บทที่ 7

-วังหลวงแคว้นเป่ยฉี-

อ๋องฉินกระโดดลงจากหลังม้าแล้วยื่นมือไปคว้าเอวบางของนางลงตามมาด้วยกัน เมื่อเท้าเล็กแตะถึงพื้นลู่เหยียนซินก็เดินไปข้างหน้าทันทีดวงตาสุกใสจ้องมองพระราชวังที่อยู่ด้านหน้าด้วยความตื่นเต้น

“ตามข้ามาแล้วก็อย่าสร้างเรื่องให้ข้าปวดหัวอีก”

“โธ่ท่านอ๋องพูดอะไรเช่นนั้น หม่อมฉันจะไปทำเช่นนั้นทำไมกันเล่าเพคะ”

คำพูดประจบประแจงก้ำกึ่งหยอกล้อทำให้อ๋องฉินได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระอาใจ หากไม่ใช่ว่าตอนนี้นางไม่คอยตามตอแยเขาเหมือนเมื่อก่อนวันนี้เขาคงไม่อยากเข้าใกล้หรือพูดคุยกับนางเลยสักประโยคอย่างแน่นอน

ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าท้องพระโรงก็มองเห็นเฉินกงกงที่ยืนทำหน้าระรื่นอยู่ก่อนแล้ว

“ท่านอ๋อง พระชายา”

“เสด็จพ่อล่ะ”

“อยู่ในห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไปทูลฮ่องเต้เดี๋ยวนี้”

“อืม”

ในห้องทรงพระอักษรฮ่องเต้กับฮองเฮานั่งสนทนากันเพียงลำพังไร้ซึ่งเงาของข้ารับใช้ ไม่นานนักเฉินกงกงก็รีบเข้ามารายงานว่าอ๋องฉินกับพระชายาฉินมาถึงแล้วจึงรีบรับสั่งให้ทั้งคู่เข้ามาพบทันที

เมื่อทั้งสองคนมาถึงก็คุกเข่าลงพร้อมกันแล้วพูดขึ้นว่า

“ลูกถวายบังคมเสด็จพ่อ เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮาเพคะ”

“ลุกขึ้นเถอะ” ฮองเฮากล่าวพร้อมแย้มสรวล กาลเวลาไม่ได้ทำให้พระพักตร์และผิวพรรณของพระองค์ลดความงดงามลงเลยกลับกันยิ่งผ่องใสงดงามมากขึ้น

ลู่เหยียนซินมองพระพักตร์อันมีเสน่ห์ของฮองเฮา นางมองเห็นแววตาที่อ่อนโยนของพระนางพลันทำให้คิดถึงผู้เป็นมารดาขึ้นมาทันที

“วันนี้ที่ข้าเรียกพวกเจ้าเข้าวังเพียงเพราะจะสอบถามสถานการณ์ในจวนอ๋องของพวกเจ้า”

“เรื่องอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าแต่งงานกับพระชายามาครึ่งปีได้แล้วกระมังเหตุใดถึงยังไม่มีหลานตัวน้อยๆ ให้ข้าอีก”

“เสด็จแม่เรื่องนี้ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ”

“ค่อยเป็นค่อยไปอย่างไรกันราชวงศ์ของเรายังไม่มีทายาทเลยสักคน ทั้งรัชทายาทและอ๋องซุนต่างก็มีชายาเป็นของตัวเองแล้วแต่กลับยังไม่มีผู้ใดมีองค์ชายหรือองค์หญิงน้อยให้ข้าเลยสักคน หากข้าจะร้อนใจผิดตรงไหนกัน” 

ฮองเฮาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มีความผิดหวังเป็นอย่างมากสีพระพักตร์ของนางเศร้าหมองลงจนเห็นได้อย่างชัดเจน นางตั้งหน้าตั้งตาคอยหลานชายหรือจะหลานสาวจากองค์ชายทุกคนมาร่วมหลายปีแต่ก็ไม่มีวี่แววนั้นเลยสักนิด หรือราชวงศ์นี้จะต้องคำสาปกันนะ

