนแห่งแคว้นเป่ยฉี

ฮ่องเต้เยว่เหวินเทียนมีเหล่าองค์ชายองค์หญิงมากมายแต่ทายาทสายตรงที่เกิดจากฮองเฮาและพระสนมชั้นสูงมีเพียง 

องค์รัชทายาทเยว่เหวินเฉินองค์ชายลำดับที่หนึ่งและอ๋องฉินเยว่เหมินหมิงองค์ชายลำดับที่สามที่เกิดจากฮองเฮาองค์ปัจจุบัน

อ๋องอี้เยว่เหวินหลี่ องค์ชายลำดับที่สองที่เกิดจากหยางกุ้ยเฟยและอ๋องซุนเยว่เหวินซุน องค์ชายลำดับที่สี่ที่เกิดจากหลินเต๋อเฟย

อ๋องฉินผู้นี้มีความสามารถในด้านการรบที่มากฝีมือทั้งวรยุทธ์ยังล้ำเลิศกว่าผู้ใด เขากุมอำนาจทางการทหารเป็นท่านอ๋องที่ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากฮ่องเต้เป็นอย่างมาก

ในบรรดาองค์ชายทั้งหมดคนที่มีวรยุทธ์สูงสุดคืออ๋องฉิน ทุกครั้งที่ต้องฝึกวรยุทธ์ร่วมกันกับเหล่าพี่น้องเขาก็ไม่เคยคิดจะออมมือเลยสักครั้ง

“เอาล่ะเจ้ากลับจวนไปได้แล้วไปเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในครั้งนี้เสียเถอะ เห็นหน้าเจ้านานไปข้าเริ่มหายใจไม่ออก”

อ๋องฉินพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วกล่าวเพียงสั้นๆ ว่า

“ทรงชรามากแล้วรักษาพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เยว่เหวินหมิง!” ฮ่องเต้ขว้างที่ฝนหมึกมุ่งตรงไปหาเขาในทันที อ๋องฉินหลบได้ทันเขาเร่งฝีเท้าออกไปจากห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็วก่อนที่ฮ่องเต้จะได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจดังแว่วเข้ามาภายในห้อง

‘เจ้าลูกคนนี้นับวันยิ่งก่อกวนใจเขามากขึ้นน่าตีให้ตายเสียจริง!’

ทางด้านลู่เหยียนซินเมื่อออกมาจากห้องทรงพระอักษรแล้วก็พบเข้ากับคนผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะมายืนรอนางอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

"พระชายาท่านนี้คือฉางกงกงเป็นขันทีและข้ารับใช้ประจำกายของไท่ซ่างหวงที่ตำหนักซูหนิงพ่ะย่ะค่ะ"

"อ๋อ งั้นหรือ" 

‘ถ้าเช่นนั้นเวลานี้ก็ต้องอยู่รับใช้ไท่ซ่างหวงสิเหตุใดถึงมายืนอยู่ตรงนี้กันเล่า’

"พระชายาไท่ซ่างหวงมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" ฉางกงกงรีบเข้ามารายงานทันทีเมื่อเห็นพระชายาฉินเดินออกมาจากห้องทรงพระอักษร

'ไท่ซ่างหวงเรียกหาอย่างนั้นหรือ’

"ท่านกงกงข้าเคยไปทำสิ่งใดล่วงเกินให้พระองค์โกรธเคืองหรือไม่"  เมื่อไม่แน่ใจว่าเจ้าของร่างเดิมนี้เมื่อก่อนได้ก่อเรื่องสร้างราวใดๆ ทิ้งเอาไว้หรือไม่ จึงจำเป็นต้องเอ่ยถามออกไปด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย

"หามิได้พ่ะย่ะค่ะพระชายา พระองค์แค่ทรงต้องการสนทนาด้วยก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ"

เหล่าราชวงศ์คนชั้นสูงไม่มีทางที่จะเรียกเข้าพบเพียงเพื่ออยากจะพูดคุยด้วยเท่านั้นคงต้องมีเรื่องอะไรให้นางได้ปวดหัวอีกอย่างแน่นอน เมื่อครู่ก็เพิ่งจะถูกบังคับให้เดินทางไปชายแดนเหนือมาครั้งนี้จะถูกบังคับให้ทำสิ่งใดอีกกันเล่า

"โว้ย! ข้าอยากจะบ้าตาย" นางขยี้ผมแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดใจจนกงกงทั้งสองจ้องมองด้วยความตื่นตกใจ

‘เหตุใดพระชายาถึงไม่รักษากิริยาของสตรีชั้นสูงเฉกเช่นสตรีคนอื่นๆ เลยนะ’

"เอาล่ะท่านนำทางข้าไปเถอะ" หลังระบายอารมณ์กับศีรษะของตัวเองแล้วก็เอ่ยบอกกับฉางกงกงต่อทันที

"พ่ะย่ะค่ะพระชายา"

นางกดๆ เส้นผมที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยก่อนจะเดินตามฉางกงกงไปยังตำหนักซูหนิง ตำหนักแห่งนี้ห่างไกลจากตำหนักหน้าพระราชวังเป็นอย่างมาก

ตรงหน้าของนางนี้เป็นอาคารไม้ขนาดใหญ่การตกแต่งตำหนักไม่หรูหราจนเกินไปคงไว้ด้วยศิลปะที่สวยงามของลวดลายเนื้อไม้ดูแล้วสบายตาเป็นอย่างยิ่ง

นางเดินเข้าไปในพระตำหนักก่อนที่สองเท้าจะก้าวข้ามธรณีประตูไปก็เห็นฉางกงกงหันหลังกลับมามองนางด้วยความรวดเร็ว