บทที่ 9

"ก้าวระวังด้วยนะพ่ะย่ะค่ะพระชายา"

"ขอบใจฉางกงกง" นางยิ้มและเดินต่อไปยังห้องบรรทมของไท่ซ่างหวง หญิงสาวหันซ้ายมองขวาไปมาจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนๆ หนึ่งนั่งเอกเขนกอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่กลางห้อง

เมื่อหันมองกลับมาก็เป็นต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับสายตาน่าเกรงขามคู่นั้นที่จ้องมองมาอยู่แล้ว ฉางกงกงพยักหน้าให้นางก่อนที่ลู่เหยียนซินจะรีบคุกเข่าลงแล้วพูดขึ้นว่า

"หลานสะใภ้ถวายบังคมเสด็จปู่เพคะ"

"เข้ามาๆ ไม่ต้องมากพิธีหรอก" ไท่ซ่างหวงที่เวลานี้อายุได้ราวๆ หกสิบพรรษาแล้วมีร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าและผิวกายเล็กน้อยที่เป็นไปตามวัยของมนุษย์

พระองค์ทรงสละราชบัลลังก์ให้ฮ่องเต้เยว่เหวินเทียนขึ้นครองราชย์ต่อส่วนตัวของพระองค์นั้นก็ย้ายมาอยู่ที่ตำหนักซูหนิงตำหนักที่ห่างไกลความวุ่นวายนี้แทน

"นี่หรือหลานสะใภ้ของข้าตั้งแต่เจ้าแต่งให้เจ้าสามมาก็ไม่เคยเห็นมาเคารพข้าเลยสักครั้ง"

"นั่นอาจจะเป็นเพราะท่านอ๋องยุ่งอยู่กระมังเพคะเสด็จปู่"

"ยุ่งหรือไม่สนใจกันแน่เจ้าเด็กคนนี้ชอบก่อเรื่องวุ่นวายจะตายไปคงไม่ได้ทำเรื่องอะไรให้เจ้าลำบากใจหรอกนะ"

"หลานจะไปทำอะไรนางก่อนเล่าพ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่" เสียงของอ๋องฉินดังมาแต่ไกลก่อนที่จะเห็นเจ้าตัวเดินเข้ามายังห้องบรรทมของไท่ซ่างหวง

"หลานถวายบังคมเสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าเรียกเพียงพระชายาของเจ้าไม่ได้เรียกเจ้ามาด้วยเสียหน่อย"

"หลานแค่กลัวว่านางจะเผลอทำสิ่งใดให้เสด็จปู่ไม่พอพระทัยจึงรีบตามมาก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ"

"นางรู้ความกว่าเจ้าเยอะ เจ้านั่นล่ะอย่าได้มาก่อกวนข้า"

"ทรงเห็นหลานเป็นเช่นใดหลานไม่ใช่คนชอบก่อเรื่องถึงเพียงนั้นเสียหน่อย"

ไท่ซ่างหวงกรอกพระเนตรไปมาพลางทอดถอนพระปัสสาสะทันที หลานชายผู้นี้เขาเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ตอนนี้คิดการสิ่งใดอยู่

"ถ้าเช่นนั้นก็จงอยู่เงียบๆ อย่ารบกวนข้า"

"ได้พ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่"

"ฉางกงกงไปเอาของมา"

"พ่ะย่ะค่ะไท่ซ่างหวง"

ฉางกงกงเดินไปที่หลังม่านหยิบเอากล่องไม้จันทร์เดินถือติดตัวออกมาด้วยก่อนจะยื่นให้กับไท่ซ่างหวง

"ข้าให้เจ้าถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานจากตาแก่คนนี้แล้วกัน”

ลู่เหยียนซินยื่นมือไปรับแล้วถือไว้ในอ้อมอกของตนเอง

"เปิดดูสิ" ไท่ซ่างหวงบอกกล่าวทั้งส่งยิ้มอ่อนให้นาง ลู่เหยียนซินจึงจัดการเปิดกล่องที่ถือเอาไว้ออกมาทันที ภายในบรรจุหินหยกสีเขียวมรกตสองชิ้นเมื่อแสงตกกระทบกับตัวหยกก็สะท้อนแสงแวววับขึ้นมาอย่างสวยงาม

‘สวยจัง หากเป็นยุคที่จากต้องใช้เงินมากมายมหาศาลถึงจะได้เจ้าสิ่งนี้มาเลยนะเนี่ย’

"สวยมากเลยเพคะเสด็จปู่"

"รักษาไว้ให้ดี"

"ขอบพระทัยเพคะ"

อ๋องฉินมองนางด้วยสายตาที่มืดมนเขาไม่เคยได้ของขวัญจากเสด็จปู่ของเขาเลยสักครั้ง นางเป็นใครกันแต่งงานกับเขาเพียงไม่นานก็ได้ของขวัญแล้ว

"เก็บสายตาขี้อิจฉาของเจ้าด้วยฉินอ๋อง"

"หลานไม่เห็นได้บ้าง"