ก่อนหน้านี้พระชายารัชทายาทตั้งครรภ์นางก็ดีใจจนเนื้อเต้นทั้งยังคัดสรรยาบำรุงต่างๆ ส่งไปให้นางด้วยตัวเองแต่ไม่นานนักพระชายารัชทายาทกลับแท้งลูกนั่นเท่ากับว่าการตั้งตารอคอยของนางก็สูญเปล่า

มาครั้งนี้อ๋องฉินที่แต่งพระชายาเข้าจวนนานนับครึ่งปีได้แล้วแต่กลับยังไม่มีหลานให้นางเลยสักคน แล้วจะไม่ให้นางร้อนใจได้อย่างไรกัน

ลู่เหยียนซินมองเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของฮองเฮาก็นึกสงสารนางขึ้นมาแล้ว

“เจ้าได้กินยาบำรุงที่แม่ส่งไปให้บ้างหรือไม่”

แม่? ฮองเฮาถึงกับเอ่ยสรรพนามสั้นๆ แทนพระองค์ออกมาสร้างความประหลาดใจให้แก่ฮ่องเต้กับฉินอ๋องเป็นอย่างมาก

“ยาบำรุงหรือเพคะ”

ฮองเฮามองเห็นสีหน้างุนงงของลู่เหยียนซินก็รู้ได้ทันทีว่าลูกชายตัวแสบคนนี้ของนางคงจะสั่งให้คนนำไปทิ้งก่อนหน้านี้แล้ว

“เหตุใดเจ้าถึงชอบทำให้ข้าผิดหวังอยู่เรื่อยเลยนะเยว่เหวินหมิง เจ้าอยากให้ข้าตรอมใจตายใช่หรือไม่ โธ่ชีวิตที่น่าสงสารของข้าๆ น่าจะแต่งเข้าบ้านบัณฑิตธรรมดาไม่น่าแต่งเข้าราชวงศ์ที่เอาแต่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเลยป่านนี้ข้าคงได้หลานตัวน้อยๆ มากอดแล้ว”

“ฮองเฮาพูดอะไรเช่นนั้น” ฮ่องเต้พูดขึ้นและมองฮองเฮาของตัวเองอย่างนึกเหนื่อยใจ

‘นี่นางต้องแสดงละครถึงเพียงนี้เลยหรือ’

ฮองเฮาแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตาก่อนจะแอบชำเลืองมองลู่เหยียนซินเล็กน้อยแล้วพูดต่อไปว่า

“หากพวกเจ้าทั้งสองยังพยายามไม่มากพอเช่นนั้นเจ้าก็แต่งชายารองเข้ามาสักคนสิ หยางซูฉินเป็นอย่างไรนางตามติดเจ้ามานานพวกเจ้าเองก็รักใคร่ปรองดองกันข้านั้นรู้มานานแล้ว หากชายาของเจ้าไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้เช่นนั้นก็แต่งนางเข้าจวนเถอะ”

“ฮองเฮา! / เสด็จแม่!”

ฮ่องเต้พูดขึ้นก่อนจะลอบมองลู่เหยียนซินแต่สีหน้าของลูกสะใภ้ตรงหน้าผู้นี้นั้นกลับไม่ได้ดูตื่นตกใจเลยสักนิดตรงกันข้ามนางกลับเอาแต่นิ่งเฉยเหมือนคำพูดของฮองเฮาเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ลู่เหยียนซินเคยต่อต้านอย่างหนักไม่ยอมให้อ๋องฉินแต่งชายารองโดยเด็ดขาดมาตอนนี้นางกลับนิ่งเฉยเกิดสิ่งใดขึ้นกัน

“พระชายาฉินหากข้าอนุญาตให้อ๋องฉินแต่งชายารองเจ้ามีความเห็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่มีความเห็นเพคะ”

อ๋องฉินเดิมที่เอาแต่ยืนฟังเงียบๆ อยู่นั้นก็หันขวับไปมองนางทันที 

‘จะไม่มีความเห็นได้อย่างไรกันก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่านางเองหรอกหรือที่คัดค้านหัวชนฝา อย่างไรก็ไม่ให้เขาแต่งชายารองโดยเด็ดขาด’