"เจ้าเป็นบุรุษจะเอาของขวัญไปทำไมกันข้าให้นางก็เหมือนให้เจ้า สามีภรรยาก็เหมือนคนๆ เดียวกันคิดอะไรมากกัน"

"จะไปเป็นคนๆ เดียวกันได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่ นางก็คือนาง หลานก็คือหลานเห็นหรือไม่เราสองคนไม่ได้ตัวติดกันเสียหน่อย"

"เจ้านี่อย่างไรกันนะริษยาแม้กระทั่งเมียตัวเอง เอาล่ะของขวัญก็ให้ไปแล้วพวกเจ้าสองคนก็ออกไปกันได้แล้วข้าจะพักผ่อน" ไท่ซ่างหวงออกปากไล่หลานชายของเขาอย่างนึกรำคาญก่อนจะชายตาไปมองหลานสะใภ้ที่นั่งกอดกล่องไม้นั้นเอาไว้ในอ้อมแขนของนางแน่น

“พระชายาฉินหลังกลับจากชายแดนเหนือหวังว่าเจ้าจะมีของขวัญกลับมาให้ข้าบ้างนะ"

"พระองค์ทรงรู้ได้อย่างไรกันเพคะว่าหม่อมฉันต้องเดินทางไปด้วย”

"มีสิ่งใดที่ข้าไม่รู้บ้างล่ะ" ตาแก่พูดพลางอมยิ้มให้นาง

‘ใช่สินะคนที่มีอำนาจย่อมมีหูมีตามากมายอยู่แล้ว ต่อไปนี้จะพูดจะทำสิ่งใดคงต้องระวังมากขึ้นแล้วล่ะสิ’

"ได้เพคะเสด็จปู่หม่อมฉันไม่ลืมแน่นอนเพคะ"

"อืม เช่นนั้นพวกเจ้ากลับไปพักผ่อนรอวันออกเดินทางเถอะ"

"เสด็จปู่รักษาพระวรกายด้วยนะเพคะหม่อมฉันทูลลา"

อ๋องฉินไม่พูดไม่จามองไท่ซ่างหวงด้วยความน้อยใจ

"หลานจะออกเดินทางแล้ว ไม่มีของขวัญก็ควรมีคำอวยพรให้หลานบ้าง"

"เจ้าอย่าคิดก่อเรื่อง! ออกไปได้แล้ว"

'ลำเอียง! เสด็จปู่ลำเอียงชัดๆ'

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกไปจากพระตำหนักท่ามกลางสายพระเนตรที่มองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ไท่ซ่างหวงได้แต่ส่ายพระพักตร์อย่างจนใจรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการอบรมเจ้าหลานชายตัวดีผู้นี้เป็นอย่างมาก

‘เมื่อไหร่เจ้าจะรู้ตัวสักทีนะว่าของมีค่าที่สุดก็อยู่ข้างกายเจ้าแล้ว’

เมื่อทั้งคู่ออกมาจากพระตำหนักชายหนุ่มก็เหลือบไปมองลู่เหยียนซินที่เอาแต่กอดกล่องไม้นั้นด้วยความหวงแหน ใบหน้าเล็กของนางเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มตลอดทางเดินเมื่อนึกไปถึงไท่ซ่างหวงอยู่ๆ เขาก็รู้สึกอิจฉานางขึ้นมาอีกครั้ง เขาที่เป็นหลานแท้ๆ เสด็จปู่กลับไม่เคยให้ของขวัญอะไรเลยสักครั้งแล้วจะไม่ให้เขาน้อยใจได้อย่างไรกัน

"ท่านอ๋องหากพวกเราหย่ากันแล้ว หยกสองชิ้นนี้ข้าไม่ขอคืนให้ท่านนะเพคะ"

"เจ้าว่าอะไรนะ"

"ข้าบอกว่าหยกสองชิ้นนี้ข้าจะเก็บเอาไว้เองอย่างไรเล่าเพราะว่าเสด็จปู่มอบให้ข้าดังนั้นมันก็คือของๆ ข้า"

"ไม่ใช่ ที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้น่ะ"

"หากว่าเราสองคนหย่ากันแล้ว ข้าจะขอเก็บ…"

"สมรสพระราชทานเจ้าคิดว่าจะหย่ากันง่ายๆ กระนั้นหรือ"

"ก่อนหน้านี้ท่านเองก็คิดจะหย่ากับข้ามิใช่หรือในเมื่อท่านต้องการแต่งหยางซูฉินมาเป็นชายาเอกแทนข้าท่านก็ต้องเขียนหนังสือหย่าให้ข้าอยู่ดี หรือท่านคิดว่าหยางซูฉินจะยอมแต่งเป็นชายารองให้ท่านจริงๆ น่ะหรือ" นางเอียงคอยืนรอคำตอบจากอ๋องฉินด้วยแววตาสุกใสไร้ซึ่งแววขุ่นเคืองหรือริษยาทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้

‘นี่ข้าจะหงุดหงิดเพราะนางขอหย่าได้อย่างไรกัน ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!’