“เช่นนั้นข้าจะออกราชโองการให้อ๋องฉินแต่งชายารองเข้ามาในจวนก็แล้วกัน”

“ลูกยังไม่อยากแต่งชายารองตอนนี้พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ลูกอยากให้ลูกคนแรกเกิดจากชายาเอกเท่านั้นจะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลังพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วมันต่างกันตรงไหนเล่า” ฮ่องเต้ตรัสขึ้นอย่างไม่เข้าใจแต่แล้วอยู่ๆ ฮองเฮาก็พูดขึ้นมาว่า

“ที่เจ้าพูดก็ไม่ผิดอันใด”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินน้ำเสียงเยือกเย็นนั้นก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาแล้ว เขาซับเหงื่อเบาๆ พลางจับจ้องใบหน้าของลู่เหยียนซินอีกครั้ง ฮ่องเต้หรี่ตาลงพร้อมกับคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“แต่งงานมาก็ครึ่งปีแล้วยังไม่มีหลานให้ข้าสักทีเห็นทีพวกเจ้าคงไม่ให้ความสำคัญต่อเรื่องนี้กระมัง เวลานี้องค์รัชทายาทกำลังเรียนรู้งานกับข้าในวังหลวงยังไม่มีเวลาออกว่าราชการยังหัวเมืองต่างๆ”

“เช่นนั้นเจ้าที่เป็นโอรสสายตรงของข้าอีกคน ดังนั้นข้าจะมอบหมายให้เจ้าไปที่ชายแดนเหนือช่วยแม่ทัพฮั่วขจัดภัยแล้ง”

“อะไรนะเพคะฝ่าบาทชายแดนเหนือลำบากเพียงนั้นจะส่งเขาไปได้อย่างไรกัน”

“ฮองเฮาลูกชายของเราใช่ว่าจะไม่เคยลำบากมาก่อนนะ” ฮ่องเต้พูดขึ้นพลางขยิบตาให้ฮองเฮาเล็กน้อยพระนางก็นิ่งเงียบไปในทันที

“ข้าได้ยินมาว่าที่เมืองจี้โจวเวลานี้นั้นประสบภัยแล้งอย่างหนักราษฎร์อดอยากยิ่งนัก เจ้าจงไปแก้ไขเรื่องนี้เสียหากแก้ไขไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับมาให้ข้าเห็นหน้าหรือจะกลับมาได้ก็ต่อเมื่อ….พระชายาฉินตั้งครรภ์แล้วเท่านั้น”

“เสด็จพ่อ! ภัยแล้งจะไปแก้ไขได้ภายในเดือนสองเดือนได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ”

“ทำไม? เจ้าทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ อ๋องเทพสงครามเช่นเจ้ามีสิ่งใดที่ทำไม่ได้กัน”

“ไม่ใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะเพียงแต่ลูกคิดว่าหากลูกต้องเดินทางไกลถึงชายแดนเหนือและไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าใดในการช่วยเหลือชาวบ้านในครั้งนี้ ลูกเพียงแค่อยากจะทูลขอเสด็จพ่อให้พระชายาเดินทางไปด้วยก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นอย่างนั้นเองหรือ ได้สิข้าอนุญาต”

ลู่เหยียนซินเบิกตากว้างนางอ้าปากค้างทันที อ๋องฉินเห็นสีหน้าของนางก็คิดว่านางคงไม่อยากไปที่แห้งแล้งทุรกันดานเช่นนั้น ในใจของนางคงจะทรมานยิ่งนักเขายกยิ้มพลางหันไปมองฮ่องเต้อีกครั้ง

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ ลูกรับบัญชาพร้อมออกเดินทางไปเมืองจี้โจวทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

“ดีๆ ข้าหวังว่าจะมีข่าวดีจะหนึ่งเรื่องหรือสองเรื่องข้าก็จะรอฟังข่าว เจ้าเดินทางปลอดภัยนะลูกรัก”

ฮองเฮารีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ตื้นเต้นเมื่อได้ยินว่าพระชายาฉินต้องเดินทางติดตามไปด้วยกัน ในใจก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

‘การที่ทั้งสองได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ไม่นานหรอกข้าได้อุ้มหลานอย่างแน่นอน’